Waarom heet onze matchplaytrofee de Joop van der Flier trofee?

Er zijn van die namen die je telkens weer tegenkomt in een vereniging als de onze, zonder dat je precies weet wie erachter schuilgaat. Ik spreek wellicht voor mezelf, maar de Joop van der Flier-trofee is er zo eentje. Elk jaar wordt ’ie uitgereikt aan de winnaar van onze befaamde matchplaycompetitie. En elk jaar staan die vijf woorden gegraveerd op de bokaal. Maar wie was Joop van der Flier? En waarom juist hij?

Sluispolder
Vrijdag 4 juli, tijdens het Jaski op Sluispolder – onze eigen Major van het Westen – kwam het ter sprake. In een aaneenschakeling van mooie verhalen, sneren naar de verantwoordelijken van Noordwijk, anekdotes over drives van meer dan 220 meter en nog veel meer, ontstond plots een wat stiller moment. Ruud Onstein, een van de founding fathers, was gevraagd het woord te nemen. Terecht, zo bleek maar weer. Zelf vindt hij dat het niet meer aan hem is, maar het feit dat hij zonder microfoon luid en duidelijk verstaanbaar was voor een gezelschap van ruim vijftig personen, bewees opnieuw wat een geboren spreker hij is.

Drie kwartier lang zag ik hem ingespannen werken met zijn notitieblok. Keurig alle aandachtspunten genoteerd die hij wilde benoemen. Als Ruud mag speechen, dan doet hij dat grondig en met overtuiging.

In zijn speech haalde hij een herinnering aan die velen van ons niet kenden – of misschien alweer vergeten waren. Al zou dat laatste opmerkelijk zijn, gezien de impact die het verhaal nog altijd maakt, zelfs zoveel jaar na dato. Een herinnering aan een moment dat zijn sporen heeft nagelaten.

Anneke
Daar stond ze: Anneke Groen. Een van onze trouwste leden. Al is ze er tegenwoordig bijna nooit meer, maar dat komt doordat ze thuis voor haar man Jan zorgt. Ook bekend bij velen binnen de NVGJ, niet in de laatste plaats door de buitenlandse reisjes waar ook partners welkom waren.

Ze werd naar voren geroepen. En ze vertelde. Niet vluchtig. Maar met de ernst die dit verhaal verdient.

Het was op Sluispolder. Joop stond op de tee. Gewoon, zoals we allemaal wel eens daar hebben gestaan. Hij speelde mee in de matchplay en stond 8 down na acht gespeelde holes. Joop zat er niet lekker in die dag, dat mogen we daar wel uit concluderen. Of Anneke was in bloedvorm. Maar die dag ging het mis. Niet een mis-slag. Maar een mis van het leven zelf.

Joop sloeg.

Viel.

Sloeg weer.

Viel opnieuw.

En stond niet meer op.

Acht minuten
Een hartstilstand. Zomaar. Uit het niets. Daar, op de fairway van de negende hole. Tijdens een wedstrijd waar je liever moppert op een drieputt of een verloren bal. Achter Anneke en Joop liep een flight met twee verpleegkundigen. Zij belden direct 112. De ambulance was er binnen acht minuten. Maar hulp mocht niet meer baten.

Wat volgde was ongeloof. Verdriet. Stilte.

Joop van der Flier overleed daar op Sluispolder, tijdens de sport die hij zo liefhad. Tussen collega-golfers. Tijdens een NVGJ-matchplaywedstrijd.

Het raakte ons tot in onze kern. De vanzelfsprekendheid van een golfdag waarin je elkaar een leuke tijd bezorgt... De herinnering aan Joop werd daarmee iets dat we nooit meer mogen vergeten.

Sindsdien heeft Anneke nooit meer meegedaan aan de matchplaycompetitie. En sindsdien golft ze altijd met een mobiel op zak.

Ze schreef er in april 2023 een estafettebijdrage over. Ontroerend. Pijnlijk. En tegelijk krachtig. Maar we weten hoe het gaat: verhalen zakken weg. Nieuwe leden komen erbij. Oude verhalen raken bedolven onder birdies, borrels, mooie drives en zelfs hole-in-ones.

Daarom deze hervertelling. Omdat onze matchplaycompetitie niet zomaar een trofee kent. Het is de Joop van der Flier-trofee. Een eerbetoon. Een herinnering. Een baken.

Dus als je hem straks weer ziet blinken op de prijzentafel...

Denk dan even aan Joop. Niet als legende of mythe. Maar als collega-journalist. Als medegolfer. Als mens.

De trofee draagt zijn naam. En wij dragen zijn verhaal.