Vaarwel

Zijn échte laatste ronde laat nog even op zich wachten, maar op het KLM Open nam het Nederlandse publiek op gepaste wijze afscheid van Robert-Jan Derksen.

Foto Ronald Speijer/ANP

Het was de dag die je wist dat zou komen. Het afscheid van het thuispubliek door Robert-Jan Derksen, een van Nederlands succesvolste golfers. De Nijmegenaar kondigde afgelopen februari aan dat hij nog één seizoen als professioneel golfer door het leven zou gaan, maar daarna zou hij de stokken definitief in de hoek zetten. Na ruim vijftien jaar de wereld over te zijn getrokken als broodspeler, vindt de tweevoudig winnaar op de Europese Tour het mooi geweest.

Tientallen — nee honderden – keren, kreeg hij in de maanden die volgden op zijn aankondiging de vraag of hij écht zou gaan stoppen. Of hij niet misschien toch… Pers, fans, collega’s, in alle geledingen waren wel mensen te vinden die moeite hadden te geloven dat het voor de veertigjarige inwoner van Blaricum genoeg was. Maar wie het ook vroeg, de reactie was hetzelfde. Een brede lach, wat samengeknepen ogen, en een niet mis te verstaan: ‘ja, ik stop echt’.

Wie er ook twijfelde, Derksen deed dat niet.

En omdat de winnaar van de Dubai Desert Classic en het Madeira Islands Open zo nadrukkelijk bij zijn standpunt bleef, realiseerde iedereen zich dat zijn optreden bij het KLM Open van 2014 zijn laatste voor eigen publiek zou zijn.

Oh, wat wilde hij graag in stijl afscheid nemen van het toernooi dat nooit écht ‘zijn’ Open werd. Ja, hij speelde thuis, ja vrienden en familie waren immer aanwezig, en ja, de fans kwamen ook vooral voor hem. Maar ondanks dat hij in zijn loopbaan op de Europese Tour twee zeges boekte en meer dan twintig top-10 noteringen behaalde: voor eigen publiek kon hij nimmer excelleren. Hoewel zijn gemiddelde score in twintig jaar Dutch Open op een keurige 70 en een beetje staat, behaalde hij nooit een topnotering, miste hij regelmatig de cut, en kwam hij nimmer in de buurt van de overwinning. Maar desondanks. Het is – was – wel zíjn Open.

Zijn laatste optreden was er een vol ‘laatste momenten’, maar het ging Derksen maar om een paar dingen. Niet om de laatste pro-am. Niet om de laatste persconferentie. Niet om de laatste – was het maar waar – vraag of hij écht gaat stoppen. De cut halen, zorgen dat hij op zondag op achttien mocht finishen, en graag voor een volle tribune in een van de latere flights. Daar ging het om.

En zo geschiedde.

Droomscenario’s hebben de onhebbelijke neiging niet uit te komen, maar voor het tweede jaar op rij gebeurde dat in het KLM Open wel. Niet dat Derksen — net als Luiten vorig jaar — wist te winnen, maar nooit eindigde hij zo hoog op het leaderboard (11e), hij speelde op een mooie positie in het veld, en toen hij de 72ste hole op liep, waren de tribunes zo goed als vol.

Ik had het geluk om als radioverslaggever de hele laatste ronde te mogen volgen, maar vooral prijs ik me gelukkig dat ik van zó dichtbij aanwezig mocht zijn op die laatste hole.  Het moment dat Derksen de green opliep, dacht collega G een snik in mijn stem te horen, en ik kan niet ontkennen dat dat zomaar waar zou kunnen zijn.  Het applaus, de staande ovatie, de opgestoken kraagjes, het respect van zijn collega’s, de tranen bij Derksen, caddie Janni, zijn vader, en andere naasten, het was een onvergetelijk moment. Tussen alle prachtige golfmomenten die ik het afgelopen decennium mee mocht maken, krijgt het Nederlandse vaarwel van Robert-Jan Derksen hoe dan ook  een bijzonder plaatsje.  

Maar het blijft jammer dat hij zijn beslissing niet wil herzien.

(Dit blog verscheen ook op golf.nl)

Robert Jan Derksen komt aan op de achttiende hole. Achter hem loopt flightgenoot Jbe Kruger voor hem te klappen.


De vader van Robert Jan Derksen begeleidt hem naar het clubhuis.

Foto’s Ronald Speijer/ANP