Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
05.08.2024
Wat ging er mis, vraag ik mij op de terugweg van De Veluwse Golfclub in Hoog Soeren af.
Sonja was maandag met 32 punten ook al winnend op De Pan. Mijn tweede plaats met 30 punten geeft aan dat je vier dagen later echt niet kansloos bent. Klopt. Na hole 3 sta ik zelfs twee punten voor. Maar: It's not over until the fat lady sings (the blues).
Wat er nu mis ging? Nou ja, er hoeft niets eens zoveel mis te gaan om een matchplay te verliezen. Als je tegenstander telkens 20 meter of meer verder slaat, dan kom je - eenmaal op de green - gemakkelijk een slag te kort. Kun je nog zo goed putten, als je putt er niet meer toe doet loop je achter de feiten aan. En Sonja speelt heel constant en is gefocust op de wedstrijd. Zonder zich te verliezen in ‘the kill’ die zich langzaam voltrekt. Ze blijft uitleg geven over de layout van de baan die voor mij totaal onbekend is. Maar dat is zeker niet de reden om te verliezen.
Meer van die dingen: Sonja zegt: ‘Ik zal iets meer risico moeten nemen’. Met ogenschijnlijk gemak slaat zij vervolgens een wereldbal. Favoriete club is duidelijk de houten 7. ‘Hoezo risico' , vraag ik hardop. Sonja glimlacht ingetogen. Haar antwoord is opnieuw een geweldige approach naar de green. Even een tandje bijschakelen, dus. Na hole 5 staan we weer gelijk.
Pech
Dan is er nog de factor pech. Of is het toch onkunde? Maandag, op De Pan, sloeg ik nagenoeg alles recht. Nu belanden ook ballen in de semi rough. En dus: bal kwijt. Gewoon niet meer gevonden. ‘Tsja, moet je de bal gewoon midden op de fairway slaan’, zegt de criticaster in mij. Of: bal in de bunker; te vaak in de bunker. ‘Bunkers maken onderdeel uit van de baan’, hoor ik opnieuw de criticaster. 'En: je hebt toch een wedge, zo'n 60 gradending, in je tas? Nou dan'. Ja, maar hij ligt ingebed onder de rand. Of zó stijl dat je geen stand in kunt nemen. 'Tikke terug dan’, zegt diezelfde naarling op mijn schouder. Doe ik ook, maar dan kruipt toch onkunde het spel binnen. Waar Sonja haar ballen schijnbaar moeiteloos uit de bunker slaat, lukt mij dat deze dag gewoon niet. ‘Als je jouw spel wilt verbeteren moet je werken aan je slechtste onderdeel’, vertelde mijn pro eens. ‘Dus minder pielen-met-een-balletje op de putting green en meer bunkerslagen oefenen’. Jaja, maar putten is toch ook belangrijk?
Shank
Met drie down beginnen we aan de tweede negen. De gedeelde punten op hole 9, beiden ‘par’ trouwens, is de ommekeer. Zo praat ik mijzelf moed in. Euvele moed, zo blijkt bij de afslag op 10. Eigenlijk meer een misser en weer loopt Sonja tientallen meters uit. Zo komt zij op vier-, vijf- en zelfs zes punten voor na een enorme shank. Kansloos. Ik kan soms geweldig golfen, maar nog beter kan ik op cruciale momenten ballen verkloten. Zoals nu dus.
Hole 13 valt mijn kant op dankzij een geweldige putt. Het kan nog! Moet ik alles winnen of Sonja moet het laten liggen... Echt niet! Kom op: par 3, die's voor mij. De bunker direct voor de vlag gooit de deur dicht. Doe ik het dan toch zelf? Ik mikte toch écht rechts van de bunker. Mijn bal ligt opnieuw ingebed in het sterk oplopende zand, geschat 20 centimeter onder de overhellende rand. Tikkie terug naar het verste, laagste punt in de bunker. Dat lukt prima, maar een vervolg krijgt het niet. Sonja maakt gedecideerd haar par. Diepe zucht, pet af, een hug, felicitaties en complimenten voor Sonja's solide spel.
Uitspelen en uitpakken
Natuurlijk spelen we de ronde uit. Prachtige baan, die Veluwse en ondanks het verlies een hele plezierige ronde. Ons wacht nog een geïmproviseerde nazit, want de horeca is tijdelijk afwezig op De Veluwse. In alle vroegte pannenkoekjes gebakken (99 procent gluten- en lactosevrij, eigen recept), de dag ervoor aardbeien gehaald, versgebrande cashewnoten, harde kazen en toastjes van Sonja. En koeltassen vol drankjes. De bubbels voor de winnaar had ik bij voorbaat al meegenomen. Vond het zelfs niet erg om die af te staan. Dik verdiend!
Natuurlijk komt het gesprek op culinair. Sonja heeft het ongelooflijke aantal van 65 kookboeken geschreven en geredigeerd (zie www.culinaireproducties.nl) en is natuurlijk zelf een ervaren kok. Zij kookt regelmatig professioneel, maar net zo liefdevol doet ze dat voor groepen daklozen. De laatste jaren legt zij zich meer toe op wijnen. En daarvoor moet je wijnreizen maken. En dat is harder werken dan je denkt. Met mijn vroegpensioen, mijn studie communicatie, de eigen kookambities, de wijnopleiding bij Ed Carper (Vinoloog van het jaar; 2020) en vrijwilligerswerk voor de Voedselbank Zaanstreek hebben we veel om over te praten. Afgewisseld met een hapje en een drankje lost de file op de A1 zich als vanzelf op.
Sonja, dank je wel voor een aangename middag. Veel succes in het vervolg van deze reeks. Zal mij niet verbazen als je straks opnieuw winnend op De Pan staat.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.