Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
27.05.2021
Met vastberaden tred stapte Bert van der Toorn van de baan op me af. Hier liep duidelijk een man die wat te melden had. ‘Drie strepen had ik, maar wel 38 punten!’, glunderde hij van oor tot oor. Een puike prestatie, anders kan ik het niet omschrijven. Omdat Waterland lastig speelde, zeker, maar ook omdat ik van dichtbij heb mogen zien dat onze lange vriend de afgelopen jaren nogal eens worstelde met zijn swing. Goed te zien dat het lek – zie ook zijn winst in Dronten – boven is. Even twijfelde ik dus. Moest ik alleen antwoorden met een ‘Mooi man, goed gespeeld’, of moest ik direct tot de kern komen? De twijfel duurde niet lang. Zoals goede vrienden dat plachten te doen was mijn antwoord niet voor tweeërlei uitleg vatbaar. ‘Jammer joh. Dat is net één puntje te weinig’.
‘Ik heb nog wel een suggestie voor de kop van het verslag’, appte Ruud Taal, die de baan na een zeer onfortuinlijke val vroegtijdig moest verlaten, ‘Waterloo op Waterland’. Het had gekund want de baan deed zijn naam eer aan. In de afgelopen twintig jaar viel er volgens de watermeters op de baan zelden zoveel water in zo’n korte tijd en dat was te merken ook. Drassige fairways, ondergelopen bunkers, en dus gladde plekken die niet door iedereen goed werden verteerd. Daar konden ook het uitstekende lunchpakket en de versnapering bij de turn niets aan veranderen. Maar voor wat betreft het spel? Gelet op de scores voor velen was Waterland inderdaad Waterloo, maar niet voor ondergetekende.
Het was duidelijk zó’n dag. Zo’n dag die we allemaal wel eens hebben op de baan. Héél af en toe. Zo’n dag dat werkelijk alles goed gaat, alles meezit en je zowaar denkt dat je nu dan toch eindelijk weet hoe je dit spel moet spelen. Anders dan velen denken heb ik die ook niet vaak. Sterker, dit jaar is in mijn beleving tot nu toe een aaneenschakeling geweest van ‘net niet rondjes’ tot ‘helemaal niets rondjes’. Niet voor niets verloor ik sinds de invoering van het WHS al een vol punt en mocht ik mezelf na Dronten geen ‘7’ meer noemen, maar een ‘8’.
Niets, maar dan ook helemaal niets wees er dus op dat aan die reeks op Waterland een einde ging komen. Ga maar na. Bij een bezoek aan de driving range, een dag voor ons treffen, sloeg ik de ene topper na de andere shank. Vanaf de dijk waren de plassen op de baan al te zien waarmee zeker was dat de baan loodzwaar zou spelen. Ook al door de stevige wind die op veel holes mee was, maar op iets meer holes toch vooral fors tegen. En, met verwijzing naar de schrijver van de uitslag: al te veel kennis van de baan werkt eerder tégen dan vóór je. Niet alleen omdat je als geen ander weet waar je altijd in de problemen komt, het is ook niet voor niets dat veel leden van Waterland op hun home-course voornamelijk oefenrondes spelen en hun Q-kaarten elders: de baan is veel lastiger dan de lengte en het aantal slagen mee doen vermoeden. Scoren op Waterland is niet makkelijk.
Maar het is al zo vaak gezegd. Golf is een buitengewoon raar spel. Elke bal was raak, drives kwamen harder dan hard van het blad en kaarsrecht bovendien, ijzers naar de green waren scherp en leverden tal van birdie- en zelfs een eaglekans op en de putter deed ook wat hij moest doen. Dubbels of erger bleven van de kaart, twee keer mocht een cirkeltje gezet worden ten teken dat er een birdie was gemaakt, en voor de rest werden er louter parren en bogeys gemaakt om uiteindelijk tot een ‘career best’ 75 te komen, met 39 punten bovendien.
Dus ja, als je dan Bert tegenkomt op weg naar het clubhuis dan is het ook wel héél veel gevraagd om niets te zeggen. Zelfs als later blijkt dat hij zichzelf een puntje benadeeld had door een verkeerde score te noteren op een hole is een kwinkslag zo gemaakt. En ook bij de nazit op het terras (wat fijn dat dat weer mag!) en bij de maaltijd in klein gezelschap daarna, bleef de grijns op het gezicht staan. Wat een dag.
Langzaam maar zeker wordt alles weer normaal. Nog een paar weken en we sluiten de wedstrijden weer af met een prijsuitreiking en een gezamenlijk diner, al was de borrel na afloop op het terras – aangeboden door Waterland en de NVGJ – nu al reden tot een klein feestje.
Nu maar hopen dat deze ronde niet eenmalig bleek en ik dan toch eindelijk weet hoe…
(Nabrander: natúúrlijk weet ik dat niet. Vrijdagochtend, op de eerste mooie lentedag, besloot ik voor dag en dauw even negen holes te spelen. Drie dubbels en een triple stonden er op de kaart. De koets met witte paarden van donderdag was weer gewoon een pompoen met muizen ervoor. Zo snel kan het gaan. Ook de andere kant op)
Martijn Paehlig kent de Waterlandse als geen ander. Van die kennis maakte hij handig gebruik, want de hoofdredacteur van Golfers Magazine sloeg maar liefst 39 stablefordpunten bij elkaar. En dus weer een verlaging van zijn toch al respectabele lage handicap. In de B-categorie sloeg Ger Laan — sinds deze week officieel met pensioen — zijn slag. Of zijn redelijke score (31) en die pensionering nu verband met elkaar houden..? De geleerden buigen zich er nog over.
A-categorie plhc stbf
1. Martijn Paehlig 7 39
2. Bert van der Toorn 16 38
3. Willem Schouten 7 26
4. Jeroen van Leeuwen 14 26
5. Pim Donkersloot 16 26
6. Charles Taylor 17 24
7. Jolanda Swart (sponsor) 16 22
8. Rob Hoogland 14 17
B-categorie plhc stbf
1. Ger Laan 22 31
2. Etienne Poulissen (gast) 34 28
3. Paul Mansoor 21 27
4. Paul Boehlé 24 25
5. Anna van Lennep 30 25
6. Andy Houtkamp 19 24
7. Ron Peereboom Voller 20 24
8. Ronald Massaut 26 22
9. Cor Groeneweg 29 22
10. Annette de Jong 19 21
11. Lucy Prijs 30 20
12. Henk Koster 29 18
13. René Brouwer 25 17
14. Hannie Verhoeven 29 17
15. Pieter Landman 30 17
16. Lex Hiemstra 22 16
17. Willem Buijteweg 28 16
18. William Wollring 22 15
19. Jan van Galen 20 14
20. Guus van Holland 26 14
21. Willem van den Elskamp 28 14
– Ruud Taal 25 NR
.. Ronald Speijer 14 NR
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.