Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
08.09.2025
Vroege start op de groene lus
Je gaat je handicap waarschijnlijk niet verbeteren, maar wat een leuke ervaring; spelen op La Sella. De garantie dat je geen grammetje aankomt zal deze reis waarschijnlijk ook niet standhouden. Het vijf-sterrenhotel Denia Marriot Golfresort & Spa is pure verwennerij. De NVGJ is van 21 t/m 24 november vier dagen te gast. Ronald Massaut wilde niet zo lang wachten en nam samen met echtgenote Dea een voorproefje op de jaarlijkse surprisereis. Hun ervaring: super hotel en golfen, écht top!
En ongelukkige kamertoewijzing brengt ons al met een half uur na aankomst onbedoeld in contact met de manager van de receptie. Onze kamer is toch niet zo heel vijf sterren als je moet douchen in de badkuip. Beetje link ook met mijn instabiel onderstel, inclusief versleten knieën. Begrip. Meteen wordt een andere kamer met een luxe inloopdouche geregeld. We krijgen zelfs een aangepaste kamer aangeboden.
Maar hoe doen julie dat als wij in november terugkomen met 20 man/vrouw en aanhang? Die gaan echt niet douchen in een badkuip, zeg ik. Die vraag brengt ons de volgende dag in contact met Pau Buigues, de 'manager sportgroepen'. Alle kamers op de eerste en derde verdieping hebben standaard een grote inloopdouche. ,,Als de touroperator het vraagt plaatsen we iedereen op de derde verdieping'', biedt hij aan. ,,En groepen hebben meer benefits'', belooft hij.
Wintertraining
We praten verder over het hotel, de NVGJ en de vele professionals (golf en vooral wielrennen) die hun wintertraining hier plannen. ,,Als jullie groep er is hebben we ook een profwielerteam in huis'', vertelt Pau. Hij verwijst verder naar baanmanager annex caddymaster Raymond, een Nederlander die op La Sella is neergestreken. En Raymond regelt inderdaad álles.
Aan buggy's geen gebrek op La Sella. Moet ook wel. Maar weinig golfers die gaan lopen. Dat is niet zo gek, want het gaat toch redelijk op en af. Lange Par 5'en plus holes die wat verder van elkaar liggen. Of neem de zomerse condities in de eerste week van september tot wel 34 graden. Gelukkig zijn in de baan verschillende (gekoelde) watertappunten. Als ook sanitaire voorzieningen.
En de baan zelf? La Sella is ontworpen door José María Olazábal en heeft drie lussen. Rood en geel vormen een geheel met smalle fairways, bomen langs de baan en enkele waterhindernissen. De goene lus slingert door een mooi parklandschap met een meer open karakter.
Erop en erover
De greens lopen enigszins af. En al zijn deze licht bezand, ze zijn snel, écht snel. Dus: landen (net) voor de green. Anders is het erop-en-erover.
De eerste dag spelen we rood en groen. De tweede golfdag nogmaals groen en daarna geel. Die laatste wordt vaker 'gespaard' en blijft dan dicht, hoor ik. Op hole 10 begint het rode lampje op het dashboard dreigend te knipperen; de accu is nagenoeg leeg. Terug naar de uitgifte komen we halverwege Raymond tegen. ,,Ik regel een nieuwe buggy, wordt zo gebracht. Of willen jullie vanmiddag in alle rust verder spelen? Regel ik ook.'' We kiezen voor het laatste. Eerst lunch.
Zo blij dat we teruggekomen zijn voor de gele lus. Wat een geweldige, uitdagende baan. Smalle entree's naar de fairways, bomen die hinderijk in de weg staan, strategisch geplaatste bunkers, een verscholen waterhindernis en een blinde hole met een shot over de heuvel, direct gevolgd door een dogleg naar links. En weer die mooie, snelle greens.
'Fluffy'
Een ander verhaal is het gras op La Sella. De fairways hebben wat droger, stugger gras. Net als direct naast de baan; een beetje 'fluffy'. De fairways zijn dus niet supersnel, maar beland je net naast de baan dan kun je het geluk hebben dat de bal - los van de grond - óp het gras ligt in plaats van verzonken. Met een houten 3 of - 5 kan dan zomaar een wereldslag volgen.
De baan ligt er geweldig bij. Al of niet met de komende La Sella Open in aantocht. De lussen worden optimaal onderhouden. Dat zie je zo. De baan wordt zeker niet kapotgespeeld. Tussen 10 en 12 uur zijn er geen starts om alle partijen 'rustig' te laten doorspelen en om slijtage van de baan te beperken, legt Raymond uit. Werkelijk overal zijn greenkeepers; hele geduldige greenkeepers.
Glaasje cava
Dan nog het hotel zelf. Er is een á la carte-restaurant, een poolbar, een clubhuis en in het weekeinde is ook het Thais restaurant geopend. Echt een aanrader. En hoe mooi, juist dán is de NVGJ te gast in Denia Marriot. Het ontbijt biedt zo veel keuze; van fruit en yoghurt tot volledig Engels ontbijt en een ambachtelijk eierhoekje met ommeletten naar wens. Bijna gênant, maar we doen het er mee. Glaasje cava bij het ontbijt is er natuurlijk ook. Op de kamer kun je zelf koffie en thee zetten (waterkoker). Die worden elke dag aangevuld, inclusief twee flesjes bronwater.
Vrienden en vriendinnen van de NVGJ. Ik ben geen reisverkoper, maar dit is gewoon een enorm leuke- en luxe surprisereis, die Hans Terol heeft georganiseerd. Speel je straks ook nog op La Galliana; nog zo'n mooie baan. Alle vervoer is geregeld. Blijf je langer, dan huur je een auto op het vliegveld (regelt Fairway Golftravel) en kun je eigen inkopen doen in de kleinste, maar meest uitgebreide buurtsuper op 7 kilometer van het hotel (vanaf de parking rechts af). Met bakkerij, slijterij en 'wegrestaurant'. Je kunt nog mee.
1. fluffy fairways vragen om een beetje 'slagkracht'
2. water op de gele lus
3. Strategisch geplaatste bunkers vragen om precisie
4. greens erop en erover-ernaast of in een bunker zoals op groen
5. croissantje, koffiebroodje, Engels ontbijt misschien, of yoghurtje met vruchten
6. Sint Jacobsschelp
'Ondernemen met exit in gedachten' 'Stealth mode' staat er achter de naam van Kick Willemse op zijn LinkedIn profiel. Alles om te knallen op zijn eerste halve triatlon (9 mei jl.) Het werd een geslaagd weekend op Mallorca met vrienden. ,,Eigenlijk ben ik niet iemand van duursporten, maar ik heb mij laten overhalen om het tóch te proberen. Ik houd van een uitdaging, maar die pak ik dan wel professioneel aan. Dat is vast de ondernemer in mij.'' Kick Willemse heeft zich op de Hoge Dijk voorgesteld als nieuwe sponsor van de NVGJ. Reden voor hem om sponsor te worden ligt voor de hand. ,,Ik wil nieuwe golfbanen ontdekken en speel graag op mooie banen. Verder vind ik de NVGJ een mooie club. Bijzonder ook, met zoveel (oud-)journalisten en mediamensen. Vorig jaar had ik op het eindejaar toernooi in Nunspeet al sfeer geproefd en dat beviel mij wel. Dit voelt als een hechte club.'' Met zijn twee meter-plus is Kick Willemse (52) een opvallende verschijning. En golfen kan'ie ook; handicap 15.9. Zijn homecourse is de Amsterdam Old Course. Op de ZVM Masters in Nunspeet scoorde hij vorig jaar 31 punten, recent op De Hoge Dijk 29. Hij heeft zijn zinnen gezet op meer. Mooie verhalen Kick woont in een monumentaal pand in Bloemendaal samen met zijn echtgenote Regina en jongste dochter Mila. Hun beider andere dochters wonen in Amsterdam; in de Jordaan. Zijn golfmaatje en zwager is Martijn Collet, broer van ... jawel ... Foeke Collet. Hij kent ook collega-sponsor Alwin De Rijke. ,,Ik had mooie verhalen gehoord over de NVGJ, over golfbanen, over wedstrijden, over de sfeer binnen de club. Daar wilde ik meer van weten en zo ben ik in gesprek geraakt. Goed dat er een streng toelatingsbeleid is op basis van media- en journalistieke activiteiten om het bijzondere karakter van de club te behouden. Dat is wat je bindt.'' Hij studeerde bedrijfskunde aan de Universiteit van Rotterdam en werd gegrepen door de enorme voordelen van digitalisering. ,,Als je digitaal bankzaken regelt, - een huis koopt of een hypotheek afsluit, dan moet jouw identiteit voor de ander onomstotelijk vaststaan. Die ontwikkeling stagneert als dat niet 100 procent veilig is.'' Samen met een studievriend richtte hij Evidos op. ,,Naast consultancy wilden we ook zelf een product ontwikkelen dat bijdraagt aan digitale veiligheid. Dat is Onderteken.nl geworden. De makelaardij, het notariaat, de KvK en de banken maken allemaal gebruik van onderteken.nl. Hoef je niet meer alleen voor een handtekening de deur uit. Dat scheelt zoveel tijd en dus geld.'' Kick spreekt met verve over digitale bewijskracht en identiteit. Actueel is dat best goed geregeld, vindt hij. Maar daarmee ben je er straks nog niet. Het gevaar zit'm in de toepassing en snelle ontwikkeling van AI. ,,AI is nu nog vrij goed herkenbaar, maar je mag aannemen dat de kwaliteit van AI verder verbeterd. Straks gaat het ook om de vraag of iets écht is. Aan die oplossingen wordt nog gewerkt.'' Evidos Drie jaar geleden al stopte Kick met Evidos. Het bedrijf (40 medewerkers) was de startup-fase inmiddels ruim voorbij. Voor verdere expansie en verbreding van de portfolio zouden de beide oprichters de landsgrenzen over moeten. Naar Duitsland of Spanje, bijvoorbeeld. ,,Dat betekent feitelijk dat je op maandag - of zondag al - in het vliegtuig stapt en vrijdag weer naar huis gaat. Een nieuw bedrijf opzetten, dat moet je zelf doen, maar dan is dit de consequentie. Daar had ik geen zin in. Dan moet je afscheid nemen.'' Kick vond een koper in het Amerikaanse bedrijf Entrust. Een tech-reus met 3.000 medewerkers en een omzet van 1 miljard. ,,Ik ben nog twee jaar aangebleven als transitiemanager. Toen was het ook klaar'', kijkt hij terug. Zeker niet om vervolgens 'werkloos' thuis te gaan zitten. Bouwmanager Over zijn (t)huis: ,,We hebben een oud, monumentaal pand uit 1830 kunnen kopen. Dat moest helemaal worden gerenoveerd, gerestaureerd, uitgebouwd en opnieuw worden ingericht. Ook de buitenruimte met een flinke oppervlakte. Zo veel werk om alles te regelen. Dus ben ik zelf maar de bouwmanager geworden. Daar was ik drie tot vier dagen per week druk mee. Vooral ook, omdat er weinig terug te vinden was over de historie van het pand en de noodzakelijke vergunningen heel veel tijd kostten.'' Het gezin Willemse is inmiddels gesetteld in Bloemendaal. Ook kijkt Kick weer vooruit naar nieuwe zakelijke activiteiten. Toch weer ondernemen, al is bier brouwen ook een optie. Of een managementboek schrijven. Vooralsnog kiest hij voor een online platform om ondernemers digitaal te begeleiden. Dus van boek, toch weer naar een digitaal platform. Met zijn nieuwe bedrijf Reversed.com (omgedraaid, terugwerken) wil Kick ondernemers met raad en daad bijstaan. ,,Ik noem het 'ondernemen met exit in gedachten'. Wat ik bedoel is: er komt altijd een exit. Als je met pensioen gaat, bijvoorbeeld, als je het bedrijf overdoet aan de kinderen, je fuseert of verkoopt.'' Waarom zou je wachten tot het einde met verkoopklaar maken van je bedrijf als je het hele traject ook nú kunt doorlopen. Waarom wachten met een risico-inventarisatie tot de koper er naar vraagt, of een medewerkers-tevredenheidsonderzoek? Of goede verzuimrapportages. Dat helpt je om beter te presteren en zo creëer je al veel eerder meerwaarde voor het bedrijf.''
Na tien gespeelde partijen, drie partijen die nog gespeeld moeten worden en (helaas) drie keer opgave-zonder-te-spelen ('walk over') is de Mr. Glow Matchplay toe aan de tweede ronde, ook wel bekend als ‘de achtste finales’.
Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie. Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders. En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf. Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd. En toen... "Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem. We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden. Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden? Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen? Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter. Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard. Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pakslaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie. Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.
De een zat tot ver in april in zijn tweede landliefde Puglia, de ander ging in april en mei naar zijn tweede huisje in Uelsen. Vervolgens ging de een begin mei op Surprisereis-herhaling naar Denia, de ander was druk met colleges voor zijn geschiedenisminor ‘Van wie is de stad?’ aan de Universiteit van Amsterdam. Oftewel: never the twain shall meet before the 11th of May. Last but definitely not the least: omdat de ander meer angst heeft voor de al aangewezen volgende tegenstander dan de ander, gooit eerstgenoemde zijn handdoek in de ring. De een is Pim, de ander is Ger. De geplande volgende ontmoeting in dit deel van het Mr. Glow-schema is Pim Donkersloot vs Mr Golfperfect (Peter van Weel).
Halfweg Halfweg kon het roer woensdagochtend 29 april om op de A9, Cara had een afslag gemist(foto onder). Poging twee lukte op 6/5 beter, allebei op tijd op Wilnis, waar Cara een noordoosterbriesje moeiteloos onder de duim hield, nu geen afslag miste en 15 slagen achterstand wegwerkte naar 5 & 3 op de 15e. Prima nazit. Dank voor je aangenaam gezelschap Cara!
Soms zit het mee …… en soms zit het tegen. Deze matchplaywedstrijd was ik overgeleverd aan Frank Huiges; iemand met wie ik nog niet eerder had kennisgemaakt of gespeeld bij de NVGJ, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat een prachtige golfswing heeft die man. We hebben afgesproken op De Zaanse (mijn homecourse) maar voor Frank ook geen onbekende baan omdat hij hier vorig jaar samen met Hélène ook de matchplay wedstrijd had gespeeld. Bovendien komt hij hier wel vaker omdat dit voor hem makkelijk bereikbaar is vanuit Amsterdam.