Van de Rhoer - Massaut 6&4

Wat ging er mis, vraag ik mij op de terugweg van De Veluwse Golfclub in Hoog Soeren af.  

Sonja was maandag met 32 punten ook al winnend op De Pan. Mijn tweede plaats met 30 punten geeft aan dat je vier dagen later echt niet kansloos bent. Klopt. Na hole 3 sta ik zelfs twee punten voor. Maar: It's not  over until the fat lady sings (the blues).  

Wat er nu mis ging? Nou ja, er hoeft niets eens zoveel mis te gaan om een matchplay te verliezen. Als je tegenstander telkens 20 meter of meer verder slaat, dan kom  je - eenmaal op de green - gemakkelijk een slag te kort. Kun je nog zo goed putten, als je putt er niet meer toe doet loop je achter de feiten aan. En Sonja speelt heel constant en is gefocust op de wedstrijd. Zonder zich te verliezen in ‘the kill’ die zich langzaam voltrekt. Ze blijft uitleg geven over de layout van de baan die voor mij totaal onbekend is. Maar dat is zeker niet de reden om te verliezen. 

Meer van die dingen: Sonja zegt: ‘Ik zal iets meer risico moeten nemen’. Met ogenschijnlijk gemak slaat zij vervolgens een wereldbal. Favoriete club is duidelijk de houten 7. ‘Hoezo risico' , vraag ik hardop.  Sonja glimlacht ingetogen. Haar antwoord is opnieuw een geweldige approach naar de green. Even een tandje bijschakelen, dus. Na hole 5 staan we weer gelijk. 

Pech

Dan is er nog de factor pech. Of is het toch onkunde? Maandag, op De Pan, sloeg ik nagenoeg alles recht. Nu belanden ook ballen in de semi rough. En dus: bal kwijt. Gewoon niet meer gevonden. ‘Tsja, moet je de bal gewoon midden op de fairway slaan’, zegt de criticaster in mij. Of: bal in de bunker; te vaak in de bunker. ‘Bunkers maken onderdeel uit van de baan’, hoor ik opnieuw de criticaster. 'En: je hebt toch een wedge, zo'n 60 gradending, in je tas? Nou dan'. Ja, maar hij ligt ingebed onder de rand. Of zó stijl dat je geen stand in kunt nemen. 'Tikke terug dan’, zegt diezelfde naarling op mijn schouder. Doe ik ook, maar dan kruipt toch onkunde het spel binnen. Waar Sonja haar ballen schijnbaar moeiteloos uit de bunker slaat, lukt mij dat deze dag gewoon niet. ‘Als je jouw spel wilt verbeteren moet je werken aan je slechtste onderdeel’, vertelde mijn pro eens. ‘Dus minder pielen-met-een-balletje op de putting green en meer bunkerslagen oefenen’. Jaja, maar putten is toch ook belangrijk?

Shank

Met drie down beginnen we aan de tweede negen. De gedeelde punten op hole 9, beiden ‘par’ trouwens, is de ommekeer. Zo praat ik mijzelf moed in. Euvele moed, zo blijkt bij de afslag op 10. Eigenlijk meer een misser en weer loopt Sonja tientallen meters uit. Zo komt zij op vier-, vijf- en zelfs zes punten voor na een enorme shank. Kansloos. Ik kan soms geweldig golfen, maar nog beter kan ik op cruciale momenten ballen verkloten. Zoals nu dus.

Hole 13 valt mijn kant op dankzij een geweldige putt. Het kan nog! Moet ik alles winnen of Sonja moet het laten liggen... Echt niet! Kom op: par 3, die's voor mij. De bunker direct voor de vlag gooit de deur dicht. Doe ik het dan toch zelf? Ik mikte toch écht rechts van de bunker. Mijn bal ligt opnieuw ingebed in het sterk oplopende zand, geschat 20 centimeter onder de overhellende rand. Tikkie terug naar het verste, laagste punt in de bunker. Dat lukt prima, maar een vervolg krijgt het niet. Sonja maakt gedecideerd haar par. Diepe zucht, pet af, een hug, felicitaties en complimenten voor Sonja's solide spel.

Uitspelen en uitpakken

Natuurlijk spelen we de ronde uit. Prachtige baan, die Veluwse en ondanks het verlies een hele plezierige ronde. Ons wacht nog een geïmproviseerde nazit, want de horeca is tijdelijk afwezig op De Veluwse. In alle vroegte pannenkoekjes gebakken (99 procent gluten- en lactosevrij, eigen recept), de dag ervoor aardbeien gehaald, versgebrande cashewnoten, harde kazen en toastjes van Sonja. En koeltassen vol drankjes. De bubbels voor de winnaar had ik bij voorbaat al meegenomen. Vond het zelfs niet erg om die af te staan. Dik verdiend! 

Natuurlijk komt het gesprek op culinair. Sonja heeft het ongelooflijke aantal van 65 kookboeken geschreven en geredigeerd (zie www.culinaireproducties.nl) en is natuurlijk zelf een ervaren kok. Zij kookt regelmatig professioneel, maar net zo liefdevol doet ze dat voor groepen daklozen. De laatste jaren legt zij zich meer toe op wijnen. En daarvoor moet je wijnreizen maken. En dat is harder werken dan je denkt. Met mijn vroegpensioen, mijn studie communicatie, de eigen kookambities, de wijnopleiding bij Ed Carper (Vinoloog van het jaar; 2020) en vrijwilligerswerk voor de Voedselbank Zaanstreek hebben we veel om over te praten. Afgewisseld met een hapje en een drankje lost de file op de A1 zich als vanzelf op. 

Sonja, dank je wel voor een aangename middag. Veel succes in het vervolg van deze reeks. Zal mij niet verbazen als je straks opnieuw winnend op De Pan staat.