Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
16.09.2021
Eindelijk kon ik weer eens meedoen met een wedstrijd van de NVGJ en wel een heel bijzondere: de Pieter Landman Memorial. Ik realiseer me daarbij dat ik nog even een stukje had moeten schrijven over mijn herstel, nadat ik iedereen middels een per ongelukkige ‘reply all’ had ingelicht over mijn borstamputatie. Nu heb ik wel twintig keer mogen uitleggen dat het heel goed met me gaat, want we waren er op tijd bij. Er is gelukkig geen bestraling of chemo nodig. En voor de borstreconstructie met eigen weefsel doe ik mee met een geweldig onderzoek in het MUMC. Na nog 4 of 5 operaties ,waarin ze het vet in mijn lichaam gaan (ver-)herplaatsen, kan ik weer een leuk jurkje met decolleté aan bij het diner na een wedstrijd van de NVGJ!
Dat alles betekent wel dat ik aankomend jaar weer onregelmatig mee kan doen. Maar op Texel, met het Pieter Landman Memorial, was ik samen met mijn man Frank Maanders van de partij om twee dagen lekker mee te golfen, borrelen en eten. Heerlijk om jullie allemaal weer te zien.
Met 48 deelnemers op de eerste dag was het een volle bak, dus starten op hole 1 en 10 was geen overbodige luxe. De baan ligt er prachtig bij, de rough meedogenloos en mijn flightgenoten Boudewijn en Alex bleven opgewekt. Kortom we hebben een heerlijk rondje gelopen, waarbij het Boudewijn lukte om een van de neary’s neer te leggen. Mijn 16 + 17 = 33 stableford punten bleek genoeg voor een 3e plek!
Dan de avond.
Mooi dat Pieter’s weduwe Simone naar Texel was gekomen om deze memorabele avond mee te maken. Prachtige woorden en beelden van de asverstrooiing door Pieter’s meest intieme vrienden Ruud van Breugel, Friso Leunge en Jeroen Burgers, eindigden met een uitbundige toost op de man die onze club zoveel kleur heeft gegeven.
Goed microfoongebruik blijft lastig, helemaal als het publiek er ook nog eens bovenuit probeert te komen. Uiteindelijk lukte het Willem om alle prijzen weer te doen uitreiken. Dit keer met de hulp van Helene’s vriendin Daphne van den Berg, die als kiss miss fungeerde. Het kon allemaal weer. Ook in de keuken een nieuw gezicht. Er was werkelijk heerlijk voor ons gekookt en de hele horeca-brigade werd terecht nog even in het zonnetje gezet. Allemaal als opmaat naar de metamorfose die De Texelse staat te wachten. De Krim’s directeur Iwan Groothuis vertelde ons vol trots over het nieuwe clubhuis dat in aanbouw is en de vernieuwingen die deze winter op de ‘eerste negen’ worden aangebracht.
Na een zeer geslaagde avond is een klein groepje nog elders blijven doorborrelen, maar je merkt dat de gemiddelde leeftijd langzaam stijgt. De een na de ander droop af om de laatste boot te halen of bijtijds het hotel op te zoeken.
De startlijst voor dag 2 werd op voorhand verscheurd, want er wachtte een barre dag met veel regen en wind. Veel deelnemers hadden daar geen zin in, dus vanaf 10.00 uur werden nieuwe flights voor de echte die hards samengesteld. Vol goede moed zijn er toch nog 22 deelnemers gestart in een korte windstilte voor de storm. Die kwamen er al snel achter dat er misschien geen slecht weer maar wel slechte regenkleding bestaat. Tot op het bot verzopen zijn diverse deelnemers na een aantal holes afgehaakt. Slechts een handje vol hebben de 18 volgemaakt.
Mijn flight met Jolanda en Frank natuurlijk ook. Tijdens de tweede 9 bleef het zelfs droog. Pas op het eind hebben we de laatste twee holes met speedgolf afgelegd, omdat er een enorme bui aankwam. Uiteindelijk had ik alleen twee emmers water aan mijn voeten, de rest onder mijn regenpak was droog. De hete douche na afloop was de grootste beloning van het weekend. Alhoewel…. mijn 28 stableford-punten bleek in de B-groep een ex aequo eerste plaats te zijn met Ruud Taal. Maar mijn handicap is een fractie lager dan de zijne, dus kreeg ik de winnaars-titel. Sorry Ruud.
Ik heb niet iedereen kunnen spreken dit weekend, maar wil wel iedereen bedanken voor een heerlijk weekend, vol verhalen, gezelligheid en sportiviteit.
Tot een volgende keer!
De tweede dag van de Pieter Landman Memorial op Texel werd gekenmerkt door wind en regen, waardoor slechts een beperkt deel van de potentiële deelnemers in actie kwam. Roderik van den Bogaard won in de A-categorie, zijn vrouw Marijke Brouwers was de beste NVGJ’er. Olga Commandeur had het beste van het spel in de B-categorie. In de uitslag staan alleen de spelers die de 18 holes volbrachten.
Playing hdc
score
A categorie
Roderik van den Bogaard
13
34
Boudewijn van de Rhoer
15
30
Marijke Brouwers
19
27
Jolanda Swart
20
25
Martijn Paehlig
10
24
Hélène Wiesenhaan
21
24
Arnoud de Jager
20
24
Frank Maanders
22
21
Annette de Jong
22
21
Daphne van den Berg
16
15
B-categorie
Olga Commandeur
31
28
Ruud Taal
32
28
Anneke Boere
40
24
Ellen Kroes
25
23
Maddy van Holland
43
20
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.