Waterland 2021

27.05.2021 Ger Laan ⭐ Schermafbeelding 2023-10-31 om 23.11.56.png

Met vastberaden tred stapte Bert van der Toorn van de baan op me af. Hier liep duidelĳk een man die wat te melden had. ‘Drie strepen had ik, maar wel 38 punten!’, glunderde hĳ van oor tot oor. Een puike prestatie, anders kan ik het niet omschrĳven. Omdat Waterland lastig speelde, zeker, maar ook omdat ik van dichtbĳ heb mogen zien dat onze lange vriend de afgelopen jaren nogal eens worstelde met zĳn swing. Goed te zien dat het lek – zie ook zĳn winst in Dronten – boven is. Even twĳfelde ik dus. Moest ik alleen antwoorden met een ‘Mooi man, goed gespeeld’, of moest ik direct tot de kern komen? De twĳfel duurde niet lang. Zoals goede vrienden dat plachten te doen was mĳn antwoord niet voor tweeërlei uitleg vatbaar. ‘Jammer joh. Dat is net één puntje te weinig’.

‘Ik heb nog wel een suggestie voor de kop van het verslag’, appte Ruud Taal, die de baan na een zeer onfortuinlĳke val vroegtĳdig moest verlaten, ‘Waterloo op Waterland’. Het had gekund want de baan deed zĳn naam eer aan. In de afgelopen twintig jaar viel er volgens de watermeters op de baan zelden zoveel water in zo’n korte tĳd en dat was te merken ook. Drassige fairways, ondergelopen bunkers, en dus gladde plekken die niet door iedereen goed werden verteerd. Daar konden ook het uitstekende lunchpakket en de versnapering bĳ de turn niets aan veranderen. Maar voor wat betreft het spel? Gelet op de scores voor velen was Waterland inderdaad Waterloo, maar niet voor ondergetekende.

Het was duidelĳk zó’n dag. Zo’n dag die we allemaal wel eens hebben op de baan. Héél af en toe. Zo’n dag dat werkelĳk alles goed gaat, alles meezit en je zowaar denkt dat je nu dan toch eindelĳk weet hoe je dit spel moet spelen. Anders dan velen denken heb ik die ook niet vaak. Sterker, dit jaar is in mĳn beleving tot nu toe een aaneenschakeling geweest van ‘net niet rondjes’ tot ‘helemaal niets rondjes’. Niet voor niets verloor ik sinds de invoering van het WHS al een vol punt en mocht ik mezelf na Dronten geen ‘7’ meer noemen, maar een ‘8’.

Niets, maar dan ook helemaal niets wees er dus op dat aan die reeks op Waterland een einde ging komen. Ga maar na. Bĳ een bezoek aan de driving range, een dag voor ons treffen, sloeg ik de ene topper na de andere shank. Vanaf de dĳk waren de plassen op de baan al te zien waarmee zeker was dat de baan loodzwaar zou spelen. Ook al door de stevige wind die op veel holes mee was, maar op iets meer holes toch vooral fors tegen. En, met verwĳzing naar de schrĳver van de uitslag: al te veel kennis van de baan werkt eerder tégen dan vóór je. Niet alleen omdat je als geen ander weet waar je altĳd in de problemen komt, het is ook niet voor niets dat veel leden van Waterland op hun home-course voornamelĳk oefenrondes spelen en hun Q-kaarten elders: de baan is veel lastiger dan de lengte en het aantal slagen mee doen vermoeden. Scoren op Waterland is niet makkelĳk.

Maar het is al zo vaak gezegd. Golf is een buitengewoon raar spel. Elke bal was raak, drives kwamen harder dan hard van het blad en kaarsrecht bovendien, ĳzers naar de green waren scherp en leverden tal van birdie- en zelfs een eaglekans op en de putter deed ook wat hĳ moest doen. Dubbels of erger bleven van de kaart, twee keer mocht een cirkeltje gezet worden ten teken dat er een birdie was gemaakt, en voor de rest werden er louter parren en bogeys gemaakt om uiteindelĳk tot een ‘career best’ 75 te komen, met 39 punten bovendien.

Dus ja, als je dan Bert tegenkomt op weg naar het clubhuis dan is het ook wel héél veel gevraagd om niets te zeggen. Zelfs als later blĳkt dat hĳ zichzelf een puntje benadeeld had door een verkeerde score te noteren op een hole is een kwinkslag zo gemaakt. En ook bĳ de nazit op het terras (wat fĳn dat dat weer mag!) en bĳ de maaltĳd in klein gezelschap daarna, bleef de grĳns op het gezicht staan. Wat een dag.

Langzaam maar zeker wordt alles weer normaal. Nog een paar weken en we sluiten de wedstrĳden weer af met een prĳsuitreiking en een gezamenlĳk diner, al was de borrel na afloop op het terras – aangeboden door Waterland en de NVGJ – nu al reden tot een klein feestje.

Nu maar hopen dat deze ronde niet eenmalig bleek en ik dan toch eindelĳk weet hoe…

(Nabrander: natúúrlĳk weet ik dat niet. Vrĳdagochtend, op de eerste mooie lentedag, besloot ik voor dag en dauw even negen holes te spelen. Drie dubbels en een triple stonden er op de kaart. De koets met witte paarden van donderdag was weer gewoon een pompoen met muizen ervoor. Zo snel kan het gaan. Ook de andere kant op)

Martĳn Paehlig kent de Waterlandse als geen ander. Van die kennis maakte hĳ handig gebruik, want de hoofdredacteur van Golfers Magazine sloeg maar liefst 39 stablefordpunten bĳ elkaar. En dus weer een verlaging van zĳn toch al respectabele lage handicap. In de B-categorie sloeg Ger Laan — sinds deze week officieel met pensioen — zĳn slag. Of zĳn redelĳke score (31) en die pensionering nu verband met elkaar houden..? De geleerden buigen zich er nog over.

A-categorie plhc stbf

1. Martĳn Paehlig 7 39

2. Bert van der Toorn 16 38

3. Willem Schouten 7 26

4. Jeroen van Leeuwen 14 26

5. Pim Donkersloot 16 26

6. Charles Taylor 17 24

7. Jolanda Swart (sponsor) 16 22

8. Rob Hoogland 14 17

B-categorie plhc stbf

1. Ger Laan 22 31

2. Etienne Poulissen (gast) 34 28