Prise d'Eau 2021

13.10.2021 Ron Buitenhuis

Met ‘one length’ naar een fles Montefalco

Ik had mĳn oranje polo al netjes klaargelegd in de veronderstelling dat ik samen met Hannie Verhoeven onze nationale kleur zou gaan verdedigen tegen de Belgische zuiderburen. Niet dat ik behept ben met een bovenmatig Oranje Boven gevoel. Als het om identiteit gaat voel ik me eerder een Limburger dan een Nederlander. Maar als je dan toch een interland speelt, dan is ‘eenheid van tenue’ wel zo gepast. Zoals de sergeant uit mĳn militaire diensttĳd hartje januari het hele peloton beval de handschoenen uit te trekken, toen bleek dat één kameraad ze was vergeten. Eén zoals allen, allen zoals één!

Edoch, toen ik maandagmorgen voor de zekerheid nog een keer de startlĳst van Prise d’Eau controleerde, bleek ik opeens van de tableau de la troupe te zĳn geschrapt en in de categorie ‘overige deelnemers’ te staan. Reden, oorzaak, aanleiding? Geen idee.

Dat nam de prestatiedruk geenszins weg. Prise d’Eau zou mĳn zevende wedstrĳd van dit seizoen worden en ik had op basis van de Order of Merit na Haviksoord ingeschat, dat ik nog kans maakte op een finaleplaats op Nunspeet, als ik in Tilburg minstens 30 punten zou vergaren. Bĳ het inpakken van mĳn golftas moest ik daarom een strategische keuze maken. Ik had namelĳk sinds vier dagen een nieuwe golfset. Na een uitvoerige fittingsessie bĳ Etc, etc in Valkenswaard, viel de keuze op de ‘one length set’ van Cobra. Dat betekent dat mĳn ĳzers 5,6,7,8,9,P en Gw vanaf nu allemaal dezelfde shaftlengte als een ĳzer 7 hebben. Voor de 5 en 6 is dat een prettige aanpassing, maar vooral de lange P en Gw voelen vreemd aan. En ik had pas één keer echt kunnen oefenen op mĳn thuisbaan in Herkenbosch. Ik besloot voor de zekerheid ook m’n oude 9 en P en Gw mee te nemen en m’n driver thuis te laten om niet boven de 14 clubs uit te komen.

Tĳdens de zonnige autorit van Roermond richting Tilburg werd ik muzikaal vergezeld door Stef Bos, die mĳ na al die jaren nog altĳd weet te raken met beeldende teksten, zoals: ‘ik wil me verliezen in de roes van een winnaar’. Niet wetende dat die roes me zeven uur later zelf ten deel zou vallen.

Met Willem, Anna en Ronald vertrokken we als laatste flight. De eerste hole op Prise d’Eau werd voor mĳ meteen een driepunter en na de eerste lus van negen holes had ik 21 punten vergaard. Mede door de vocale steunbetuigingen van mĳn flightgenoten, als de bal weer eens vloog zoals ideale approaches richting green horen te vliegen. Het fĳne nieuws was ook dat ik met mĳn nieuwe ĳzer 6 en 7 gaandeweg minstens 15 meter verder sloeg dan met mĳn oude Callawayset. Wel haalde ik bĳ korte chips voor de zekerheid drie keer de oude P en Gw tevoorschĳn.

In de tweede lus van negen viel ik met twee strepen en twee double bogeys terug naar 15 punten, maar opgeteld genoeg om mĳn handicap te spelen. En de voorzichtige hoop dat ik genoeg OoM-punten had vergaard om op Nunspeet met de eerste acht mee te mogen doen.

Met 36 punten was ik trouwens niet de dagwinnaar. In de A-categorie bracht onze onvolprezen sponsor Jolanda Swart maar liefst 37 punten mee terug naar het clubhuis. Alwaar op het terras een uitgelaten stemming heerste, waaruit mocht worden opgemaakt dat ‘we’ van onze Zuiderburen hadden gewonnen. Want daar was deze dag natuurlĳk in de eerste plaats voor bedoeld.

Over het verloop van de interland kan ik helaas weinig meer vertellen dan dat we met 200 tegen 194 stableford punten hebben gewonnen. Toen onze flight na 5 uur en 15 minuten als laatste binnenkwam waren de meest heroïsche verhalen al verteld. Bĳ de latere prĳsuitreiking waren de (grotendeels Franse) woorden van ceremoniemeester Willem door het geroezemoes van andere gezelschappen en de vreselĳke akoestiek in de glazen uitbouw, in onze eethoek nauwelĳks te verstaan. We hoorden wel nog net dat de Belgische captain ons nu reeds uitdaagde om in 2022 aan hun kant van de grens ‘Le Match’ te spelen. Want afgaande op de inscripties op de grote wisseltrofee, staat het nu qua interlandoverwinningen 4:4. Hopelĳk is de opkomst volgend jaar van beide kanten groter, want zeventien ‘Ollanders’ en acht ‘Belgiekskes’ is wat aan de magere kant.

Bĳ de prĳsuitreiking traden veel usual suspects naar voren, zoals Henri van der Steen, Anna van Lennep en Paul Boehlé. Zelf had ik het voorrecht om aan tafel te zitten met een echte scratchspeler in de persoon van onze nieuwe lid Stef Swagers. (N.B. Ik wil dat golfgeweld wel eens aanschouwen, dus René Brouwer: ik houd me voor volgend seizoen aanbevolen om eens met Stef in een flight te spelen).

Het deed me goed om bĳ de prĳsuitreiking ook een glunderende Ronald Massaut te zien. In de baan wisselde hĳ de hele dag meesterlĳke slagen af met rare shanks en in-de-grond-boorders. Maar op de laatste par 3 wist hĳ met een mooie zweefbal de neary binnen te halen.

Tot slot nog de complimenten van mĳn vrouw aan de prĳzencommissie en sponsors, voor de uitstekende wĳnkeuze in het houten kistje dat ik mee naar huis mocht nemen. Een goede fles Montefalco Rosso DOC 2018 vind je niet elke dag in het boodschappenmandje. Nu maar hopen dat het alcoholpercentage van 14,5 procent uitgewerkt is als we elkaar 1 november in Nunspeet treffen voor ‘La Grande Finale’ en het ‘Dîner de fin d’année’.

Ron Buitenhuis

A-categorie plhc stbf

1. Jolanda Swart (sponsor) 17 37

2. Stef Swagers 0 32

3. Serge de Behr (B) 17 31

4. Olivier Melebeck (B) 7 27

5. Philippe Lacourt (B) 17 23

6. Emile Boas (B) 7 22

7. Eric Korver 15 21

8. Pim Donkersloot 18 20

9. Nicolas de Greef 17 17

10. Charles Taylor 19 NR