Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.05.2021
Pamela Sturhoofd en haar compagnon Jessica van Tijn, samen runnen zij het in tv-documentaires gespecialiseerd productiebedrijf ’Special Eyes’, zien het als hun taak om de geschiedenissen van ”sterkte Joodse vrouwen”, die in de Tweede Wereldoorlog een belangrijke, maar soms vergeten rol speelden, aan de vergetelheid te ontrukken. Zie bijvoorbeeld de vorig jaar door Max uitgezonden documentaire over ”De kinderen van Truus”. Deze Geertruida Wijsmuller wist in WOII met de ”Kindertransporten” zo’n 10.000 Joodse kinderen uit de handen van de nazi’s te houden. Op Netflix Benelux is de documentaire over ”Truus” een hit.
Aanstaande dinsdag 4 mei, de dag van Dodenherdenking, komt op prime-time (18.55 uur NPO2) de jongste documentaire van Pamela en Jessica op de buis. Ex-Het Parool journalist Anne-Rose Bantzinger (62) geeft de kijkers in vijftig minuten een intiem inkijkje in het bij vlagen spannende en soms dramatische leven en werk van haar ouders Jetty Pearl en Cees Bantzinger.
Voor de jongere lezers: Jetty Pearl (1921 – 2013) was in WOII in bezet Nederland beroemd als ”Jetje van Radio Oranje”. Zij zong in het door Radio Oranje vanuit Londen uitgezonden ”Cabaret De Watergeus” anti-Duitse liedjes, waarin de “moffen”, Goebbels en NSB-ers werden bespot. Saillant detail: veel teksten van deze liedjes waren geschreven door filmmaker Jo Pearl, de vader van ”Jetje”, met wie zij en haar moeder aan het begin van de oorlog op curieuze wijze in Londen waren beland.
Cees Bantzinger (1914 – 1985) was in de jaren dertig een aan de Kunstacademie opgeleide illustrator/tekenaar/portrettist. Door de nood gedreven en om werk verlegen sloot Bantzinger zich aan het begin van de oorlog korte tijd aan bij de NSB.
Na de oorlog maakte hij als kunstenaar en illustrator, onder meer voor Elsevier’s Weekblad, carrière. Dat hij verliefd werd op ”Jetje van Radio Oranje” en met haar een gelukkig gezin stichtte, maakte hem voor de buitenwereld tot een geslaagde familieman. Onderwijl leefde hij altijd met de angst dat zijn NSB-verleden ooit zou uitkomen. Toen schrijver Adriaan Venema hem in 1985 inderdaad met die jeugdzonde confronteerde, zag Bantzinger geen andere uitweg dan zelfmoord.
Pamela en Jessica hebben “precies een coronajaar” gewerkt aan de documentaire, die de titel “Van het één kwam het ander” draagt. ”Gelukkig konden we alles filmen in het huis van Anne-Rose aan de Singel in Amsterdam, dat sinds de dood van haar moeder in 2013 een soort familiemuseum/documentatiecentrum is. We hoefden dus niet op reis”, vertelt Pamela.
Klein probleem was dat Anne-Rose op een kwade dag bleek te zijn besmet met het corona-virus. Pamela liet zich testen (”Want ik zat bij het interviewen wel steeds dicht bij haar”), bleek negatief en Anne-Rose knapte weer op.
Qua uitzendtijdstip is er bij deze documentaire sprake van een uniek samenloop. Vier mei is natuurlijk de dag van de Dodenherdenking; dat geeft een directe band met Radio Oranje. Verder is het op 27 mei precies honderd jaar geleden dat er in de joodse familie Pearl in Amsterdam een kleine meid werd geboren, de latere ”Jetje van Radio Oranje”.
Tijdens het komende Eurovisie Songfestival in Rotterdam mogen we verder herdenken dat Jetty Pearl in 1956 (dus precies 65 jaar geleden) namens Nederland in Lugano als allereerste deelnemer aan het allereerste Eurovisie Songfestival het liedje ”De Vogels van Holland” zong, tekst van Annie M.G. Schmidt, op muziek gezet door Cor Lemaire.
wvde
Voorafgaand aan deze wedstrijd in de verliezersronde had ik mijn huiswerk gedaan, vond ik zelf. Ik had namelijk het wedstrijdverslag van Ronald Massaut over zijn partij tegen de mij onbekende Frank Huiges gelezen. Frank slaat heeeeeeeeel ver, maar niet altijd even recht. Dat had ik goed onthouden, dus toen bij het boeken op Het Rijk van Nijmegen de lus Groesbeek Zuid opdoemde, was ik daar niet ontevreden over. Voor wie het niet weet, het Rijk van Nijmegen beschikt over 5 lussen van 9 holes, waarvan Groesbeek Zuid verreweg de moeilijkste is, want relatief smal, lang en heuvelachtig. Mijn hoop was er op gevestigd dat door die lengte ook bij Frank de driver uit de tas zou komen. En dat zijn afslag dan niet altijd even recht zou zijn. Al bij de eerste hole bleek dat Frank andere ideeën had. Het is hier niet al te breed, hoorde ik hem hardop denken en hij pakte een houtje (of hybride) uit de tas. Om vervolgens de bal alsnog links de bomen in te slaan. Lang verhaal kort: tot en met de zesde hole hield ik hem bij, daarna was het met mij gedaan. Niet eens omdat Frank zo goed speelde (een ronde van 95 slagen is niet echt goed op zijn niveau), maar vooral omdat ik het zelf aardig af liet weten. Kernwoorden van de ronde waren ‘gezellig’ en ‘sociaal’, waarbij het sociale deel voornamelijk van mij afkomstig was. Speelde Frank zijn afslag naar links, dan deed ik dat ook. Ging zijn bal naar rechts, dan ging die van mij ook die kant op. Helaas deed ik dat niet met opzet, maar het voordeel is dat je wel gezellig doorpraten op weg naar de ballen. We spraken over van alles, onder andere over zijn honkbalverleden (vandaar die lengte) en zijn liefde voor windsurfen bij Hawaii en Kaapstad, waar hij drie maanden per jaar samen met zijn gezin de Nederlandse winter ontvlucht. Een van de voordelen van Kaapstad is dat je daar ook prachtige golfbanen hebt. Ook mooi is de Tafelberg, waarvan Frank een tatoeage op een van zijn armen heeft. Er viel me trouwens nog iets op. Zowel op onze foto, als die van Frank met Ronald (7&6), maakt hij met zijn hand het shaka-teken (niet te verwarren met tsjakka!). Een Hawaïaans handgebaar, dat veel gebruikt wordt onder surfers en zoiets betekent als “relax, alles komt goed.” Precies het gebaar dat ik na zo’n afdroogpartij wel kon gebruiken. Bedankt voor een fijne middag, Frank.
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut