Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.09.2025
Een kwartfinale vol zon, golf én… brallende studenten
Het was zover: de kwartfinale op de Zaanse. Frank en ik mochten uitmaken wie dat laatste felbegeerde plekje in de halve finale zou bemachtigen. Het weer had de hele week dreigend boven ons gehangen, maar op de wedstrijddag zelf werden we getrakteerd op een prachtige golfdag: zon, geen regen, prachtige Hollandse luchten, kortom, perfect.
Frank begon sterk. We speelden allebei niet ons beste golf, maar hij pakte toch al snel de leiding. Ik knokte nog even terug, maar bij de turn stond hij 2-up. Geen goed nieuws voor mij, al maakten de sfeer en het kletsen onderweg veel goed. We hebben uitgebreid gekletst over Botswana en Zuid-Afrika, waar hij uiteraard veel verhalen over had. Na een aantal missers van beide kanten bedachten wij dat wij ons misschien toch maar eens iets beter op ons spel moesten gaan richten.
De baan lag er prima bij , sfeer was goed… tot we op hole 10 belandden. Daar sloeg de sfeer om. Voor ons liep namelijk een Amsterdamse studentenkorps – of beter gezegd: ze dachten dat ze met een heel regiment tegelijk de baan mochten gebruiken. Niet vier spelers in een flight, nee, zeven! En daarvóór nog eenzelfde groep. Het bier vloeide rijkelijk, ze lieten peuken achter op de green, en hun favoriete bezigheid was niet golf, maar keihard naar elkaar brullen over de baan en rondjes racen in de buggy.
De marshal, die even langskwam, zei dat hij ze had gevraagd door te lopen. Mooi verhaal, maar daar merkten wij natuurlijk niets van. Wij stonden gewoon telkens eindeloos te wachten. En hoe langer we wachtten, hoe hoger mijn irritatie. Frank sloeg op een gegeven moment zelfs een bal het water in van frustratie. Ik was ook niet op mijn scherpst. Zo wisselden we elkaar af met foutjes, en bleef hij net aan de goede kant van de score.
Toen het verschil slonk van 3 down naar 1 down, rook ik nog even kansen. Maar op hole 16 sloeg Frank weer toe en stond ik opnieuw 2 down. Op 17 maakte hij het af met een schitterende slag: 2 meter voorbij de vlag, terwijl ik in de bunker lag. Wedstrijd beslist – verdiend gewonnen, 3&1 voor Frank.
De 18e speelden we nog uit, terwijl de studenten met een buggy filmend door de baan scheurden. Het golfgevoel was inmiddels ver te zoeken. Toch was het met Frank onderling hartstikke gezellig. Hij speelde solide en verdient deze overwinning volledig.
Nadat we onze spullen in de auto hadden gelegd, besloten we toch een drankje te nemen op zijn overwinning . In het clubhuis werd Frank bij binnenkomst gevraagd of hij misschien één van de studenten was. Hij bedankte vriendelijk voor het compliment dat hij er nog zo jong uitzag, maar nee, daar hoorden we écht niet bij. Vervolgens werden we vriendelijk verzocht om naar de bar bij de nieuwe Driving Range te gaan – want jawel, het hele clubhuis was afgehuurd door het corps. De nieuwe Driving Range ziet er prachtig uit, met een leuk barretje er in. Frank grapte nog dat de studenten ons best op een drankje mochten trakteren, maar daar werd helaas niet op ingegaan. Dus hebben we samen een wijntje en een gele peter gedronken, met een lekkere garnalenkroket erbij, en de dag met veel gelach afgesloten. Want eerlijk is eerlijk: zóveel dingen die misgaan op één dag, dat maak je niet vaak mee.
Na afloop zijn we uiteraard nog naar de receptie gegaan om verhaal te halen. Daar zat een jonge medewerker die vertelde al meerdere klachten te hebben ontvangen. Toen wij vroegen waarom de marshal slechts één keer was langsgereden, bleek het helemaal geen marshal te zijn geweest. De man had die dag zelfs geen dienst, was “even” langsgekomen en vervolgens meteen weer vertrokken. Kortom: er was die dag helemaal géén marshal aanwezig. Deze arme jongen zat daar alleen op de Zaanse en kon niets uitrichten. Het advies dat we kregen was om een mail te sturen naar het management – wat we uiteraard gedaan hebben.
Want als dit is hoe de Zaanse met haar baan en gasten wil omgaan, dan kan ik niemand aanraden om daar gezellig te gaan spelen.
Frank, heel veel succes in de halve finale tegen Peter van Weel. Geniet er vooral van!!
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut