Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
18.09.2024
Op 16 september speelden Pamela en ik onze matchplaywedstrijd in de verliezersronde. Pamela had de moeite genomen naar de Heelsumse af te reizen, waar ik haar voor deze middag had uitgenodigd. We waren allebei ruim op tijd om een koffietje te doen, wat in te slaan en te putten, een goede voorbereiding is het halve werk! Het weer viel mee, geen wind, niet veel zon, maar ook geen regen, lekkere temperatuur.
Bij het clubhuis en in heel Arnhem/Oosterbeek/Heelsum was veel donkerrood vlagvertoon: september is ieder jaar Airborn maand, de herdenking aan de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog. Het motto luidt: ‘Lest we forget’. Het weekend van 21/22 september is de grote Race to the Bridge, een grote stoet met oude oorlogsvoertuigen, wat altijd veel bezoekers trekt. Het geheel wordt dan opgeluisterd door fanfares en ook grote bagpipes groepen. Iedere keer weer een kippenvelmomentje.
We speelden Airborn en Helsum en direct al bij hole 1 hookte Pamela de bal een eind naar links. ‘Ze zijn er weer, mijn hookjes’, riep ze vertwijfeld. Ook ik loop de laatste weken te worstelen met mijn driver, dus ik sloeg af met houten 3, maar ook niet zo best. Ook hole 2 werd gehookt, waarna Pamela besloot op de volgende hole een andere club te nemen. Dat resulteerde uiteindelijk in een afslag op 18 met een ijzer 6.
Het werd 2 up voor mij waarna Pamela weer terugkwam zodat wij all square de turn ingingen.
Pamela had het lek boven en ik verzaakte gebruik te maken van mijn twaalf (12!) slagen. Aangekomen bij hole 15 stond Pamela 3 up. Het was dus zaak dat ik de 15e zou winnen, anders zou voor mij het doek vallen. De 15e was een par 3 en mijn slag was keurig voor de green. Pamela produceerde een klein hookje en daarna een verkeerd chipje. Ik legde de bal een metertje van de pin en maakte par. 2 up voor Pamela en drie te gaan en op die laatste 3 holes kreeg ik nog een slag. Als door een wonder won ik 16 en 17: all square! De beslissing zou vallen op de 18e, hoe spannend kun je het maken.
Pamela sloeg een ijzer 6 van de tee (alle houten liet ze maar in de tas vanwege de ‘hookjes’) en was kaarsrecht. Mijn afslag was super slecht en verdween na 10 meter tussen de klavertjes. Ik kon niet meer herstellen, ondanks mijn extra slag. Pamela won 18 en dus de match. Mooi gespeeld!
We hebben nog heerlijk wat gedronken en tijdens zo’n nazit leer je nog eens wat.
Spannende tijden voor Pamela. Binnenkort krijgt ze uitsluitsel of ze een documentaire kan gaan maken waarbij ze iemand 3 jaar zal volgen. Een enorme klus en ik ben reuze benieuwd naar wie dit zal zijn. Veel succes Pamela, fingers crossed dat het doorgaat!
Dankjewel voor de gezellige middag!
Veel succes in de volgende ronde tegen Sonja!
Meld je nu aan voor het EMGJ Masters-evenement in Engeland! Het is een bijzondere kans om deel uit te maken van ons team van tien spelers. Daarnaast zijn er nog plekken beschikbaar voor tien extra deelnemers die lid zijn van de NVGJ. Voel je welkom en sluit je aan bij deze onvergetelijke ervaring!
Die eerste uitgawe van die Suid-Afrikaanse Ope vir joernaliste is deur Ruud Taal gewen. Die stryd op die pragtige baan van Devonvale Gholfklub was ongelooflik opwindend en is eers op die setperk van die laaste putjie beslis. Alhoewel registrasie vir hierdie Ope in November geopen het, wat tot 'n ongekende entoesiastiese reaksie gelei het, het die finale beginlys uiteindelik slegs vier name ingesluit. Dit was 'n effense terugslag, het Ruud Onstein, voorsitter van die organiseringskomitee, erken. "Maar elke begin is moeilik," het hy gesê en om verskoning gevra. Onstein het ingestaan vir NVGJ-president Paehlig, wat blykbaar moes kanselleer weens die Investic Suid-Afrikaanse Ope Kampioenskap, wat gelyktydig by die nabygeleë Stellenbosch-GC gespeel is. Die Nederlandse spelers het daar onreëlmatig presteer. Van Driel: par na 36 putjies (het net die snit gemaak); Luiten +4 (het die snit gemis). Hierdie prestasie het verrassend genoeg die prestasies by Devonvale GC geëwenaar. Louis Westhof het byvoorbeeld nogal teleurstellend presteer en slegs 20 punte aangeteken. Van die tee af het hy die ander drie deurgaans oortref, maar die gesegde "driving is for show" was weer eens in die mode. Sy flou verskoning was dat hy nog nie geakklimatiseer het nie: hy het pas in Suid-Afrika aangekom. Nee, nie die ander drie nie... Hulle was weke lank in die suidelikste deel van die Afrika-kontinent. Die setperke en die stadiger gras op die voorste setperke het geen geheime vir hulle ingehou nie. Wenner Taal het uiteindelik 36 punte aangeteken, presies een meer as Sonja van de Rhoer, wat tweede geëindig het. Sy was nogal verbaas, nadat sy al haar voorwedstryde met selfvertroue gewen het. Maar terwyl tweede plek dikwels as die beste van die verloorders beskou word, kan sy beslis trots wees op silwer, soos die onlangse "Milano-Cortina-reeks" ons geleer het. Gevolglik is Ruud Onstein se brons (34 punte) ook luidkeels toegejuig. Anders as die gewone praktyk in die geval van Jorrit Bergsma se onlangse bronsmedalje, noem ons nie die ouderdom hier nie. Daar was ook 'n pro-am, waaraan die vennote van die vier deelnemers en twee gaste deelgeneem het. Getrou aan die NVGJ-tradisie is hierdie spelers, waarvan die meeste tellings hierdie verslaggewer se geheue ontgaan, ook pryse toegeken. Hy het egter onthou dat Kea Onstein as die wenner gekroon is, met 'n indrukwekkende 39 punte, en dat haar ouderdom die moeite werd is om te noem, aangesien sy vandag 85 word (28/2).
De kop is er af: de eerste winst van het seizoen is een feit! Het 'echte' golfseizoen laat nog even op zich wachten, maar de vorm is er al. Na een succesvol indoor-event bij Ruff, was het op 23 februari tijd om onze kunsten te vertonen bij Chi Chi The Golf Venue. En reken maar dat we aan de bak moesten. Met een stevige zijwind de back nine van Bethpage Black bedwingen? Allesbehalve eenvoudig. Helemaal omdat Leonard besloot mij vanaf de back-tees te laten starten. Ter illustratie: een par 4 onder de 405 meter was nergens te bekennen. Zelfs voor mij een behoorlijke uitdaging! Chi Chi is zo'n plek waar trainen een compleet andere dimensie krijgt; lekker buiten op de afslagplaats, maar met de techniek van een topsimulator. Ideaal voor de winter als zeg ik het zelf, al blijft een echt rondje in de zon natuurlijk onverslaanbaar. De strijd in de flight met Martijn en Anton was prachtig. Martijn voelde de bui al hangen ("Nu heb ik zeker geen kans meer..."), en hij kreeg gelijk, al maakte Anton het me ontzettend lastig. Met birdies en spectaculaire hole-outs hield hij de druk er vol op. Na een gelijke stand op hole 9 moest een 'nearest to the pin' battle de beslissing brengen. Die trok ik gelukkig naar me toe! Het mooiste van de dag? De sfeer. Iedereen start en eindigt tegelijkertijd op 'hole 19' (ofwel iedereen blijft heerlijk op hole 19 ?, wat zorgt voor bakken vol gezelligheid. Na een goede burger en veel gelach gingen we voldaan naar huis. Leonard, bedankt voor de toporganisatie. Wat mij betreft: volgend jaar een vaste Indoor Winter Swing! Op naar 16 maart, wanneer het NVGJ-seizoen officieel losbarst.
Wie volgt Peter Luijer op als matchplaykampioen (of is hij het zelf)? Nu de eerste nieuwsbrief jullie digitale brievenbus is binnengerold (‘We gaan weer beginnen!’) is het ook hét moment om de aanmelding voor de Mr. Glow matchplaycompetitie 2026 open te stellen. Aanmelden kan heel eenvoudig (én snel!), een email te sturen naar louiswesthof@gmailcom Afgelopen seizoen is andermaal bewezen dat er geen leukere spelvorm is dan matchplay. Voor het vierde jaar op rij draagt deze wedstrijdreeks de naam van onze ruimhartige sponsor Mr. Glow, vertegenwoordigd door Jolanda Swart. Geweldig! Even in het kort Even in het kort – speciaal voor de nieuwkomers - wat de matchplaycompetitie inhoudt. Het is (in principe) een knock-outwedstrijdreeks. Wie wint, gaat naar de volgende ronde. Wie verliest, ligt er uit. Nou ja, niet helemaal, want voor de verliezers in de eerste of tweede ronde is er – net zoals de afgelopen jaren – wederom een herkansingscompetitie (voor de liefhebbers; meedoen is dus géén verplichting). De knock-outwedstrijdreeks loopt van begin april tot en met eind september, met voor elke ronde een deadline. Dat klinkt strenger dan het in de praktijk is, want de wedstrijdleider treedt vaak coulant op (we spreken over de periode 2022-2025). Gewoon omdat hij op het standpunt staat dat ‘er om gespeeld moet worden’, en hij er niet van houdt dat partijen ‘zo maar’ gewonnen worden gegeven (zogeheten walk overs). Opzet dit jaar niet gewijzigd t.o.v. 2025 Afgelopen nawinterperiode is er serieus gekeken naar de mogelijkheden voor een gewijzigde opzet van de matchplaycompetitie. Er kwamen leuke varianten voorbij, maar alle leiden tot extra rondes en kosten zodoende meer tijd. En dat allemaal naast de (inmiddels al weer negentien) wedstrijden op de reguliere kalender voor 2026. Dat zou wat te veel van het goede worden. Bovendien: de matchplaycompetitie moet niet concurreren met onze reguliere kalender. Zodoende is de opzet voor 2026 niet gewijzigd t.o.v. 2025. Driekwart verrekening We memoreren ook nog even het spelconcept: er wordt in elke ronde, dus tot en met de finale, gespeeld met driekwart verrekening van de playing handicaps. Kijk voor meer bijzonderheden het reglement 2026 (zie bijlage). Ook spelers (m/v) met een EGA-handicap boven de 36 mogen inschrijven, maar spelen voor handicap 36. Bij de indeling van de eerste en tweede ronde doet de wedstrijdleider zijn best de reistijden beperkt te houden. Opgave kan tot en met 20 maart 2026, maar waarom zo lang wachten? Reageer dus per omgaande op deze mail. De indeling wordt vóór 31 maart 2026 gepubliceerd. De deadline van de eerste ronde is 11 mei 2026. Met vriendelijke groet, Louis Westhof, wedstrijdleider matchplay
Omdat we elkaar in de winter zo’n vier maanden nauwelijks zien, leek het mij een goed idee om twee events in het midden van het land te organiseren. Indoor golf – of simulatiegolf – groeit wereldwijd hard. De locaties schieten als paddenstoelen uit de grond. Topgolf is waarschijnlijk de bekendste; dat werd in 2021 voor zo’n 2 miljard dollar overgenomen door Callaway. In Nederland heb je inmiddels een aantal locaties: Chi Chi, De Hoge Dijk, Birdie Golf en RUFF. Er wordt gewerkt met verschillende systemen, zoals Inflight, FlightScope en TrackMan – waarschijnlijk de bekendste, en het systeem dat bij RUFF wordt gebruikt. Voor wie er nog nooit is geweest: je staat in een soort slagkooi (zoals bij Jumbo Golf om clubs te testen) met een groot scherm waarop een driving range of een hole wordt geprojecteerd. Je slaat een gewone bal – je mag je eigen favoriete bal meenemen – in het scherm. De radar van TrackMan berekent op basis van de eerste paar duizendste seconden hoe de bal in werkelijkheid zou vliegen: afstand, spin, lanceerhoek, alles wordt gemeten om exact te bepalen waar je bal op de baan terecht zou komen. Dit was de eerste keer dat ik (samen met Paul) een event organiseerde voor de NVGJ. Mijn respect voor Hans en de anderen die dit normaal doen is alleen maar toegenomen. Met de stijgende prijzen in alles is het knap hoe Hans er telkens weer in slaagt onze wedstrijden – vaak op prachtige banen – voor een relatief gering bedrag te organiseren. Om een idee te geven: de eerste offerte die ik kreeg, op basis van ontvangst met koffie en taart, borrelhappen, driegangenmenu en zes drankjes, kwam uit op ongeveer € 90 per persoon. Na wat heen en weer mailen, iets eenvoudiger eten en dankzij een bestaande relatie is het gelukt het rond de € 60 te krijgen. Dat betekent feitelijk dat we in de zomer vaak de volledige greenfee (gemiddeld € 74 voor 18 holes in Nederland) cadeau krijgen dankzij de relaties en inspanningen van Hans en zijn team. De ervaring Het is even wennen, maar iedereen vond het leuk. Vooral de lange slagen van de tee en in de baan zijn realistisch: sla je buiten een slice, dan zie je die meestal ook op het scherm terug. Het korte werk is lastiger in te schatten, zeker met de snelle greens en run-offs van Adare Manor. Bijzonder bij RUFF is dat je ook kunt putten. Dat is even wennen, maar qua snelheid best accuraat; de slopes en breking van de greens blijven lastiger te lezen. We speelden de back nine van Adare Manor, de baan van de Ryder Cup 2027 in West-Ierland, met het indrukwekkende Manor als decor. Een greenfee voor 18 holes kost daar in de zomer zo’n € 550. In dat licht was ons uitstapje een koopje – en een stuk duurzamer. Opkomst Wat jammer was, is dat de opkomst laag was. Van de 11 NVGJ’ers die zich hadden opgegeven, stonden er op de dag zelf uiteindelijk 6 aan de start. In deze tijd van het jaar – met ziekte en andere redenen – kan dat gebeuren, maar richting onze host (waar we aanvankelijk op circa 20 deelnemers rekenden) en voor de organisatie was dat teleurstellend. Met de 6 aanwezigen hebben we overigens een prima middag/vooravond gehad en ook nog Jutta Leerdam op groot scherm goud zien pakken. Voor Part II van de Winterswing bij Chi Chi in Groenekan staan op dit moment 11 mensen ingeschreven. Hopelijk komen de afzeggers van RUFF daar massaal op af en sluiten er nog wat extra mensen aan die door dit verslag zijn geïnspireerd.
Ons gewaardeerde NVGJ-lid Marcel Maijer werkt tegenwoordig voor de Nederlandse Loterij en is niet meer op tv te zien bij het darten of het voetbal. Een dag voor het begin van de Olympische Winterspelen zwaaide hij op Schiphol ruim 30 voormalige medaillewinnaars uit, die op weg gingen naar Italië. Een initiatief van zijn nieuwe werkgever. Daar waren zij als eregast aanwezig en openen zij, onder aanvoering van Sven Kramer en Ireen Wüst, het Staatsloterij TeamNL Huis in Superstudio Più. Tijdens de Olympische Winterspelen is het Staatsloterij TeamNL Huis een echt thuis voor Oranje in Milaan. Een plek waar fans en sporters samenkomen en waar sport kijken en het vieren van sportieve successen van TeamNL centraal staan. Dagelijks kunnen maximaal 3300 mensen terecht in het Staatsloterij TeamNL Huis.