Zaanse 2025

Of ik een verslagje wilde schrijven, vroeg winnares Elaine (37 punten in categorie B) me na afloop van de prijsuitreiking op de Zaanse. Tuurlijk. Lang geleden dat ik bij een wedstrijd van de NVGJ een aansprekend resultaat had kunnen noteren en nu zowaar met 34 puntjes winnaar in A.

En met ‘lang geleden’ bedoel ik ook écht lang geleden. Het moet ergens in 2021 geweest zijn dat ik op een NVGJ-wedstrijd meer dan 30 punten had gescoord, laat staan gewonnen. Enkele recente golflessen zorgden voor een late ommekeer. Die lessen waren heel nuttig maar vooral ook heel confronterend. Toen mijn pro me wat filmpjes liet zien van mijn swing, meende ik daarin in eerste instantie de spastische broer van Jim Furyk te herkennen. Maar ik was het toch echt zelf.

Heldere aanwijzingen en een flink aantal mandjes op de driving range, gaven voldoende vertrouwen om de kijken of op de Zaanse weer eens een acceptabele score kon worden neergezet. Vertrouwen dat nog extra werd versterkt door mijn inspirerende playing partner Pamela met haar prachtige tempo en jaloersmakende soepelheid.

De Zaanse golfclub zelf was overigens niet van plan aan een hoge score mee te werken. De aantrekkende wind had vrij spel in het kale polderlandschap en om de een of andere reden hadden de greenkeepers ook nog eens besloten het gras van de fairways wat hoger te laten. Na een nacht met overvloedige regen zorgde dat voor veel gezwoeg en weinig rol.

Aangename verrassing: de imposante nieuwe driving range, geheel overdekt en niet alleen voorzien van het Trackman-systeem op alle afslagplekken maar ook met een bargedeelte dat wel wat doet denken aan dat van Bernardus. De oefenfaciliteiten op de Zaanse zijn sowieso prima op orde met veel ruimte om het korte spel en het putten te oefenen.

Terug naar de wedstrijd waar in categorie B naast Elaine ook William Wollring (36 stf) en de eeuwig jonge Hans Terol (33 stf) sterk speelden. In A had Alex de Vries de oversteek naar het Zaanse achterstandsgebied gewaagd om een keurige tweede prijs (32 punten) mee naar Den Haag te nemen, evenveel als Henri van der Steen die er dankzij een ultrahippe nieuwe kapper echt jaren jonger uitziet.

Twee dompers voor Henri: bij een recente meting blijkt hij maar liefst vijf centimeter te zijn gekrompen en hij mist zijn geelpotige leesbril die ergens in het clubhuis moet zijn blijven liggen. Een vierde plek in A was er voor Pamela (31 stf) die op weg leek naar een podiumplaats maar een ongelukkige streep moest noteren op haar 18de hole. Een doosje ballen voor de neary gaf gelukkig troost.

Rest nog te vermelden dat René Brouwer en zijn team alles weer tot in de puntjes verzorgd hadden, het diner heerlijk smaakte, Bertold het Kostertje mee naar huis mocht nemen en het duo Peter Keijzer en Jolanda Swart op humorvolle wijze zorgde voor de prijsuitreiking.  Op naar Nijmegen!