Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
12.05.2021
Door wedstrijdleider WvdE was ik aanvankelijk ingedeeld met Henri van der Steen. Wij waren al bezig onze partij te plannen, tot onze Brabantse vriend van zijn fiets viel en ongelukkig terecht kwam, met als gevolg: gebroken pink of iets anders daar in de buurt en tot half juni: geen golf.
Zo dacht ik soepel naar de volgende ronde te gaan, tot WvdE mij vroeg of ik niet gezien had dat Hélène Wiesenhaan zich als eerste reserve had gemeld. Inderdaad, over het hoofd gelezen, maar geen ramp. Met Hélène spelen is natuurlijk ook leuk, ook al slaat ze nogal ver. Hélène en ik dus samen de baan in, op mijn thuisbaan Zeegersloot. Een baan die Hélène niet kende, iets wat zeker in mijn voordeel werkte.
Dat ‘samen’ moet de lezer niet al te letterlijk nemen. Om zoveel mogelijk leden en anderen de mogelijkheid te geven om te spelen kun je ‘bij ons’ bijboeken en van een tweebal een driebal maken of een vierbal. Zo stonden wij samen op de afslagplaats met Monica en Jenny, per stuk minstens anderhalf keer de leeftijd van Hélène maar wel weer met de helft van mijn handicap. Wij hadden kunnen splitsen in 2x2 maar voor ons leek een niet al te rappe driebal te lopen, dus sloegen we met z’n vieren af.
De twee dames vergaapten zich in toenemende mate aan de afslagen van H, kanonskogels die niet zelden pas na 220 meter blijven liggen; krachtige swing, prachtige balvlucht, lichte draw, perfecte landing – en vooral een heel stuk verder dus, bijna uit zicht. In B bestaan mannen die er al gelukkig van worden als het ze lukt om in twee naast Hélène komen te liggen.
Die twee dames waren eerst gewoon twee flightgenoten maar werden al gauw bewonderende fans. Aangezien de baan voor H nieuw was gaven ze – ik kreeg er de kans niet eens voor, misschien vertrouwden ze me ook niet – informatie over hoe de holes liepen en hoe die het beste door Hélène gespeeld kon worden. Hetgeen er op hole 14, een blinde par-4 de heuvel op, toe leidde dat Jenny bijkans een dansje maakte, want ze was zó trots: H had – geweldige drive inderdaad — precies zó geslagen als Jenny had aangegeven! Wat ze had aangegeven kon ik trouwens niet goed zien of horen (horen, toch al geen sterk punt van mij), want ze gaf de instructies achter haar hand, zoals obscure voetballers uit Wit-Rusland ook doen als ze de moeder van een tegenstander uitmaken voor b**t of zijn oma voor t*g**p*t. We halfden die hole, trouwens.
Ze vroegen aan het eind van de ronde weliswaar geen handtekening maar wel bij herhaling het telefoonnummer van H, want ze hadden het zó gaaf gevonden om met haar te spelen, en ze móest zeker nog een keer komen, want ze hadden er súper van genoten. Echt balen dat ze niet gewonnen had. (Dat laatste zeiden ze niet, trouwens, of alleen achter hun hand).
Maar terzake. H en ondergetekende speelden beiden van geel en ik kreeg vijf slagen mee. Ik achtte mij niettemin kansloos, zeker na de Zaanse: 38 punten voor H en 21 voor mij. Mijn voordeel op deze mooie zonnige dag was dat ik eigenlijk nauwelijks holes echt verknalde. Op de kaart uiteindelijk maar één streep. Na hole 1 stond ik 1 up, op 2, een lange par-4 en de moeilijkste van de baan halfden we dankzij mijn extra slag en zo ging het eigenlijk door: 1 up voor mij, AS, 1 up voor H op 6, AS, 1 up voor H na 9.
Na de draai ging het al snel een beetje mis voor Hélène. Tien won ik dankzij een extra slag. Hélène begon te rommelen en ik won 11, 12 en ook 13 en stond toen dus 3 up. Dat bleef het. Op 16 boksten wij ter felicitatie en we dronken nog wat op het terras zonder stoelen maar voor we het wisten ook met de fans (‘volgende keer betalen wij’).
Hélène, bedankt voor de wedstrijd. Je hebt ons een mooie dag bezorgd!
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!
Die Mr Glow Matchplay komptisie 2026 zal sal ook hierdie keer afgeskop word met 'n toernooi op die Devonvale Buite Klub in Stellenbosch, Suid-Africa. Dis 'n uitdagende baan waar jy met moeilyke bofhoue konfronteer word. Die skoonveld kan op sekere plekke nogal smal wees en as die wind boonop opsteek, kan dinge baie interessant raak. Die wedstryd zal op 27 Februarie gespeel word over 18 gaatjies onder lekker sonskijn en snelle setperke. Die NVGJ-speelseisoen sal geopen word met die afslaan van die klub se twee veterane, Ruud Onstein en Ruud Taal. Jij kan jou aanmeld en die inskrijving is oop vir alle NVGJ-lede. Sonja van de Rhoer en Louis Westhof is al op die lijs met name van deelnemers. Versprei die woord!
Onze voorzitter en hoofdredacteur van Golfers Magazine, Martijn Paehlig, pakt royaal uit in 'zijn' tijdschrift, met maar liefst zes zeer lezenswaardige pagina's over de Nations Cup, onlangs gespeeld op onze thuisbaan De Texelse. Het team van de NVGJ overtrof daar zichzelf en werd derde. Het is een sfeerbeeld en wedstrijdverslag in één, met mooie foto's van (ook al) 'onze' Roland Reinders en Peter van Weel. Alle spelers en natuurlijk de toernooidirecteur Cara krijgen aandacht. In hetzelfde nummer overigens een indrukwekkend verhaal van Pamela, over United Golf, dat Oekraïense oorlogsveteranen helpt om via golf hun leven weer op de rit te krijgen. Schril contrast: waar Anton Kuijntjes tijdens de nations cup grappend zegt: 'Ik geef mijn linkerbeen voor zijn balcontact', over een Oostenrijkse tegenstander (met hdc 14 een typische U-boot), citeert Pamela in Oekraïne: 'Jij hebt nog twee benen, dus jij mag wel wat extra werk verzetten.' Uiteraard staat er ook weer een column van Rob Hoogland in het blad. Nu thuis op de mat of in de winkel verkrijgbaar.