Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
28.08.2023
Ter ere van onze president
Bij het sterven is een mens klein. Hij/zij gaat over naar het hiernamaals. Charles A. Taylor heeft ons verlaten. Hij is hemelen. Onze eerste, en langst zittende president had het ons zelf aangekondigd, want uitbehandeld ziek. “Ik neem het zoals het is”, zei hij. En toch kwam zijn overlijden als een shock. God hebbe zijn ziel, maar godverdegodver…. waarom in vredesnaam? Omdat-ie tegen de tachtig liep? Hij speelde nog altijd een lekkere partij golf in ons gezelschap en hij had bij elke formele en informele bijeenkomst bij de door hem uit de wieg geleide NVGJ een goed woordje voor iedereen – kritisch wel, maar altijd in positieve zin.
Een I.M. van de hand van Leo van de Ruit.
Charles A. Taylor is niet meer. Wij zullen hem missen. Ik helemaal, want ik kende hem al lang voor de NVGJ (28 maart 1994) is opgericht. Wij waren allebei een poos verslaggever in de wielersport, en dat wereldje schept een band. Sindsdien knuffelen wij bij elke ontmoeting wij met een kus op de wang.
Eind jaren zeventig werd Charles al snel Chef Telesport, wat hij 27 jaar is gebleven, en hij is vanuit die verantwoordelijke positie van onschatbare waarde geworden voor het Nederlandse Golf (en in het verlengde daarvan voor de Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten).
Onschatbare waarde, inderdaad ja! Door middel van publiciteit in de grootste krant van Nederland, en wat later ook via vele andere media, heeft Charles enorm bijgedragen aan de groei van het Nederlandse golf van pakweg enkele tienduizenden in 1980 naar de 440.000 anno nu. Hoe dan? Simpel: Robbie van Erven Dorens was begin tachtiger jaren organisator van het Dutch Open en wist KLM te strikken als hoofdsponsor. De promotor – later tot Mister Golf verheven – stelde ook vast dat er in de media bitter weinig werd geschreven over golf. Praktisch niets. Destijds speelde hij een-tweetjes met de Telegraaf. De grootste krant van Nederland nam, na afspraken met Chef Telesport Charles wel eens golf in de kolommen op. Berichten die door Robbie waren geschreven.
Van Erven Dorens stimuleerde destijds veel mensen, ook journalisten onder wie Charles, om zelf golf te gaan spelen. Charles raakte enthousiast en werd steeds enthousiaster, zodanig dat hij steeds meer werk ging maken van golf. In de journalistiek en in het verlengde ervan. Golf moest het worden, golf moest het zijn, golf moest gepromoot en golf moest groot. Charles droeg zeer actief enorm bij aan de popularisering van golf in Nederland.
Van elite naar volk. En dat is gelukt. Met publicaties in de Telegraaf maar ook daarbuiten, zelfs bij de concurrentie van de krant. In zijn ‘samenzwering’ met Robbie van ED stelde Charles dat het goed zou zijn journalisten uit te nodigen voor evenementen en ze ook golf te laten spelen. Een ei van Columbus.
Toen dat een beetje liep, die golfdagen waarvoor altijd wel een sponsor werd gevonden, rees de vraag bij Robbie en Charles: “Zou het zinvol zijn een vereniging van golfpers op te richten?” Zij wisten het niet, maar kregen een lumineus idee. “We nodigen persmensen uit voor een paar dagen golf in Frankrijk en als er veel meedoen, richten we de NVGJ op. En jij, Charles zult de voorzitter zijn en zoek daar maar een secretaris en een penningmeester bij.”
Zo is het gekomen. Ik was er bij in Hardelot, werd gelijk gebombardeerd tot secretaris en Ruud Onstein (golfreporter Langs de Lijn, ook bankman ABN AMRO) tot penningmeester. Het begon met 22 m/v en de NVGJ staat als een huis met 100+ leden. Het drietand-bestuur ‘regeerde’ 13 jaar. De NVGJ droeg golf uit en speelde golf. Charles initieerde uitwisseling met buurlanden (Duitsland, België, Frankrijk) en het European Masters for Golf Playing Journalists (EMGJ), dat nog steeds bestaat in een tweejaarlijkse cyclus en keurde de Nations Cup goed. Grote successen.
Een enome bijdrage aan de popularisering van golf was het Telegraaf-Dunhill-toernooi. Elk jaar voorronden overal in het land voor iedereen die maar wilde, halve finales op prachtige banen en de finale op St. Andrews Old Course. Duizenden ‘gewone’ golfers deden er jaren aan mee, de uitblinkers speelden de finale in het heiligdom van golf. Het Telegraaf-Dunhill heeft lang bestaan, Charles was altijd een stimulator van dit unieke toernooi en superviseerde jaarlijks de finale. In 2006 werd hij onderscheiden met de Award van de Nederlandse Vereniging van Golfbaan Exploitanten (NVG).
Een koninklijke onderscheiding viel hem ten deel bij zijn afscheid van Telesport, waar hij ontiegelijk veel journalistiek werk verrichtte buiten zijn geliefde golfsport om. Dat lintje deed hem minder dan de titel ‘Erelid met Gouden Speld” van onze NVGJ.
R.I.P.
Leo van de Ruit, secretaris van het eerste uur.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.