Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.09.2025
Een kwartfinale vol zon, golf én… brallende studenten
Het was zover: de kwartfinale op de Zaanse. Frank en ik mochten uitmaken wie dat laatste felbegeerde plekje in de halve finale zou bemachtigen. Het weer had de hele week dreigend boven ons gehangen, maar op de wedstrijddag zelf werden we getrakteerd op een prachtige golfdag: zon, geen regen, prachtige Hollandse luchten, kortom, perfect.
Frank begon sterk. We speelden allebei niet ons beste golf, maar hij pakte toch al snel de leiding. Ik knokte nog even terug, maar bij de turn stond hij 2-up. Geen goed nieuws voor mij, al maakten de sfeer en het kletsen onderweg veel goed. We hebben uitgebreid gekletst over Botswana en Zuid-Afrika, waar hij uiteraard veel verhalen over had. Na een aantal missers van beide kanten bedachten wij dat wij ons misschien toch maar eens iets beter op ons spel moesten gaan richten.
De baan lag er prima bij , sfeer was goed… tot we op hole 10 belandden. Daar sloeg de sfeer om. Voor ons liep namelijk een Amsterdamse studentenkorps – of beter gezegd: ze dachten dat ze met een heel regiment tegelijk de baan mochten gebruiken. Niet vier spelers in een flight, nee, zeven! En daarvóór nog eenzelfde groep. Het bier vloeide rijkelijk, ze lieten peuken achter op de green, en hun favoriete bezigheid was niet golf, maar keihard naar elkaar brullen over de baan en rondjes racen in de buggy.
De marshal, die even langskwam, zei dat hij ze had gevraagd door te lopen. Mooi verhaal, maar daar merkten wij natuurlijk niets van. Wij stonden gewoon telkens eindeloos te wachten. En hoe langer we wachtten, hoe hoger mijn irritatie. Frank sloeg op een gegeven moment zelfs een bal het water in van frustratie. Ik was ook niet op mijn scherpst. Zo wisselden we elkaar af met foutjes, en bleef hij net aan de goede kant van de score.
Toen het verschil slonk van 3 down naar 1 down, rook ik nog even kansen. Maar op hole 16 sloeg Frank weer toe en stond ik opnieuw 2 down. Op 17 maakte hij het af met een schitterende slag: 2 meter voorbij de vlag, terwijl ik in de bunker lag. Wedstrijd beslist – verdiend gewonnen, 3&1 voor Frank.
De 18e speelden we nog uit, terwijl de studenten met een buggy filmend door de baan scheurden. Het golfgevoel was inmiddels ver te zoeken. Toch was het met Frank onderling hartstikke gezellig. Hij speelde solide en verdient deze overwinning volledig.
Nadat we onze spullen in de auto hadden gelegd, besloten we toch een drankje te nemen op zijn overwinning . In het clubhuis werd Frank bij binnenkomst gevraagd of hij misschien één van de studenten was. Hij bedankte vriendelijk voor het compliment dat hij er nog zo jong uitzag, maar nee, daar hoorden we écht niet bij. Vervolgens werden we vriendelijk verzocht om naar de bar bij de nieuwe Driving Range te gaan – want jawel, het hele clubhuis was afgehuurd door het corps. De nieuwe Driving Range ziet er prachtig uit, met een leuk barretje er in. Frank grapte nog dat de studenten ons best op een drankje mochten trakteren, maar daar werd helaas niet op ingegaan. Dus hebben we samen een wijntje en een gele peter gedronken, met een lekkere garnalenkroket erbij, en de dag met veel gelach afgesloten. Want eerlijk is eerlijk: zóveel dingen die misgaan op één dag, dat maak je niet vaak mee.
Na afloop zijn we uiteraard nog naar de receptie gegaan om verhaal te halen. Daar zat een jonge medewerker die vertelde al meerdere klachten te hebben ontvangen. Toen wij vroegen waarom de marshal slechts één keer was langsgereden, bleek het helemaal geen marshal te zijn geweest. De man had die dag zelfs geen dienst, was “even” langsgekomen en vervolgens meteen weer vertrokken. Kortom: er was die dag helemaal géén marshal aanwezig. Deze arme jongen zat daar alleen op de Zaanse en kon niets uitrichten. Het advies dat we kregen was om een mail te sturen naar het management – wat we uiteraard gedaan hebben.
Want als dit is hoe de Zaanse met haar baan en gasten wil omgaan, dan kan ik niemand aanraden om daar gezellig te gaan spelen.
Frank, heel veel succes in de halve finale tegen Peter van Weel. Geniet er vooral van!!
De NVGJ won na jaren weer eens de interland tegen de Duitsers, deze keer op de baan van Landgoed Bleijenbeek in Afferden. Weliswaar met een krap verschil, van in totaal 253 punten tegen 249, de trots was er niet minder om. Nederland lijkt sinds de geweldige prestatie bij de Nations Cup in Texel, de stijgende lijn moeiteloos door te trekken. Non-playing captain Madelon nam de afschuwelijk grote beker in ontvangst. Waar andere jaren nog wel eens de slechtste twee (of de beste en de slechtste) score van de tien werden geschrapt, gebeurde dat dit jaar niet, en dat maakte net het verschil, door een score van 8 punten bij de Duitsers, waar Nederland niet lager scoorde dan een 21. De hoogste scores vielen met 31 en 35 trouwens ook aan de kant van de Duitsers, waar Sonja de meeste binnen haalde voor Nederland (30). Alle scores met ¾ handicap verrekening.
Het is 'reisleider' Hans Terol - samen met Christa Konijn van sponsor Fairway Golftravel - weer gelukt om een pareltje uit te zoeken als Surprisereis. Als Sinterklaas in Nederland is gaat de NVGJ naar Spanje. Dat pareltje is het internationaal bekende 5-sterren golfresort El Rompido, in het zuidwesten van Spanje. Een toplocatie.
Soms win je een prijs die je niet zomaar in de kast zet, maar die je echt moet beleven. Afgelopen oktober was zo'n moment op de Scherpenbergh, toen ik de eerste prijs in ontvangst mocht nemen: een compleet verzorgd rondje op de legendarische Haagsche, inclusief een uitgebreide lunch, aangeboden door Jolanda van Mr. Glow. Dinsdag 8 april, was het na lang uitkijken eindelijk zover. Een serene start in de vroege ochtend De wekker ging vroeg, maar dat was geen enkel probleem. Met een grote glimlach reed ik om 08:00 uur de oprit van de Haagsche op. Aankomen op een nog volledig verlaten golfbaan is een ervaring op zich; het voelt bijna als een goed bewaard geheim. Terwijl de eerste zonnestralen door de bomen prikten en de dauw nog glinsterde op de fairways, spotte ik een reetje, waarschijnlijk op zoek naar haar moeder. Die absolute stilte en de serene sfeer van de natuur in de vroege ochtend gaven me direct het gevoel van pure luxe. 18 holes in het paradijs Iets later ontmoette ik Jolanda, en na een hartelijk ontvangst sloegen we om 08:30 uur af. Het was alsof de wereld even stilstond; we hadden de hele baan nagenoeg voor onszelf. Spelen op de Haagsche is altijd een uitdaging, maar met de zon op ons gezicht, de perfecte staat van de greens en het fantastische gezelschap voelde elke hole als een cadeautje. We namen de tijd om te genieten van de prachtige uitzichten en het goede spel, wat deze dag echt een gouden randje gaf. Nagenieten met een glansrol voor Mr. Glow Na 18 holes vol sportiviteit en gezelligheid was het tijd voor het volgende hoogtepunt: een heerlijke lunch op het zonnige terras. Onder het genot van goed eten en mooie gesprekken lieten we de dag nog eens de revue passeren. Als kers op de taart bracht ik Jolanda na afloop nog even naar huis (en de wasstraat), waardoor niet alleen mijn humeur, maar ook mijn auto weer een complete opfrisbeurt kreeg. Mijn auto glanst weer als nooit tevoren, maar die typische Mr. Glow-glimlach? Die staat nog steeds op mijn gezicht en zal daar voorlopig ook niet verdwijnen. Jolanda, ontzettend bedankt voor de uitnodiging, de gastvrijheid en deze onvergetelijke dag op een van de mooiste banen van Nederland!
De indeling voor de Mr. Glow Matchplay staat online! Welkom bij een nieuw hoofdstuk in ons golfseizoen, waar spannende wedstrijden en sportieve uitdagingen wachten. De volledige bracket vind je nu op onze website. Zorg ervoor dat je snel contact opneemt met je tegenstander om een datum te plannen, en bekijk ook alvast wie je tegenstander in de tweede ronde kan zijn. Wij wensen alle deelnemers veel succes en plezier in deze competitie!
Er zijn golfers die de Joop van der Flier Trofee kennen als een vertrouwd ding. Iets wat ze regelmatig hebben zien staan. Iets dat ze misschien wel soms eerbiedig even aanraken en het dan weer terugzetten. Ruud Onstein bijvoorbeeld, die hem vier keer mee naar huis nam (1998, 2000, 2001 en 2009). Fred Sochacki greep hem drie jaar op rij, van 2006 tot en met 2008. Michiel Teeling driemaal (2010, 2014 en 2019). De trofee heeft zijn vaste klanten gehad. Mensen bij wie hij wist waar hij stond.
Beste NVGJ’vrienden, Anholt, 14maart 2026 Helaas heeft onze gezondheid ons beiden in de steek gelaten. Daarom zijn wij op zoek naar iemand die GolfOverDeGrens.comvan ons zou willen overnemen. De aanvragen blijven binnenkomen, dus het zou mooi zijn als we ALLES aan een opvolger kunnen overdragen tel whattsapp +49 1735743546 hartelijke groet en veel dank voor alles, wat we voor julliemochten organiseren en nog meer dank voor alle gezellige NVGJ evenementen die we met jullie mochten bijwonen. We zullen er nog lang van nagenieten! Eveline &Francesco Di Matteo