Van Weel vs Paehlig X&X

Was het uit (tijd)nood geboren of was het een ultieme poging om een contra-jinx te bewerkstelligen dat ik al een dag voor de wedstrijd tegen Peter begon met het schrijven van het verslag? Het zal een beetje van beiden zijn, maar het is vast niet eerder voorgekomen dat 'het verslag' over een wedstrijd eerder klaar was dan de wedstrijd zelf. Goeddeels klaar moet ik daarbij zeggen, want “de XXXX vul ik later wel in”. Iets waar je overigens wel scherp op moet zijn. Recent zag ik in de krant nog een 'hier graag nog een tussenkop' en 'graag een streamer van deze lengte' die aan de aandacht van de eindredactie was ontsnapt.

Angstgegner
Goed, het verslag van de wedstrijd tegen Peter. Voor de loting van deze ronde vroeg ik wedstrijdleider Louis wat het zou moeten kosten om er voor te zorgen dat bij de loting niet de naam van Willem Schouten aan die van mij gekoppeld zou worden. Het zijn altijd mooie potten tegen onze Rotterdamse vriend, maar het woord angstgegner is toch ook op zijn plaats. Nagenoeg dezelfde handicap, gevoelsmatig altijd kansloos. De verloren finale van enkele jaren geleden speelt daarbij vast en zeker een rol. Een putt van 1,20 voor de titel, Willem liep al weg, maar ik miste. Om daarna – vol van zelfhaat - op de eerste extra hole definitief onderuit te gaan.

Hilariteit
Enfin, dat verwarmde balletje was gratis volgens Louis, en ook René gaf bij de loting op Kralingen nog maar eens aan dat dat ene gele briefje speciaal voor mij was. 'Zodat Martijn Willem niet kan loten.' De procedure werkte. Of nou ja, het was een typisch geval van regen in de drup toen de loting me, tot hilariteit van alle aanwezigen, al bij het eerste balletje koppelde aan Peter van Weel, ruim de beste golfer van onze club. Willem mag een angstgegner zijn, de winstkansen zouden groter moeten zijn dan een wedstrijd tegen een van de twee plushandicappers die de club rijk is, de titelverdediger bovendien.

Een van de grote voordelen voor spelers uit deze handicapcategorie is dat ze over het algemeen heel steady spelen. Een slechte ronde is zelden meer dan een paar slagen boven par, terwijl hoge single handicappers op een slechte dag zomaar hun best moeten doen onder de 100 slagen te blijven. Iets met een B-game beschikbaar hebben om op terug te vallen. Niet voor niets hadden de laagste handicappers ten tijde van het EGA-handicapsysteem geen 'bufferscore': een rondje moest 36 punten zijn om de handicap gelijk te houden, en niet, zoals bij hogere handicappers, 35 tot zelfs maar 32. Bij stablefordwedstrijden heeft hij (zijn eigen woorden) ondanks dat constante spel meestal geen schijn van kans. Een rondje in één boven par is voor ons een droom, voor hem een omloop die nog niet voldoende is om zijn handicap te spelen. Ook al omdat een hoge handicapper zomaar 39 punten bij elkaar kan spelen maar een rondje in 67 slagen toch echt van andere orde is. In matchplay daarentegen heeft hij betere kansen. Zeker omdat er met ¾ handicapverrekening wordt gespeeld. In die gevallen valt het voordeel wat eerder zijn kant op en staat de uitdager voor een schier onmogelijke taak waarbij hij of zij zelf zijn of haar handicap moet spelen en dan nog moet hopen dat Peter een off-day heeft. Omdat hij door die gedeeltelijke verrekening in het voordeel is zei hij aan het eind van zijn succesvol verlopen race vorig jaar, dat hij niet meer mee zou doen.

'Gelukkig' herzag hij die beslissing. Of nou ja, gelukkig. Dat was voor hij tegen mij uit de koker kwam en we op Houtrak de strijd met elkaar aanbonden. Op Houtrak ook nog. Een bombersbaan pur sang waar zijn eindeloos lange drives hem een nog wat groter voordeel zouden geven. Even overwoog ik nog om hem uit te nodigen op Waterland – de dwarssloten konden voor hem wel eens meer in het spel komen dan voor mij – maar nadat Jeroen's snode plan van vorig jaar (hij speelde vanaf rood in de hoop daarmee optimaal te profiteren van het afstandsverschil) resulteerde in een 'lesje in nederigheid' zoals mijn podcastcollega het zelf omschreef, concludeerde ik dat het toch niet uit zou maken waar we elkaar zouden treffen. Ik kon alleen maar hopen op eerdergenoemde off-day.

xxxx-en
Dat zat er, vanzelfsprekend zou ik zeggen, niet in. Het was gezellig, wat wij doen (jíj doet Martijn, jíj) heeft bitter weinig met écht golf te maken en Peter was de beste. Feitelijk was het pleit al na X holes beslecht en uiteindelijk was dat definitief het geval op hole X. Ja er waren kansen, de felicitaties zijn voor Peter, sterkte wens ik zijn volgende tegenstander, en die xxxx-en? Ach, laat die maar een keer staan beste eindredactie.

Had het wonder wel geschied dan was onderstaand slot in de plaats van bovenstaande alinea gekomen.

(Ja, dat stond ook al klaar. Voor golfersmagazine.nl schrijf ik bij de ontknoping van een major ook wel eens twee volledige stukken. Weliswaar in de wetenschap dat een van beiden na de laatste putt terstond waardeloos, is, maar wél met de zekerheid dat ik terwijl de bal nog niet eens stilligt al kan publiceren en ik meteen naar bed kan.)

Maar zie. Ik speelde redelijk, Peter maakte net even teveel fouten waardoor hij me op hole X de hand schudde. Wonderen bestaan.

Helaas kon die versie de prullenbak in.

Noot van de redactie: uit betrouwbare bron hebben we vernomen dat Martijn met 2&1 heeft verloren van Peter, nadat Martijn op hole 16 nog een putt voor all-square had gemist