Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
16.09.2021
Eindelijk kon ik weer eens meedoen met een wedstrijd van de NVGJ en wel een heel bijzondere: de Pieter Landman Memorial. Ik realiseer me daarbij dat ik nog even een stukje had moeten schrijven over mijn herstel, nadat ik iedereen middels een per ongelukkige ‘reply all’ had ingelicht over mijn borstamputatie. Nu heb ik wel twintig keer mogen uitleggen dat het heel goed met me gaat, want we waren er op tijd bij. Er is gelukkig geen bestraling of chemo nodig. En voor de borstreconstructie met eigen weefsel doe ik mee met een geweldig onderzoek in het MUMC. Na nog 4 of 5 operaties ,waarin ze het vet in mijn lichaam gaan (ver-)herplaatsen, kan ik weer een leuk jurkje met decolleté aan bij het diner na een wedstrijd van de NVGJ!
Dat alles betekent wel dat ik aankomend jaar weer onregelmatig mee kan doen. Maar op Texel, met het Pieter Landman Memorial, was ik samen met mijn man Frank Maanders van de partij om twee dagen lekker mee te golfen, borrelen en eten. Heerlijk om jullie allemaal weer te zien.
Met 48 deelnemers op de eerste dag was het een volle bak, dus starten op hole 1 en 10 was geen overbodige luxe. De baan ligt er prachtig bij, de rough meedogenloos en mijn flightgenoten Boudewijn en Alex bleven opgewekt. Kortom we hebben een heerlijk rondje gelopen, waarbij het Boudewijn lukte om een van de neary’s neer te leggen. Mijn 16 + 17 = 33 stableford punten bleek genoeg voor een 3e plek!
Dan de avond.
Mooi dat Pieter’s weduwe Simone naar Texel was gekomen om deze memorabele avond mee te maken. Prachtige woorden en beelden van de asverstrooiing door Pieter’s meest intieme vrienden Ruud van Breugel, Friso Leunge en Jeroen Burgers, eindigden met een uitbundige toost op de man die onze club zoveel kleur heeft gegeven.
Goed microfoongebruik blijft lastig, helemaal als het publiek er ook nog eens bovenuit probeert te komen. Uiteindelijk lukte het Willem om alle prijzen weer te doen uitreiken. Dit keer met de hulp van Helene’s vriendin Daphne van den Berg, die als kiss miss fungeerde. Het kon allemaal weer. Ook in de keuken een nieuw gezicht. Er was werkelijk heerlijk voor ons gekookt en de hele horeca-brigade werd terecht nog even in het zonnetje gezet. Allemaal als opmaat naar de metamorfose die De Texelse staat te wachten. De Krim’s directeur Iwan Groothuis vertelde ons vol trots over het nieuwe clubhuis dat in aanbouw is en de vernieuwingen die deze winter op de ‘eerste negen’ worden aangebracht.
Na een zeer geslaagde avond is een klein groepje nog elders blijven doorborrelen, maar je merkt dat de gemiddelde leeftijd langzaam stijgt. De een na de ander droop af om de laatste boot te halen of bijtijds het hotel op te zoeken.
De startlijst voor dag 2 werd op voorhand verscheurd, want er wachtte een barre dag met veel regen en wind. Veel deelnemers hadden daar geen zin in, dus vanaf 10.00 uur werden nieuwe flights voor de echte die hards samengesteld. Vol goede moed zijn er toch nog 22 deelnemers gestart in een korte windstilte voor de storm. Die kwamen er al snel achter dat er misschien geen slecht weer maar wel slechte regenkleding bestaat. Tot op het bot verzopen zijn diverse deelnemers na een aantal holes afgehaakt. Slechts een handje vol hebben de 18 volgemaakt.
Mijn flight met Jolanda en Frank natuurlijk ook. Tijdens de tweede 9 bleef het zelfs droog. Pas op het eind hebben we de laatste twee holes met speedgolf afgelegd, omdat er een enorme bui aankwam. Uiteindelijk had ik alleen twee emmers water aan mijn voeten, de rest onder mijn regenpak was droog. De hete douche na afloop was de grootste beloning van het weekend. Alhoewel…. mijn 28 stableford-punten bleek in de B-groep een ex aequo eerste plaats te zijn met Ruud Taal. Maar mijn handicap is een fractie lager dan de zijne, dus kreeg ik de winnaars-titel. Sorry Ruud.
Ik heb niet iedereen kunnen spreken dit weekend, maar wil wel iedereen bedanken voor een heerlijk weekend, vol verhalen, gezelligheid en sportiviteit.
Tot een volgende keer!
De tweede dag van de Pieter Landman Memorial op Texel werd gekenmerkt door wind en regen, waardoor slechts een beperkt deel van de potentiële deelnemers in actie kwam. Roderik van den Bogaard won in de A-categorie, zijn vrouw Marijke Brouwers was de beste NVGJ’er. Olga Commandeur had het beste van het spel in de B-categorie. In de uitslag staan alleen de spelers die de 18 holes volbrachten.
Playing hdc
score
A categorie
Roderik van den Bogaard
13
34
Boudewijn van de Rhoer
15
30
Marijke Brouwers
19
27
Jolanda Swart
20
25
Martijn Paehlig
10
24
Hélène Wiesenhaan
21
24
Arnoud de Jager
20
24
Frank Maanders
22
21
Annette de Jong
22
21
Daphne van den Berg
16
15
B-categorie
Olga Commandeur
31
28
Ruud Taal
32
28
Anneke Boere
40
24
Ellen Kroes
25
23
Maddy van Holland
43
20
Meerdere NVGJ'ers ontvluchten het sombere winterweer in Nederland en laten de clubs hun werk doen op banen in het zonnetje en een heerlijke temperatuur. Het zuiden van Europa is uiteraard een mogelijkheid, maar sommigen zoeken het verderop. Zo kruisen Ruud Onstein en Ruud Taal binnenkort de degens in Zuid-Afrika. Willem Schouten, Gerald van Daalen en Paul Mansoor (en zijn broer Dave) gingen meer in oostelijke richting om in Thailand voor de derde keer om de Hua Hin Cup te spelen. Je moet er wat voor over hebben.. Dit jaar was er na vier glorieuze wedstrijden uiteraard weer een winnaar. Willem kreeg een pruik op (geintje) en nam de wisseltrofee van Paul over: een riem. Op de baan waar ook voor de Asian Tour wordt gespeeld was Willem met twee birdies in de beslissende ronde on fire. Het viertal hoopt zeker nog enkele edities om de Hua Hin Cup te spelen. Paul gaat nog drie maanden door Azië reizen, de overigen gaan zich rustig voorbereiden op het nieuwe NVGJ-seizoen. Voorlopig nog even met temperaturen van rond de 30 graden..
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!
Die Mr Glow Matchplay komptisie 2026 zal sal ook hierdie keer afgeskop word met 'n toernooi op die Devonvale Buite Klub in Stellenbosch, Suid-Africa. Dis 'n uitdagende baan waar jy met moeilyke bofhoue konfronteer word. Die skoonveld kan op sekere plekke nogal smal wees en as die wind boonop opsteek, kan dinge baie interessant raak. Die wedstryd zal op 27 Februarie gespeel word over 18 gaatjies onder lekker sonskijn en snelle setperke. Die NVGJ-speelseisoen sal geopen word met die afslaan van die klub se twee veterane, Ruud Onstein en Ruud Taal. Jij kan jou aanmeld en die inskrijving is oop vir alle NVGJ-lede. Sonja van de Rhoer en Louis Westhof is al op die lijs met name van deelnemers. Versprei die woord!