Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
08.09.2025
Vroege start op de groene lus
Je gaat je handicap waarschijnlijk niet verbeteren, maar wat een leuke ervaring; spelen op La Sella. De garantie dat je geen grammetje aankomt zal deze reis waarschijnlijk ook niet standhouden. Het vijf-sterrenhotel Denia Marriot Golfresort & Spa is pure verwennerij. De NVGJ is van 21 t/m 24 november vier dagen te gast. Ronald Massaut wilde niet zo lang wachten en nam samen met echtgenote Dea een voorproefje op de jaarlijkse surprisereis. Hun ervaring: super hotel en golfen, écht top!
En ongelukkige kamertoewijzing brengt ons al met een half uur na aankomst onbedoeld in contact met de manager van de receptie. Onze kamer is toch niet zo heel vijf sterren als je moet douchen in de badkuip. Beetje link ook met mijn instabiel onderstel, inclusief versleten knieën. Begrip. Meteen wordt een andere kamer met een luxe inloopdouche geregeld. We krijgen zelfs een aangepaste kamer aangeboden.
Maar hoe doen julie dat als wij in november terugkomen met 20 man/vrouw en aanhang? Die gaan echt niet douchen in een badkuip, zeg ik. Die vraag brengt ons de volgende dag in contact met Pau Buigues, de 'manager sportgroepen'. Alle kamers op de eerste en derde verdieping hebben standaard een grote inloopdouche. ,,Als de touroperator het vraagt plaatsen we iedereen op de derde verdieping'', biedt hij aan. ,,En groepen hebben meer benefits'', belooft hij.
Wintertraining
We praten verder over het hotel, de NVGJ en de vele professionals (golf en vooral wielrennen) die hun wintertraining hier plannen. ,,Als jullie groep er is hebben we ook een profwielerteam in huis'', vertelt Pau. Hij verwijst verder naar baanmanager annex caddymaster Raymond, een Nederlander die op La Sella is neergestreken. En Raymond regelt inderdaad álles.
Aan buggy's geen gebrek op La Sella. Moet ook wel. Maar weinig golfers die gaan lopen. Dat is niet zo gek, want het gaat toch redelijk op en af. Lange Par 5'en plus holes die wat verder van elkaar liggen. Of neem de zomerse condities in de eerste week van september tot wel 34 graden. Gelukkig zijn in de baan verschillende (gekoelde) watertappunten. Als ook sanitaire voorzieningen.
En de baan zelf? La Sella is ontworpen door José María Olazábal en heeft drie lussen. Rood en geel vormen een geheel met smalle fairways, bomen langs de baan en enkele waterhindernissen. De goene lus slingert door een mooi parklandschap met een meer open karakter.
Erop en erover
De greens lopen enigszins af. En al zijn deze licht bezand, ze zijn snel, écht snel. Dus: landen (net) voor de green. Anders is het erop-en-erover.
De eerste dag spelen we rood en groen. De tweede golfdag nogmaals groen en daarna geel. Die laatste wordt vaker 'gespaard' en blijft dan dicht, hoor ik. Op hole 10 begint het rode lampje op het dashboard dreigend te knipperen; de accu is nagenoeg leeg. Terug naar de uitgifte komen we halverwege Raymond tegen. ,,Ik regel een nieuwe buggy, wordt zo gebracht. Of willen jullie vanmiddag in alle rust verder spelen? Regel ik ook.'' We kiezen voor het laatste. Eerst lunch.
Zo blij dat we teruggekomen zijn voor de gele lus. Wat een geweldige, uitdagende baan. Smalle entree's naar de fairways, bomen die hinderijk in de weg staan, strategisch geplaatste bunkers, een verscholen waterhindernis en een blinde hole met een shot over de heuvel, direct gevolgd door een dogleg naar links. En weer die mooie, snelle greens.
'Fluffy'
Een ander verhaal is het gras op La Sella. De fairways hebben wat droger, stugger gras. Net als direct naast de baan; een beetje 'fluffy'. De fairways zijn dus niet supersnel, maar beland je net naast de baan dan kun je het geluk hebben dat de bal - los van de grond - óp het gras ligt in plaats van verzonken. Met een houten 3 of - 5 kan dan zomaar een wereldslag volgen.
De baan ligt er geweldig bij. Al of niet met de komende La Sella Open in aantocht. De lussen worden optimaal onderhouden. Dat zie je zo. De baan wordt zeker niet kapotgespeeld. Tussen 10 en 12 uur zijn er geen starts om alle partijen 'rustig' te laten doorspelen en om slijtage van de baan te beperken, legt Raymond uit. Werkelijk overal zijn greenkeepers; hele geduldige greenkeepers.
Glaasje cava
Dan nog het hotel zelf. Er is een á la carte-restaurant, een poolbar, een clubhuis en in het weekeinde is ook het Thais restaurant geopend. Echt een aanrader. En hoe mooi, juist dán is de NVGJ te gast in Denia Marriot. Het ontbijt biedt zo veel keuze; van fruit en yoghurt tot volledig Engels ontbijt en een ambachtelijk eierhoekje met ommeletten naar wens. Bijna gênant, maar we doen het er mee. Glaasje cava bij het ontbijt is er natuurlijk ook. Op de kamer kun je zelf koffie en thee zetten (waterkoker). Die worden elke dag aangevuld, inclusief twee flesjes bronwater.
Vrienden en vriendinnen van de NVGJ. Ik ben geen reisverkoper, maar dit is gewoon een enorm leuke- en luxe surprisereis, die Hans Terol heeft georganiseerd. Speel je straks ook nog op La Galliana; nog zo'n mooie baan. Alle vervoer is geregeld. Blijf je langer, dan huur je een auto op het vliegveld (regelt Fairway Golftravel) en kun je eigen inkopen doen in de kleinste, maar meest uitgebreide buurtsuper op 7 kilometer van het hotel (vanaf de parking rechts af). Met bakkerij, slijterij en 'wegrestaurant'. Je kunt nog mee.
1. fluffy fairways vragen om een beetje 'slagkracht'
2. water op de gele lus
3. Strategisch geplaatste bunkers vragen om precisie
4. greens erop en erover-ernaast of in een bunker zoals op groen
5. croissantje, koffiebroodje, Engels ontbijt misschien, of yoghurtje met vruchten
6. Sint Jacobsschelp
Op de laatst mogelijke dag voor onze 1e ronde matchplay hebben Henri en ik onze strijd geleverd. En omdat ik het verslag schrijf, weet u dat ik verloren heb. Dat had best wat voeten in de aarde: Henri heeft afgelopen maanden nogal wat fysieke malheur gehad, waaronder twee operaties waar je niet 1, 2, 3 van herstelt. Zijn arts had hem zelfs verboden eerder de golfclubs ter hand te nemen. En op de dag zelf stond ik op de Kroonprins in Vianen, terwijl Henri onderweg was naar de door hem geboekte baan de Utrechtse in Nieuwegein. Maar gelukkig waren we op tijd samen op hole 1. Ook niet onbelangrijk: onze start viel samen met de periode van ongekend warm en droog weer na enkele dagen regenbuien. Goeie timing heet dat. In de eerste lus wist ik, met 11 slagen in het voordeel, diverse malen op 1 up te komen en pas op hole 9 stond ik één puntje achter. En waar ik verwacht had vooral door het putten het lastig te zullen krijgen, was het vooral de lengte van slagen (we speelden van rood) die mij de das om deden. Henri had natuurlijk enkele maanden niet gespeeld maar kwam in de 2e lus goed op stoom. Daar kon een mazzel birdie van mij (voor de kenners: op hole 13) niets aan helpen. Onderweg en na afloop (bij en heerlijk hapje) hebben we o.a. de toenemende commercie in de sport gesproken (Henri: "het huis van de caddie van Jon Rahm staat te koop voor 14 miljoen dollar!"). Ook de LIV toestand en de 'fuzz' rond de huidige WK voetbal met toegangsprijzen van 700$ kwam aan de orde, alsook de cameravoering in het huidige voetbal. Allemaal zaken waar ikzelf geen verstand van heb, al ben ik natuurlijk stiekem wel iemand die die grenzen tussen journalistiek en commercie heeft opgezocht. Dat mocht de pret niet drukken (het was werkelijk een heerlijke ronde). De liefde voor de sport blijkt dan wel weer uit het verlangen na afloop de 2e helft van het promotie/degradatie-duel Willem II – Volendam te gaan bekijken. Jammer voor de Brabanders (2-1 verloren). Duimen voor zaterdag Henri! En succes in de volgende ronde.
Het Nederlands Golfmuseum in Bleijenbeek bestaat tien jaar. Om dit te vieren wordt er op 28 mei een boek gepresenteerd. Het bestuur van het museum nodigt u van harte uit om hierbij aanwezig te zijn. Ze stuurden het volgende persbericht. Tien jaar geleden, om precies te zijn op 22 april 2016, opende het Nederlands Golfmuseum haar deuren. Tien jaar alweer, wat vliegt de tijd en wat is er in die tijd veel gebeurd. Aanleiding was het eerder in paviljoen Bleijenbeek gehouden symposium “De bakermat van golf”, waar Prof. Dr. Heiner Gillmeister uit Duitsland en de Nederlandse golfhistoricus Robin Bargmann over dit onderwerp discussieerden. Natuurlijk bleef de vraag waar deze bakermat zich bevindt onbeantwoord, maar het symposium was wel de directe aanleiding tot het ontstaan van het golfmuseum. Het Nederlands Golfmuseum werd geopend door “Mister Golf” Robbie van Erven Dorens en de bekende Nederlandse golfpro Jan Dorrestein. Op een zonovergoten dag werden de aanwezigen met koetsen en oldtimers naar de Par 3/4 baan van Landgoed Bleijenbeek gebracht, waar men een indrukwekkende demonstratie kreeg van het hickory golf van begin vorige eeuw. Ter ere van het 10-jarig jubileum heeft het bestuur van het Nederlands Golfmuseum een boek uitgebracht waarin de verschillende fases van de ontwikkeling van het golfmuseum worden weergegeven en waarin de tien aanvangsjaren worden beschreven. Niet alleen in tekst, maar rijkelijk gevuld met foto’s die bij velen ongetwijfeld herinneringen oproepen. Het bestuur nodigt u van harte uit voor de feestelijke presentatie van dit eerste jubileumboek. De presentatie vindt plaats in een van de vergaderzalen van Paviljoen Bleijenbeek in Afferden Noord-Limburg, waar ook het Nederlands Golfmuseum is gehuisvest. Wij zouden het bijzonder op prijs stellen u te mogen begroeten. Het programma ziet er als volgt uit: 14.30 uur Ontvangst 15.00 uur Opening door John Ott, voorzitter Nederlands Golfmuseum 15.30 uur Toelichting jubileumboek door de auteur Ferd Vrijmoed 15.50 uur Signering en uitreiking eerste exemplaar aan Dirk-Jan Vink 15.55 uur Dirk-Jan Vink, eigenaar Golfbaan Landgoed Bleijenbeek 16.05 uur Slotwoord door John Ott 16.15 uur Borrel en uitreiking boeken 17.30 uur Einde bijeenkomst Aanmelding We vernemen graag of u op deze dag aanwezig zult zijn. Aan- en afmelding graag per e-mail aan jfott@planet.nl
Ja, als René Brouwer dit stukje had mogen schrijven na zijn 2&1 overwinning op ondergetekende Friso Leunge, was de kop natuurlijk ‘Zege op Zeegersloot’ geweest. Maar omdat iemand bij de NVGJ het ooit wel een leuk idee heeft gevonden om de verliezer een stukje te laten schrijven, is dit de kop geworden. Om met wat positieve zaken te beginnen: wegens groot onderhoud van de Goyer waren René en ik uitgeweken naar zijn homecourse: Zeegersloot.
Het kostte wat moeite om een geschikte datum te vinden, maar vrijdagmiddag 14 mei speelden Elaine en ik onze matchplaywedstrijd op de Veluwse Golf Club, de thuisbaan van Elaine. De wedstrijd was vooral gezellig en tussen de slagen door spraken we uitgebreid over ons werk en inmiddels volwassen kinderen. De enige reden dat de conversatie soms stokte was dat ik geregeld van een belendende fairway mijn afgezwaaide drive een vervolg moest geven.
'Ondernemen met exit in gedachten' 'Stealth mode' staat er achter de naam van Kick Willemse op zijn LinkedIn profiel. Alles om te knallen op zijn eerste halve triatlon (9 mei jl.) Het werd een geslaagd weekend op Mallorca met vrienden. ,,Eigenlijk ben ik niet iemand van duursporten, maar ik heb mij laten overhalen om het tóch te proberen. Ik houd van een uitdaging, maar die pak ik dan wel professioneel aan. Dat is vast de ondernemer in mij.'' Kick Willemse heeft zich op de Hoge Dijk voorgesteld als nieuwe sponsor van de NVGJ. Reden voor hem om sponsor te worden ligt voor de hand. ,,Ik wil nieuwe golfbanen ontdekken en speel graag op mooie banen. Verder vind ik de NVGJ een mooie club. Bijzonder ook, met zoveel (oud-)journalisten en mediamensen. Vorig jaar had ik op het eindejaar toernooi in Nunspeet al sfeer geproefd en dat beviel mij wel. Dit voelt als een hechte club.'' Met zijn twee meter-plus is Kick Willemse (52) een opvallende verschijning. En golfen kan'ie ook; handicap 15.9. Zijn homecourse is de Amsterdam Old Course. Op de ZVM Masters in Nunspeet scoorde hij vorig jaar 31 punten, recent op De Hoge Dijk 29. Hij heeft zijn zinnen gezet op meer. Mooie verhalen Kick woont in een monumentaal pand in Bloemendaal samen met zijn echtgenote Regina en jongste dochter Mila. Hun beider andere dochters wonen in Amsterdam; in de Jordaan. Zijn golfmaatje en zwager is Martijn Collet, broer van ... jawel ... Foeke Collet. Hij kent ook collega-sponsor Alwin De Rijke. ,,Ik had mooie verhalen gehoord over de NVGJ, over golfbanen, over wedstrijden, over de sfeer binnen de club. Daar wilde ik meer van weten en zo ben ik in gesprek geraakt. Goed dat er een streng toelatingsbeleid is op basis van media- en journalistieke activiteiten om het bijzondere karakter van de club te behouden. Dat is wat je bindt.'' Hij studeerde bedrijfskunde aan de Universiteit van Rotterdam en werd gegrepen door de enorme voordelen van digitalisering. ,,Als je digitaal bankzaken regelt, - een huis koopt of een hypotheek afsluit, dan moet jouw identiteit voor de ander onomstotelijk vaststaan. Die ontwikkeling stagneert als dat niet 100 procent veilig is.'' Samen met een studievriend richtte hij Evidos op. ,,Naast consultancy wilden we ook zelf een product ontwikkelen dat bijdraagt aan digitale veiligheid. Dat is Onderteken.nl geworden. De makelaardij, het notariaat, de KvK en de banken maken allemaal gebruik van onderteken.nl. Hoef je niet meer alleen voor een handtekening de deur uit. Dat scheelt zoveel tijd en dus geld.'' Kick spreekt met verve over digitale bewijskracht en identiteit. Actueel is dat best goed geregeld, vindt hij. Maar daarmee ben je er straks nog niet. Het gevaar zit'm in de toepassing en snelle ontwikkeling van AI. ,,AI is nu nog vrij goed herkenbaar, maar je mag aannemen dat de kwaliteit van AI verder verbeterd. Straks gaat het ook om de vraag of iets écht is. Aan die oplossingen wordt nog gewerkt.'' Evidos Drie jaar geleden al stopte Kick met Evidos. Het bedrijf (40 medewerkers) was de startup-fase inmiddels ruim voorbij. Voor verdere expansie en verbreding van de portfolio zouden de beide oprichters de landsgrenzen over moeten. Naar Duitsland of Spanje, bijvoorbeeld. ,,Dat betekent feitelijk dat je op maandag - of zondag al - in het vliegtuig stapt en vrijdag weer naar huis gaat. Een nieuw bedrijf opzetten, dat moet je zelf doen, maar dan is dit de consequentie. Daar had ik geen zin in. Dan moet je afscheid nemen.'' Kick vond een koper in het Amerikaanse bedrijf Entrust. Een tech-reus met 3.000 medewerkers en een omzet van 1 miljard. ,,Ik ben nog twee jaar aangebleven als transitiemanager. Toen was het ook klaar'', kijkt hij terug. Zeker niet om vervolgens 'werkloos' thuis te gaan zitten. Bouwmanager Over zijn (t)huis: ,,We hebben een oud, monumentaal pand uit 1830 kunnen kopen. Dat moest helemaal worden gerenoveerd, gerestaureerd, uitgebouwd en opnieuw worden ingericht. Ook de buitenruimte met een flinke oppervlakte. Zo veel werk om alles te regelen. Dus ben ik zelf maar de bouwmanager geworden. Daar was ik drie tot vier dagen per week druk mee. Vooral ook, omdat er weinig terug te vinden was over de historie van het pand en de noodzakelijke vergunningen heel veel tijd kostten.'' Het gezin Willemse is inmiddels gesetteld in Bloemendaal. Ook kijkt Kick weer vooruit naar nieuwe zakelijke activiteiten. Toch weer ondernemen, al is bier brouwen ook een optie. Of een managementboek schrijven. Vooralsnog kiest hij voor een online platform om ondernemers digitaal te begeleiden. Dus van boek, toch weer naar een digitaal platform. Met zijn nieuwe bedrijf Reversed.com (omgedraaid, terugwerken) wil Kick ondernemers met raad en daad bijstaan. ,,Ik noem het 'ondernemen met exit in gedachten'. Wat ik bedoel is: er komt altijd een exit. Als je met pensioen gaat, bijvoorbeeld, als je het bedrijf overdoet aan de kinderen, je fuseert of verkoopt.'' Waarom zou je wachten tot het einde met verkoopklaar maken van je bedrijf als je het hele traject ook nú kunt doorlopen. Waarom wachten met een risico-inventarisatie tot de koper er naar vraagt, of een medewerkers-tevredenheidsonderzoek? Of goede verzuimrapportages. Dat helpt je om beter te presteren en zo creëer je al veel eerder meerwaarde voor het bedrijf.''
Na tien gespeelde partijen, drie partijen die nog gespeeld moeten worden en (helaas) drie keer opgave-zonder-te-spelen ('walk over') is de Mr. Glow Matchplay toe aan de tweede ronde, ook wel bekend als ‘de achtste finales’.