Gelpenberg 2025

Nadat het eerder in de week oerhollands herfstweer was hadden de weergoden op vrijdag andere plannen voor de NVGJ. En lekker zonnetje, graadje of 20, mooie baan, wat wil een mens nog meer. Nu ben ik de laatste weken lekker aan het spelen dus met een goed gevoel liep ik met buurvrouw Hélène Wiesenhaan richting het clubhuis. Onder aan de trap komen we Foeke Collet tegen. Aardige vent, maar je weet dat wanneer hij meedoet dat de kans op een overwinning meteen flink geslonken is.

Even goed inslaan dan maar. Dat is althans het plan. Geen idee wat er aan de hand was maar ik raak geen bal. Shank, slice, top, hook, ik heb alles in huis. Mijn goede gevoel van zoëven is inmiddels volledig verdwenen. Eerst Foeke, nu dit. Nog een emmertje dan maar, wat zo kan ik de baan niet in. De eerste ballen gaan weer alsof ik voor het eerst en club in mijn handen heb. Na nog een paar ballen komt Marcel Maijer naast me staan.

-          Hoe gaat het?

-          Met mij wel lekker maar met mijn swing wat minder antwoorde ik terwijl ik een bal rechtsaf shank.

-          Laat eens kijken dan.

Terwijl Marcel achter me gaat staan doe ik weer een poging een bal fatsoenlijk te raken. Hook naar links. ‘Probeer je backswing wat minder vlak weg te nemen’, adviseert Marcel me. En verrek, ik begin de ballen weer een beetje beter te raken. Er zitten zelfs een paar goede tussen. ‘Nou, als ik vanmiddag met 42 punten binnenkom dan zal ik zal ik je zeker vermelden in mijn overwinningsspeech’, grapte  ik. Ik heb maar weinig nodig om weer wat praatjes te krijgen.

Op naar de eerste Tee waar flightgenoten Pim Donkersloot en Fred Veldman al staan te wachten. We hebben alle drie zo goed als dezelfde handicap en spelen allen met playing handicap 22.  Wat ik leuk vind aan een baan die je niet zo vaak speelt is dat je pas op de T-box weet hoe de hole er ook al weer uit ziet. O ja, we beginnen met een par 5. O ja, rechts lang gras. Daar heb ik wel eens in gelegen. Niet aan denken. Gelukkig, afslag midden fairway. Had ik even nodig want mijn zelfvertrouwen was nog niet helemaal terug. Parretje om mee te openen, altijd lekker. Ook Pim en Fred beginnen goed en we ontlopen elkaar weinig qua scores. Op de turn hebben de heren 17 punten, ik eentje minder. Ik heb alleen de achtste hole, die par 3 met water aan de rechterkant, verprutst. Heel flauw dat daar een magneet verborgen ligt die ballen naar het water trekt.

Tijdens de tweede 9 begint de afslag van Pim enigszins te haperen waardoor hij scorend wat achterblijft. Fred is zo constant als een metronoom. Alleen op hole 15, 16 en 17 krijgt hij wat zand in de machine waardoor voor hem de overwinning uit het zicht verdwijnt. Ik blijf ze ook lekker raken. Paar dubbels, maar ook wat parretjes om de schade te repareren. Waaronder een heel fijne par op de 15e na een put van een meter of 12. Werd ook wel een keer tijd na alle par-puttjes van een meter of 5/6 die ik op een haar na miste.

En dan de 18e. Mooie hole. Op de afslag bespreken we de hole. Een goede afslag is noodzakelijk om ervoor te kunnen gaan. Wat een hufter van een bunker ligt daar toch over de volle breedte van de baan. Het geeft de hole wel zijn karakter. We hebben alle drie een goede aflag. Mijn medespelers liggen op de fairway, ik net rechts daarvan maar niets aan de hand. Pim en Fred liggen op meer dan 200 meter van de vlag en besluiten op te leggen. Ik heb nog zo’n 190 meter te gaan. Ik ben geen longhitter dus als ik verstandig ben doe ik dat ook. Maar hé, besluit ik, ik heb dit pokkeneind niet  gereden om op te leggen. Ik ga ervoor! Houten 3, nou niet als een idioot gaan rammen, rustig slaan, routine afwerken. Het rustig slaan lukt niet. Ram. Goed contact. Makkelijk over die bunker. Beetje rechts.

Ik blijk pin high te liggen, zo’n 6 meter rechts van de green. Ik besluit te putten en houd daarna een puttje van ongeveer 1,5 meter over met flink wat break. De bal pakt net het laatste randje van de hole meer en valt! Par. 36 punten. Later blijkt hoe belangrijk dit puttje is aangezien de nummers 2 en 3 beide met 35 punten zijn geëindigd. Meestal eindigen dit soort ‘no guts no glory’ pogingen in een tranendal. Wat een fijn moment dat het ook eens beloond wordt.

Tijdens mijn overwinningsspeech laat ik uiteraard niet onvermeld wat de rol is geweest van mijn nieuwe beste vriend Marcel. Wat een raar spel blijft het toch. En daarom zo leuk. Op naar Dronten. Nu al zin in.