Prise d'Eau 2021

Met ‘one length’ naar een fles Montefalco

Ik had mijn oranje polo al netjes klaargelegd in de veronderstelling dat ik samen met Hannie Verhoeven onze nationale kleur zou gaan verdedigen tegen de Belgische zuiderburen. Niet dat ik behept ben met een bovenmatig Oranje Boven gevoel. Als het om identiteit gaat voel ik me eerder een Limburger dan een Nederlander. Maar als je dan toch een interland speelt, dan is ‘eenheid van tenue’ wel zo gepast. Zoals de sergeant uit mijn militaire diensttijd hartje januari het hele peloton beval de handschoenen uit te trekken, toen bleek dat één kameraad ze was vergeten. Eén zoals allen, allen zoals één!

Edoch, toen ik maandagmorgen voor de zekerheid nog een keer de startlijst van Prise d’Eau controleerde, bleek ik opeens van de tableau de la troupe te zijn geschrapt en in de categorie ‘overige deelnemers’ te staan. Reden, oorzaak, aanleiding? Geen idee.

Dat nam de prestatiedruk geenszins weg. Prise d’Eau zou mijn zevende wedstrijd van dit seizoen worden en ik had op basis van de Order of Merit na Haviksoord ingeschat, dat ik nog kans maakte op een finaleplaats op Nunspeet, als ik in Tilburg minstens 30 punten zou vergaren. Bij het inpakken van mijn golftas moest ik daarom een strategische keuze maken. Ik had namelijk sinds vier dagen een nieuwe golfset. Na een uitvoerige fittingsessie bij Etc, etc in Valkenswaard, viel de keuze op de ‘one length set’ van Cobra. Dat betekent dat mijn ijzers 5,6,7,8,9,P en Gw vanaf nu allemaal dezelfde shaftlengte als een ijzer 7 hebben. Voor de 5 en 6 is dat een prettige aanpassing, maar vooral de lange P en Gw voelen vreemd aan. En ik had pas één keer echt kunnen oefenen op mijn thuisbaan in Herkenbosch. Ik besloot voor de zekerheid ook m’n oude 9 en P en Gw mee te nemen en m’n driver thuis te laten om niet boven de 14 clubs uit te komen.

Tijdens de zonnige autorit van Roermond richting Tilburg werd ik muzikaal vergezeld door Stef Bos, die mij na al die jaren nog altijd weet te raken met beeldende teksten, zoals: ‘ik wil me verliezen in de roes van een winnaar’. Niet wetende dat die roes me zeven uur later zelf ten deel zou vallen. 

Met Willem, Anna en Ronald vertrokken we als laatste flight. De eerste hole op Prise d’Eau werd voor mij meteen een driepunter en na de eerste lus van negen holes had ik 21 punten vergaard. Mede door de vocale steunbetuigingen van mijn flightgenoten, als de bal weer eens vloog zoals ideale approaches richting green horen te vliegen. Het fijne nieuws was ook dat ik met mijn nieuwe ijzer 6 en 7 gaandeweg minstens 15 meter verder sloeg dan met mijn oude Callawayset. Wel haalde ik bij korte chips voor de zekerheid drie keer de oude P en Gw tevoorschijn. 

In de tweede lus van negen viel ik met twee strepen en twee double bogeys terug naar 15 punten, maar opgeteld genoeg om mijn handicap te spelen. En de voorzichtige hoop dat ik genoeg OoM-punten had vergaard om op Nunspeet met de eerste acht mee te mogen doen. 

Met 36 punten was ik trouwens niet de dagwinnaar. In de A-categorie bracht onze onvolprezen sponsor Jolanda Swart maar liefst 37 punten mee terug naar het clubhuis. Alwaar op het terras een uitgelaten stemming heerste, waaruit mocht worden opgemaakt dat ‘we’ van onze Zuiderburen hadden gewonnen. Want daar was deze dag natuurlijk in de eerste plaats voor bedoeld. 

Over het verloop van de interland kan ik helaas weinig meer vertellen dan dat we met 200 tegen 194 stableford punten hebben gewonnen. Toen onze flight na 5 uur en 15 minuten als laatste binnenkwam waren de meest heroïsche verhalen al verteld. Bij de latere prijsuitreiking waren de (grotendeels Franse) woorden van ceremoniemeester Willem door het geroezemoes van andere gezelschappen en de vreselijke akoestiek in de glazen uitbouw, in onze eethoek nauwelijks te verstaan. We hoorden wel nog net dat de Belgische captain ons nu reeds uitdaagde om in 2022 aan hun kant van de grens ‘Le Match’ te spelen. Want afgaande op de inscripties op de grote wisseltrofee, staat het nu qua interlandoverwinningen 4:4. Hopelijk is de opkomst volgend jaar van beide kanten groter, want zeventien ‘Ollanders’ en acht ‘Belgiekskes’ is wat aan de magere kant. 

Bij de prijsuitreiking traden veel usual suspects naar voren, zoals Henri van der Steen, Anna van Lennep en Paul Boehlé. Zelf had ik het voorrecht om aan tafel te zitten met een echte scratchspeler in de persoon van onze nieuwe lid Stef Swagers. (N.B. Ik wil dat golfgeweld wel eens aanschouwen, dus René Brouwer: ik houd me voor volgend seizoen aanbevolen om eens met Stef in een flight te spelen).

Het deed me goed om bij de prijsuitreiking ook een glunderende Ronald Massaut te zien. In de baan wisselde hij de hele dag meesterlijke slagen af met rare shanks en in-de-grond-boorders. Maar op de laatste par 3 wist hij met een mooie zweefbal de neary binnen te halen.

Tot slot nog de complimenten van mijn vrouw aan de prijzencommissie en sponsors, voor de uitstekende wijnkeuze in het houten kistje dat ik mee naar huis mocht nemen. Een goede fles Montefalco Rosso DOC 2018 vind je niet elke dag in het boodschappenmandje. Nu maar hopen dat het alcoholpercentage van 14,5 procent uitgewerkt is als we elkaar 1 november in Nunspeet treffen voor ‘La Grande Finale’ en het ‘Dîner de fin d’année’. 

Ron Buitenhuis

A-categorie                                  plhc   stbf

1. Jolanda Swart (sponsor)              17     37

2. Stef Swagers                                0      32

3. Serge de Behr (B)                        17     31

4. Olivier Melebeck (B)                     7      27

5. Philippe Lacourt  (B)                   17     23

6. Emile Boas (B)                             7      22

7. Eric Korver                                  15     21

8. Pim Donkersloot                           18    20

9. Nicolas de Greef                          17    17

10. Charles Taylor                            19     NR

B-categorie

1. Ron Buitenhuis                             24     36

2. Henri van der Steen                     21     34

3. Anna van Lennep                          30     33

4. Paul Boehlé                                  27     32

5. Hannie Verhoeven                        24     30

6. Ronald Massaut                            34      29

7. Eric Venghaus (sponsor)                21     28

8. Guy Helsen (B)                             33     26

9. René Brouwer                               26     25

10. Vincent Gustin (B)                        29      25

11. Taco Mulder                                24     24

12. Willem van den Elskamp              29     24

13. Hugues Feron (B)                         20     23

14. Ragnar Niemeijer                         32    23

15. Onno Hansum                              31     17