10 jaar

Hoeveel invalshoeken zijn er mogelijk voor een column over golf? Veel zo blijkt bij het doorbladeren van de 172 eerder verschenen stukjes. Al zijn er zeker ook onderwerpen die de afgelopen tien jaar meer dan eens voorbij kwamen.

In het licht van de echte columnisten is het natuurlijk niets, tien jaar stukkies tikken in dit hoekje van de site. De Grote Hoogland, om maar een voorbeeld te noemen, rammelde sinds 1989 meer dan zevenduizend columns in de Telegraaf bij elkaar (en enkele tientallen voor Golfers Magazine natuurlijk, laten we die niet vergeten), bracht deze samen in drie kloeke bundels en is nog (lang?) niet uitgeschreven. Dan mag je met nog geen tweehonderd bijdrages sinds 2011 niet eens in de – ruim aanwezige – schaduw van de GVR staan. En toch is het leuk om na een decennium eens door die stukjes te bladeren. Niet om geconfronteerd te worden met de soms kromme zinnen, de gemiste punten en komma’s en in de snelheid over het hoofd geziene typos, maar om te lezen wat zoal verwondering en verbazing opriep sinds ik het stokje op deze plek in februari 2011 van Henri van der Steen overnam met ‘De Eerste’.

Tiger Woods speelde vaak de hoofdrol, zowel positief, na weer een zege, als negatief, als hij in opspraak raakte of nu echt klaar leek. Nederlandse broodgolfers komen ook vaak voorbij, ook met twee zijdes van de medaille. Zeges werden bejubeld, verloren kaarten beweend. De Majors blijken ook een welkom onderwerp, met The Masters als duidelijke favoriet. Soms was de actualiteit golfoverstijgend zoals bij #jesuischarlie of tranen voor Appie, een paar keer ging het over voetbal (zei iemand daar Ajax?) maar veel vaker ging het over een actualiteit uit de golfwereld. Golf op de Olympische Spelen, Joost Luiten op die uithaalt op social media en recent nog de komst van het WHS in het algemeen en de aangepaste handicaps in het bijzonder, om over de stukjes over ons eigen geploeter nog maar te zwijgen.

Geploeter? Geploeter? Als uit de stukjes één constante kan worden gehaald dan is het dat golf niet alleen leuk is om over te schrijven, het is vooral leuk om te doen, veel sippe stukjes kwam ik niet tegen. Met de NVGJ, alleen, met een traan van verdriet of met een traan van ontroering, dichtbij of ver weg. Met beiden blijf ik dan ook nog wel even doorgaan. Al betwijfel ik sterk of ik na die eerste in februari 2011 en de 172e uit februari 2021 nog eens tien jaar dit hoekje blijf bezetten. Niet dat de onderwerpen opdrogen, zo bleek ook na de herstart in 2017 en de vier jaar die sindsdien alweer volgden, maar als iemand anders zich inmiddels wel geroepen voelt, dan valt over een overdracht zeker te praten. Ga ik lekker een rondje golfen.