Schouten - De Boer 7&6

De uitslag doet het al vermoeden, de strijd tegen Willem Schouten op zijn baan Houtrak bij Amsterdam werd geen moment spannend. Ook al kreeg ik 11 slagen mee, en had ik de zondag ervoor de sterren van de hemel gespeeld tijdens de strokeplay-maandbeker op mijn eigen club De Veluwse. Tevoren had ik me afgevraagd hoe Willem, speler met een hcp 8, zou golfen. Ik had nooit eerder met hem gespeeld.  Al op de hole 1 werd het duidelijk. Met een fabuleus balgevoel. Achteloos legt hij zijn derde slag anderhalve meter van de pin, waar ik een misslag in de baan maak en sowieso 3 slagen nodig heb om bij de green te komen. Hole 2 spelen we allebei slecht, maar putt Willem de bal erin. Terwijl mijn bal er even in is, maar er ook weer uitkomt. Willem lacht, en roept: ‘Wat een pech’.

De tweede hole, een par 5, wint Willem met overmacht, een verre drive en verre slagen.  Aanvankelijk zouden we op de Veluwse spelen, meer mijn baan, maar een sponsorwedstrijd zat daar in de weg. Houtrak is helemaal zijn baan, alles lang en ver, nauwelijks bomen. Willem  complimenteert me steevast met ‘mooie drive’, als mijn eerste slag zo’n 130 meter rechtuit gaat. Maar zijn tweede bal, gaat zoveel verder dan die van mij. Hole 3, de moeilijkste, halven we. Even gloort er hoop. Op 4 en 5 kom ik wederom een slag te kort om de holes te winnen. Op 6 slaat Willem in de bunker en halven we opnieuw. Als op 7 en 8 mijn putts opnieuw de hole net missen, geeft Willem me een high five  ‘Meid wat een pech toch.’  We lachen er samen maar om. Ik kijk dan tegen een achterstand van 6 down aan.

Dat Willem het wedstrijdje serieus blijft nemen blijkt als hij de greens op stapt, ‘Kom op Willem, je kan het’, spreekt hij zichzelf toe en bekijkt de lijn naar de putt van alle kanten. Dat hij de bal  op 9 in het bos slaat, daar baalt hij van. ‘Te nonchalant, dacht hem te kunnen hoeken’, moppert hij. De hole is voor mij. Net als hole 10. Nog 4 up staat het. Op de golfbaan neem ik mijn tennis-instelling mee: tot de laatste bal is geslagen, heb ik niet verloren. Maar dan faalt mijn drive. Willem legt zijn bal op de par 3 over het water netjes op de green. Ik sla twee ballen in het water. De 2 holes daarna gaan goed, maar opnieuw gaan de puts net naast. 7/6.

Omdat we al drie keer een fikse bui op ons hoofd kregen en een volgende donkere wolk nadert, besluiten we de baan te laten voor wat hij is. ‘Wel jammer, want je mist nu de mooiste holes’, aldus Willem. We zetten de namiddag voort aan tafel, beter. Bij een hamburger, salade, wat glazen bier en wijn delen we onze ideeën over de kabinetsformatie ‘laat ze het maar zien’, de snelle journalistiek van nu ‘mooie verhalen blijven waardevol’, de toestand bij de Telegraaf ‘de nieuwe hoofdredacteuren geven weer ruimte’, in de steden ‘verloedering door overbewoning Oost-Europese arbeidsmigranten’. Een gezellige middag. We spreken af deze zomer toch op de Veluwse te spelen, samen met Annemart.

Als ik Louis de uitslag doorgeef, vraagt hij of ik aan de verliezersronde mee wil doen. Die is voor de afvallers van de eerste twee rondes. Tuurlijk, mijn titel van vorig jaar verdedigen!