Van Kleef vs Boogaard 8&7

Dat golf voor een groot deel een mindgame is, werd afgelopen vrijdag maar weer eens pijnlijk duidelijk. In de "verliezersronde" was ik gekoppeld aan Michiel van Kleef, en na wat appverkeer bleek golfbaan Bentwoud de meest strategische plek om de strijd aan te gaan — al kwamen we er daar pas achter dat we eigenlijk maar een paar par-vijven van elkaar vandaan wonen. Misschien had poolen bij één van ons thuis ook nog gekund.

Op een tropische dag stapten we de baan op. De sfeer zat er meteen goed in. Op de puttinggreen werden de baanslagen berekend, Michiel vertelde in een vrije val te zijn beland, het golfen ging recent moeizaam en hij won al eens tegen wil en dank ’t Kostertje. Aansluitend werden de drivers getest, en kort daarna spatte het de eerste bal al van de tee af. De eerste hole ging, na wat zoekwerk, naar mij. Een fijn begin, en héél even dacht ik: dit zou wel eens een spannende pot kunnen worden.

Die gedachte verdween echter net zo snel als mijn ballen in de rough. En geloof me, de rough van Bentwoud had er zin in. Elke bal die nét buiten de fairway belandde — en dat waren er best veel — bleek onvindbaar, onbespeelbaar, of gewoon allebei. Het werd een zware middag waarin ik vooral tegen mezelf speelde en het tij niet kon keren. Intussen legde Michiel met indrukwekkende kalmte steady bogey-golf op de mat. Efficiënt en beheerst. Die vrije val van Michiel was deze dag tot stilstand gekomen. De inzet van het hitteplan- waarbij de marshall kwam om flesjes water te brengen-kwam op een moment dat het er niet meer om ging. Wel attent!

De wedstrijd zelf was allesbehalve spannend en eindigde met een stevige 8&7 overwinning voor Michiel. Maar ondanks het verlies en het worstelen met mijn spel, was het wél een leuke middag. Het was gezellig om Michiel beter te leren kennen, een nieuwe golfvriend te maken, waarmee de toon voor toekomstige sportieve ontmoetingen is gezet.

Volgende keer revanche. Of poolen.