Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
13.11.2024
De Praia D'El Rey Golf Course was na twee oefendagen het décor van de eerste échte krachtmeting tussen de twaalf landen tijdens het EMGJ 2024. Nederland staat na die eerste dag op een verdienstelijke zesde plaats, al had er meer in gezeten zo vonden de deelnemers unaniem. Hoogtepunten: de beste score van de dag van álle golfers voor Stef Swagers (+5) en een fraaie eagle (+2 birdies) voor Helène Wiesenhaan.
De vroege starters die al rond 7 uur door de shuttlebus bij de caddymaster van Praia D'El Rey werden gedropt, stonden voor een dichte deur. De twee dames achter de desk waren er wel maar meldden onverbiddelijk dat de deur pas om half acht open ging. Een valse start voor de ongelukkigen die daardoor nauwelijks tijd kregen de spieren op de range wat los te maken. Maar die kleine miscommunicatie van de wedstrijdleiding was snel vergeten op de Praia D'El Rey course die er in zomerse weersomstandigheden fantastisch bij lag. Anton Kuijntjes was de allereerste starter. De lieverd kreeg het meteen al aan de stok met zijn Spaanse deelnemer die zich keer op keer rijk rekende met z’n score en tot wanhoop van Anton niet van wijken wilde weten als Anton toch echt zes slagen had geteld en geen vijf. Het gedoe hielp niet bij de score van onze blij-rechtse kolos die uiteindelijk slechts 23 stabelefordpunten binnenbracht ondanks naar eigen zeggen ‘tig’ greens in regulation. Het was de putter die hem deze dag het meest dwars zat op de razendsnelle en moeilijk te lezen greens. Gelukkig bracht zijn meegesmokkelde wiet, een halve fles Fanta en een magnum zak Smarties wat rust na afloop.
Ook Stef Swagers had zijn putter het liefst in tweeën gebroken op de 18de green: “Niks geholed” zo klaagde hij. Een opmerkelijke uitspraak aangezien zijn score van +5 de beste van alle deelnemers die dag was; echt een geweldige prestatie. Een andere deelnemer die een goede score binnenbracht was Hélène (31) die onder andere een putt van ruim 8 meter holede voor eagle. Ook de 28 punten van de onverzettelijke Fred Veldman zijn het vermelden waard. De overige oranjespelers scoorden allemaal tussen de 20 en de 25 punten. Niet heel slecht maar te weinig om als team hoog in het overall-klassement te eindigen. Daarbij moet wel vermeld worden dat er extreem weinig slagen ‘mee’ werden gegeven. En speler met handicap 13 bijvoorbeeld, kreeg op de toch echt lastige baan van Praia D'El Rey slechts negen (!) slagen mee. Stef (handicap 0) moest zelfs -2 spelen om 36 punten te halen: zijn +5 was daarom maar goed voor 29 stablefordpunten.
Kunnen we nog een of meerdere plekken te stijgen als we morgen aantreden op Royal Obidos? De kans is in ieder geval stukken groter dan die van Daan Huizing op kaartbehoud voor de DP World Tour. Maar we zullen onder leiding van onze geweldige en zeer betrokken teamcaptain Madelon wel flink aan de bak moeten: Nederland ligt maar liefst 12 slagen achter op nummer 5 Oostenrijk. Maar dat gezegd hebbende: alles is nog mogelijk. Opnieuw zal het spel op de greens (die nóg sneller zijn dan die van Praia D'El Rey) beslissend worden in de strijd om de prijzen. Aan de inzet van ons team zal het niet liggen: nog geen avond zijn we tot laat aan de bar blijven hangen. Het is deze spartaanse instelling die hopelijk morgen - als we fris en uitgerust aan start staan - z’n vruchten af gaat werpen.
Hier werd het geheime recept geschonken wat het recept bleek voor de geweldige score van Hélène. Vanavond proberen ze het weer!
Onze verliezersronde-wedstrijd stond oorspronkelijk gepland op Noordwijk, maar vanwege de warmte werd uitgeweken naar De Hoge Dijk. Op de lus Bullewijk/Holendrecht ontspon zich een echte jojo-partij tussen Ruud Onstein en Peter Luijer, die pas op een beslissende extra hole werd beslecht.
Annette de Jong speelde op De Zaanse een matchplaywedstrijd tegen Jeroen van Leeuwen. Na drie dagen achter elkaar 18 holes bleek dat net iets te veel gevraagd. Een verslag van een zware, maar bijzonder gezellige golfdag.
In de kwartfinale van de Mr. Glow Matchplaycompetitie stond ik oog in oog met Peter van Weel, NVGJ's topgolfer met een handicap +0.5. Peter versus Peter dus. Spannend? Absoluut! Een verslag van een mooie strijd op Wilnis, met een prachtig tafereel bij de sprinkler.
De zon scheen, het was voor mij een thuiswedstrijd en ons vorige potje op de Veluwsche zou ik – zo rekende Elaine na afloop van die ronde uit – gewonnen hebben als we matchplay hadden gespeeld. Vandaag was dan de échte matchplay wedstrijd. De winnaar mocht de halve finale op de Hoge Kleij spelen en daar hadden we allebei - competitief als we zijn - wel oren naar. Maar eerst deze ronde nog op Anderstein.
De Texelse golfbaan is veranderd in een droog steppenlandschap. Reden, het uitblijven van regen en – net als elders -, waterschaarste. Zeker op Texel. Maar goed nieuws: de greens zijn nog steeds écht ‘green’, net als de tee-boxen. En de baan zelf, die ligt er ondanks de droogte gewoon prima bij. Baanmanager Anita Hiemstra vertelt het meerdere keren per dag aan de gasten. ,,Sinds mei is er geen noemenswaardige regen meer gevallen. Tenminste, niet genoeg om het gras van de fairways te kunnen blijven beregenen. En zou het ineens gaan regenen, dan is het morgen niet meteen weer groen. We hebben de voorbije winter zelfs extra waterbassins aangelegd, maar hier valt niets tegen te doen. Het is wat het is’’, zegt ze berustend. Was alles in juni, bij de start van de klimatologische zomer, nog prachtig groen, actueel kleuren de fairways van beige tot bruin. Alleen langs de waterkanten is het nog groen. De grond van de fairways is keihard. Heel Cruijffiaans betekent dat ook: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’. In dit geval is het dat de bal vele meters verder doorrolt dan normaal. En belandt je bal in het helmgras dan vind je ’m zeker terug. Bij een rondje Texel, afgelopen week, maakten de harde fairways zomaar dertig meter verschil. De bal stuitert tientallen meters verder dan ‘normaal’. Ach, wat is normaal? Maar als ik ineens in twee slagen (hole 1 en hole 17) op de green lig, dan wordt er 2 september geweldig gescoord. Wordt het misschien wel legendarisch. Net als die keer dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Toch stug door gaan. Bikkels, al begreep de marshall er weinig van: ,,Wat zijn jullie aan het doen?’’ Nou, waar lijkt het op? Dit is ook golf. ,,Jullie zijn nog de enige flight in de baan. De wedstrijd is afgelast. Iedereen zit in het clubhuis.’’ De inschrijving van het jaarlijkse zomerrondje Texel is geopend. Partners zijn ook dit jaar weer van harte welkom op onze eigen homecourse. Alleen is Texel dit jaar geen tweedaagse, maar telt het één wedstrijddag. En toch, wat weerhoudt je ervan om een paar dagen eerder te komen of langer te blijven. Het eiland heet je welkom. Net als het hele team van De Texelse. Woensdag 2 september, Texel. Partners zijn welkom. NB: Bij de foto’s. Openen met verdorde landschap. Onderschrift: De fairways zijn veranderd in een steppenlandschap. C: Ronald Massaut Afsluiten met foto van groene fairway. Onderschrift: Bij de start van de zomer op 21 juni was alles nog groen op de Texelse. C: Ronald Massaut
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.