Modieuze hoedje versus het simpele petje: 1&0
De psychologische misleiding begint eigenlijk al twee dagen eerder op de baan van de Keppelse. Na afloop, op het terras, zegt onze immer opgewekte ‘Hannie Bee’ uit Den Bosch quasi achteloos: ‘Jeetje, mijn putten is de laatste tijd een ware ramp. Niks lukt meer.’ Twee dagen later, op de mooie en zonovergoten parkbaan Midden-Brabant in Esbeek, putt mevrouw er zonder blikken of blozen vier 7-meter putts in. En dat is nog maar het begin…
De keuze voor Esbeek is mede op financiële voordeligheid tot stand gekomen. Mijn homecourse De Herkenbosche (ja, met chique ’s-c-h’) is sinds dit jaar aangesloten bij een zogenaamde Golfchain. Een club van tien golfbanen in België, Duitsland en Nederland, zoals Stippelberg, Bergvliet, Moyland en Berschenhoek, waar je tegen betaling van 125 euro 90 keer (!) vrij mag spelen. Nee, geen typefout, inderdaad ne- gen-tig keer. Voor de snelle rekenaars, dat is 18 holes voor 1,38 euro. Negentig potjes haal je natuurlijk van ze lang zal ze leven niet, maar alleen het idee al geeft een rijk gevoel. Dus wordt het Esbeek, waar we de kosten van Hannie’s greenfee netjes delen. Een ‘nadeel’ van de Golfchain, is dat je pas om 14.00 uur mag vertrekken. Ze hopen dat je na afloop, zo tegen 18.00 uur, een flink hapje blijft eten. Dat is dus het verdienmodel. Maar 14.00 uur is ook het warmste deel van de dag en dat trekt zijn wissel.
Vijf extra
Hannie krijgt vijf slagen extra en kijkend op de scorekaart blijken twee van die vijf extraatjes op hole 17 en 18 te liggen. Hoe mooi en spannend zou het zijn, zeg ik nonchalant, als daar de beslissing valt. Daarbij terugdenkend aan mijn eerdere matchplay met Henri v.d. S. op dezelfde baan. Nou, die wensdroom lijkt van korte duur. Hole 1 eindigt voor mij door twee supershanks vroegtijdig in een ondoordringbaar bos. Zonder een bal op de green te krijgen staat het al 1-0. Tja, je hebt van die dagen dan weet je het al.
Birdie
Enfin, niettemin vol goede moed naar hole 2. Een par 4 met een korte dogleg naar rechts, maar met een venijnige waterplas ertussen en de vlag precies achter een bunker. We houden het allebei bij onze tweede slag droog en liggen een metertje of zes van de vlag. Hannie putt. Pats! Bingo! ‘Ooo’, kirt ze uit, mijn tweede birdie van dit jaar’. Ja, ja, maar waarom uitgerekend vandaag?: 2-0. Een kwartier later staat het al 3-0 doordat mijn eerste bal na een vette ‘tik tok’ met een oude beukenboom er voor kiest om zich – waarschijnlijk met een flinke hersenschudding — voor altijd koest te houden in het hoge gras.
Hannie is op dreef in de voor haar zo typische zijwaartse starthouding. Sinds ze Het Nieuwe Golfen van coach Michel Put (what’s in a name) heeft omarmd is haar hcp flink gedaald. Zelf ben ik ook al twee keer bij Put op het groene matje geweest en ik ben ervan overtuigd (anders dan onze voorzitter ;-) dat Puts aanpak voor veel (beginnende) golfers het spel een stuk makkelijker maakt. Maar om een of andere reden blijf ik te vaak afzwaaiers naar links produceren, waardoor ik telkens weer terugval op de oud vertrouwde ‘recht achter-de-bal positie’. Al dat schipperen tussen schuin en recht staan, maakt mijn spel nogal golvend en a-constant.
Jo’Hannie
Het duurt tot hole vijf eer ik wat tegengas kan geven. En als Hannie bij hole zes en acht wat hitte gerelateerde foutjes maakt, krijg ik er zowaar weer fiducie in. Bij het ingaan van de tweede 9-lus staat ze nog maar met 1-0 voor. Op weg naar hole tien duikt het melodietje met de vrolijke afro-beat van Eddy Grant op in m’n hoofd:
You gimme me hope Jo’Hannie
Hope Jo’Hannie
Gimme hope Jo’Hannie
For the morning come
De tweede negen begint de hitte bij beide zijn tol te eisen. Korte chipjes eindigen één meter verder in plaats van de beoogde zes meter, bunkerslagen blijken alleen maar stof doen opwaaien, terwijl de bal min of meer een sur place maakt, afzwaaiers op de fairway noden tot avonturen in het dikke, hoge gras waar menige teek zich ontpopt als kuitenbijter.
Verwarring
Maar ondanks alle poeh-poeh en GvD-ries produceert Hannie tussendoor nog een stuk of drie 7-meter putts. Een keer haalt ze de vlag al uit de hole, terwijl de ze nog een stuk buiten de green ligt. De witte bolletje zoeft er met een geweldig goed gelezen koers in één keer in. Even ontstaat verwarring. Mag je de vlag er al zo vroeg uithalen? Google biedt uitkomst. Ja, je mag hem bij wijze van spreken als tien meter vóór de green uithalen.
Ondertussen schommelt het scorebord heen en neer tussen 1 up en 1 down. En guess what op hole 17 staan we weer gelijk. Hole 18 moet, zoals bij aanvang reeds gewenst, de beslissing geven en zij heeft zoals bekend één slag extra. Dus moet ik bij mijn tweede slag risico nemen en de bal meteen over het water loodsen, terwijl zij hem er netjes voorlegt. En ja hoor, ik hoor twee keer een plons. Maar toch is al mijn hope Jo’Hannie niet meteen verdwenen, want ook haar bal eindigt in achterzijde riet. Maar als we het houten bruggetje passeren blijkt hij alsnog speelbaar. Als even later bij het putten mijn bal ook nog eens twee pirouetjes rond de cup maakt en vervolgens als een ballistische Apollo-raket wegslingert, hoor ik achter me een lach op orkaankracht. Gelukkig niet om mijn gehakkel of leedvermaak, maar van opluchting.
Hoed
Als we even later op het aangrenzende terras zitten voor een koud bierglas Averbode (mijn tv-geprogrammeerd oor verstaat twee keer Avrobode), zegt de ober tegen haar. ‘U was wel héél blij hè mevrouw. We hoorden U tot hier.’
En dat was ze terecht. De vrouw met de mooiste zonnehoed van de NVGJ gaat terecht een ronde verder. Daar neem ik mijn simpele petje voor af….
