Oosterholt - Westhof 2&1

We wisten niet van elkaar dat we ooit een tijdje werkzaam waren voor hetzelfde bedrijf: de uitgeversgroep NDC/VBK. Dat moet in de periode 2005-2012 zijn geweest. Aernoud Jan bovenin de top bij de boekenpoot (VBK), ikzelf als (eind)redacteur bij de noordelijke dag- en weekbladen (NDC), vooral de Leeuwarder Courant.

Nu bestiert Aernoud Jan zijn eigen uitgeverij (Edicola, gevestigd in Deventer, 8 mensen in vaste dienst, 20 zzp’ers) – dat wist ik dan weer wel. ‘Gemiddeld geven we anderhalf boek per week uit’, vertelde hij. Dat is zo’n tachtig boeken per jaar. Recente bestsellers zijn de biografieën van schaatscoryfee Irene Schouten (meer dan 20.000 exemplaren verkocht) en André van Duin (idem).

Waarvan de meeste NVGJ’ers vermoedelijk al wel op de hoogte zijn is dat Edicola uitgever is van de jaarlijkse golfscheurkalender, die in 2026 al weer toe is aan de vijfde editie. Na drie keer Leo van
de Ruit als samensteller is het nu Anton Kuijntjes die de redactie voert. Wat we dan weer niet weten is dat Anton nu hard werkt tegen de deadline, die halverwege juni is getrokken. Zo vroeg? Ja, want al in september is de golfscheurkalender weer te koop.

Net als vele andere scheurkalenders en jaaragenda’s. Aernoud Jan vertelde dat alleen zijn uitgeverij er al 35 maakt. Edicola geeft daarnaast nog tijdschriften en magazines uit (o.a. over reizen, hobby, spiritualiteit en koken). Wie meer wil weten, kan het best even rondneuzen op internet: edicola.nl.

Ik wilde weten welk boek hij nu op de leestafel heeft liggen (of naast het bed). ‘De nieuwste van Geert Mak, over de Verenigde Staten en Europa, in de periode 1933-1945. Heel interessant, want we zitten nu opnieuw in zo’n periode van turbulentie tussen beide continenten, vol dilemma’s over democratie, economie en oorlog. Het is prachtig geschreven bovendien.’ Ikzelf had het dikke boek (ruim 600 pagina’s) zien liggen bij ‘mijn’ boekwinkel, maar had nog niet tot koop besloten. Met het oog op de nakende vakantie lijkt aanschaf van ‘Wisselwachter’, zoals de titel luidt, niettemin een logisch actiepunt.

Er was nog wel meer dat ik niet over Aernoud Jan wist… Zo kwam ik er tijdens onze match achter dat hij heel verdienstelijk golf speelt, en zich bovendien had voorgenomen zijn huid duur te verkopen (en dus van mij te winnen). Zo werd hij niet nerveus als hij een putt moest maken van anderhalf tot twee meter, om een hole te halven of te winnen. Hij nam er de tijd voor en… holede ze – op één na – allemaal gedecideerd uit.

Ronduit knap was zijn par op de elfde, een par-4 van 400 meter. Zelf lag ik na twee rake klappen een metertje voor de green, nog 20 meter naar de vlag. Aernoud Jan moest – na ook twee goede tikken – wat meer afstand overbruggen: zo’n 60 meter. Hij legde zijn approach binnen een meter…

Ik chipte te kort en miste de putt… waardoor de partij weer in evenwicht kwam. ‘All square’ was na 15 holes nog steeds de stand, maar uitgerekend toen raakte ik het juiste gevoel
voor richting kwijt. Op de green van de zeventiende moest ik daardoor mijn pet afnemen en Aernoud Jan de hand schudden: 2&1. Dat had ik trouwens ook al ergens halverwege die zeventiende hole kunnen doen, want om vanuit de rough het kort gemaaide gras te bereiken had ik al vier slagen nodig. Aernoud Jan lag met twee slagen al bijna op de green. Game over.
Op de allerlaatste hole (we speelden op de thuisbaan van Aernoud Jan, de Sallandsche Golfclub in Diepenveen) maakte ik zowaar nog een birdie, als de spreekwoordelijke mosterd na de maaltijd. 

Onderweg naar huis bedacht ik me dat de drie slagen die Aernoud Jan meekreeg uiteindelijk het verschil bepaalden. Want op alle drie holes profiteerde hij optimaal. Het was niettemin een prachtige golfmiddag op een prettige baan, die we afsloten met een drankje en een bittergarnituur op het terras. Aernoud Jan, hartelijk dank voor het gastheerschap, en succes tegen de winnaar van de partij Taylor-Van Weel.

De ene lach is de andere niet: links als de boer met kiespijn, rechts ingetogen blijdschap.