Waterland 2021

Met vastberaden tred stapte Bert van der Toorn van de baan op me af. Hier liep duidelijk een man die wat te melden had. ‘Drie strepen had ik, maar wel 38 punten!’, glunderde hij van oor tot oor. Een puike prestatie, anders kan ik het niet omschrijven. Omdat Waterland lastig speelde, zeker, maar ook omdat ik van dichtbij heb mogen zien dat onze lange vriend de afgelopen jaren nogal eens worstelde met zijn swing. Goed te zien dat het lek – zie ook zijn winst in Dronten – boven is. Even twijfelde ik dus. Moest ik alleen antwoorden met een ‘Mooi man, goed gespeeld’, of moest ik direct tot de kern komen? De twijfel duurde niet lang. Zoals goede vrienden dat plachten te doen was mijn antwoord niet voor tweeërlei uitleg vatbaar. ‘Jammer joh. Dat is net één puntje te weinig’.

‘Ik heb nog wel een suggestie voor de kop van het verslag’, appte Ruud Taal, die de baan na een zeer onfortuinlijke val vroegtijdig moest verlaten, ‘Waterloo op Waterland’. Het had gekund want de baan deed zijn naam eer aan. In de afgelopen twintig jaar viel er volgens de watermeters op de baan zelden zoveel water in zo’n korte tijd en dat was te merken ook. Drassige fairways, ondergelopen bunkers, en dus gladde plekken die niet door iedereen goed werden verteerd. Daar konden ook het uitstekende lunchpakket en de versnapering bij de turn niets aan veranderen. Maar voor wat betreft het spel? Gelet op de scores voor velen was Waterland inderdaad Waterloo, maar niet voor ondergetekende.

Het was duidelijk zó’n dag. Zo’n dag die we allemaal wel eens hebben op de baan. Héél af en toe. Zo’n dag dat werkelijk alles goed gaat, alles meezit en je zowaar denkt dat je nu dan toch eindelijk weet hoe je dit spel moet spelen. Anders dan velen denken heb ik die ook niet vaak. Sterker, dit jaar is in mijn beleving tot nu toe een aaneenschakeling geweest van ‘net niet rondjes’ tot ‘helemaal niets rondjes’. Niet voor niets verloor ik sinds de invoering van het WHS al een vol punt en mocht ik mezelf na Dronten geen ‘7’ meer noemen, maar een ‘8’.

Niets, maar dan ook helemaal niets wees er dus op dat aan die reeks op Waterland een einde ging komen. Ga maar na. Bij een bezoek aan de driving range, een dag voor ons treffen, sloeg ik de ene topper na de andere shank. Vanaf de dijk waren de plassen op de baan al te zien waarmee zeker was dat de baan loodzwaar zou spelen. Ook al door de stevige wind die op veel holes mee was, maar op iets meer holes toch vooral fors tegen. En, met verwijzing naar de schrijver van de uitslag: al te veel kennis van de baan werkt eerder tégen dan vóór je. Niet alleen omdat je als geen ander weet waar je altijd in de problemen komt, het is ook niet voor niets dat veel leden van Waterland op hun home-course voornamelijk oefenrondes spelen en hun Q-kaarten elders: de baan is veel lastiger dan de lengte en het aantal slagen mee doen vermoeden. Scoren op Waterland is niet makkelijk.

Maar het is al zo vaak gezegd. Golf is een buitengewoon raar spel. Elke bal was raak, drives kwamen harder dan hard van het blad en kaarsrecht bovendien, ijzers naar de green waren scherp en leverden tal van birdie- en zelfs een eaglekans op en de putter deed ook wat hij moest doen. Dubbels of erger bleven van de kaart, twee keer mocht een cirkeltje gezet worden ten teken dat er een birdie was gemaakt, en voor de rest werden er louter parren en bogeys gemaakt om uiteindelijk tot een ‘career best’ 75 te komen, met 39 punten bovendien.

Dus ja, als je dan Bert tegenkomt op weg naar het clubhuis dan is het ook wel héél veel gevraagd om niets te zeggen. Zelfs als later blijkt dat hij zichzelf een puntje benadeeld had door een verkeerde score te noteren op een hole is een kwinkslag zo gemaakt. En ook bij de nazit op het terras (wat fijn dat dat weer mag!) en bij de maaltijd in klein gezelschap daarna, bleef de grijns op het gezicht staan. Wat een dag.

Langzaam maar zeker wordt alles weer normaal. Nog een paar weken en we sluiten de wedstrijden weer af met een prijsuitreiking en een gezamenlijk diner, al was de borrel na afloop op het terras – aangeboden door Waterland en de NVGJ – nu al reden tot een klein feestje.

Nu maar hopen dat deze ronde niet eenmalig bleek en ik dan toch eindelijk weet hoe…

(Nabrander: natúúrlijk weet ik dat niet. Vrijdagochtend, op de eerste mooie lentedag, besloot ik voor dag en dauw even negen holes te spelen. Drie dubbels en een triple stonden er op de kaart. De koets met witte paarden van donderdag was weer gewoon een pompoen met muizen ervoor. Zo snel kan het gaan. Ook de andere kant op)

Martijn Paehlig kent de Waterlandse als geen ander. Van die kennis maakte hij handig gebruik, want de hoofdredacteur van Golfers Magazine sloeg maar liefst 39 stablefordpunten bij elkaar. En dus weer een verlaging van zijn toch al respectabele lage handicap. In de B-categorie sloeg Ger Laan — sinds deze week officieel met pensioen — zijn slag. Of zijn redelijke score (31) en die pensionering nu verband met elkaar houden..? De geleerden buigen zich er nog over.

A-categorie                                   plhc      stbf

1. Martijn Paehlig                           7           39

2. Bert van der Toorn                     16          38

3. Willem Schouten                         7          26

4. Jeroen van Leeuwen                  14         26

5. Pim Donkersloot                         16         26

6. Charles Taylor                            17         24

7. Jolanda Swart (sponsor)              16         22

8. Rob Hoogland                              14        17

B-categorie                                     plhc     stbf

1. Ger Laan                                      22        31

2. Etienne Poulissen (gast)                34        28

3. Paul Mansoor                                21        27

4. Paul Boehlé                                  24        25

5. Anna van Lennep                          30        25

6. Andy Houtkamp                            19        24

7. Ron Peereboom Voller                   20        24

8. Ronald Massaut                             26        22

9. Cor Groeneweg                             29        22

10. Annette de Jong                         19         21

11. Lucy Prijs                                   30         20

12. Henk Koster                               29         18

13. René Brouwer                            25         17

14. Hannie Verhoeven                      29         17

15. Pieter Landman                          30         17

16. Lex Hiemstra                              22         16

17. Willem Buijteweg                       28         16

18. William Wollring                         22         15

19. Jan van Galen                            20         14

20. Guus van Holland                       26         14

21. Willem van den Elskamp             28         14

–   Ruud Taal                                   25         NR

..   Ronald Speijer                            14         NR