Brouwer vs Wiesenhaan 3 up

Door wedstrijdleider WvdE was ik aanvankelijk ingedeeld met Henri van der Steen. Wij waren al bezig onze partij te plannen, tot onze Brabantse vriend van zijn fiets viel en ongelukkig terecht kwam, met als gevolg: gebroken pink of iets anders daar in de buurt en tot half juni: geen golf.

Zo dacht ik soepel naar de volgende ronde te gaan, tot WvdE mij vroeg of ik niet gezien had dat Hélène Wiesenhaan zich als eerste reserve had gemeld. Inderdaad, over het hoofd gelezen, maar geen ramp. Met Hélène spelen is natuurlijk ook leuk, ook al slaat ze nogal ver. Hélène en ik dus samen de baan in, op mijn thuisbaan Zeegersloot. Een baan die Hélène niet kende, iets wat zeker in mijn voordeel werkte.

Dat ‘samen’ moet de lezer niet al te letterlijk nemen. Om zoveel mogelijk leden en anderen de mogelijkheid te geven om te spelen kun je ‘bij ons’ bijboeken en van een tweebal een driebal maken of een vierbal. Zo stonden wij samen op de afslagplaats met Monica en Jenny, per stuk minstens anderhalf keer de leeftijd van Hélène maar wel weer met de helft van mijn handicap. Wij hadden kunnen splitsen in 2x2 maar voor ons leek een niet al te rappe driebal te lopen, dus sloegen we met z’n vieren af. 

De twee dames vergaapten zich in toenemende mate aan de afslagen van H,  kanonskogels die niet zelden pas na 220 meter blijven liggen; krachtige swing, prachtige balvlucht, lichte draw, perfecte landing – en vooral een heel stuk verder dus, bijna uit zicht. In B bestaan mannen die er al gelukkig van worden als het ze lukt om in twee naast Hélène komen te liggen. 

Die twee dames waren eerst gewoon twee flightgenoten maar  werden al gauw bewonderende fans. Aangezien de baan voor H nieuw was gaven ze – ik kreeg er de kans niet eens voor, misschien vertrouwden ze me ook niet – informatie over hoe de holes liepen en hoe die het beste door Hélène gespeeld kon worden. Hetgeen er op hole 14, een blinde par-4 de heuvel op, toe leidde dat Jenny bijkans een dansje maakte, want ze was zó trots: H had – geweldige drive inderdaad — precies zó geslagen als Jenny had aangegeven! Wat ze had aangegeven kon ik trouwens niet goed zien of horen (horen, toch al geen sterk punt van mij), want ze gaf de instructies achter haar hand, zoals obscure voetballers uit Wit-Rusland ook doen als ze de moeder van een tegenstander uitmaken voor b**t of zijn oma voor t*g**p*t. We halfden die hole, trouwens.

Ze vroegen aan het eind van de ronde weliswaar geen handtekening maar wel bij herhaling het telefoonnummer van H, want ze hadden het zó gaaf gevonden om met haar te spelen, en ze móest zeker nog een keer komen, want ze hadden er súper van genoten. Echt balen dat ze niet gewonnen had. (Dat laatste zeiden ze niet, trouwens, of alleen achter hun hand).

Maar terzake. H en ondergetekende speelden beiden van geel en ik kreeg vijf slagen mee. Ik achtte mij niettemin kansloos, zeker na de Zaanse: 38 punten voor H en 21 voor mij. Mijn voordeel op deze mooie zonnige dag was dat ik eigenlijk nauwelijks holes echt verknalde. Op de kaart uiteindelijk maar één streep. Na hole 1 stond ik 1 up, op 2, een lange par-4 en de moeilijkste van de baan halfden we dankzij mijn extra slag en zo ging het eigenlijk door: 1 up voor mij, AS, 1 up voor H op 6, AS, 1 up voor H na 9. 

Na de draai ging het al snel een beetje mis voor Hélène. Tien won ik dankzij een extra slag. Hélène begon te rommelen en ik won 11, 12 en ook 13 en stond toen dus 3 up. Dat bleef het. Op 16 boksten wij ter felicitatie en we dronken nog wat op het terras zonder stoelen maar voor we het wisten ook met de fans (‘volgende keer betalen wij’). 

Hélène, bedankt voor de wedstrijd. Je hebt ons een mooie dag bezorgd!