Missen

Je verzint het toch niet? Dat mijn laatst geplaatste bijdrage ‘wachttijd’ heet en ging over een hopelijk lang seizoen en korter durende rondjes, maar dat vervolgens de banen sluiten en niemand ook maar een idee heeft wanneer deze periode van onzeker wachten voorbij is? De coronacrisis ontwricht de hele samenleving en maakt golfen, nog meer dan anders, tot een bijzaak.

Een van ‘s lands bekendste columnisten haalde in een recente column het lied ‘Dansen op de Vulkaan’ van De Dijk aan, en grappig genoeg (nou ja, helemaal niet grappig natuurlijk) loop ik zelf ook al dagen met een ander liedje van mijn favoriete band rond. Van de vele tientallen teksten van tekstdichter Huub van der Lubbe die van toepassing zijn op deze periode – van ‘kan ik iets voor je doen’ tot ‘niemand in de stad’ en van ‘ik kan het niet alleen’ tot dus ‘dansen op de vulkaan’ – komt ‘als ze er niet is’ het vaakst in mijn innerlijke juke-box omhoog.

Niet zozeer de titel, maar vooral het refrein zit vastgebeiteld in mijn hoofd.

een man weet niet wat hij mist

weet niet wat hij mist

weet niet wat hij mist

een man weet niet wat hij mist

maar als ze er niet is

als ze er niet is

weet een man pas wat hij mist

Huub zingt over een vrouw, maar zijn ‘ze’ kan op bijna alles slaan in deze periode. De vrijheid om gewoon te kunnen gaan en staan waar en wanneer je maar wilt. De mogelijkheid om iedereen te mogen ontmoeten op elk willekeurig moment. Ja, zelfs voor het lege schap van het toiletpapier hoor ik mezelf ineens ‘maar als ze er niet is, weet een man pas wat ie mist’ zingen. Maar het meest toch wel bij de gedachte aan golf.

In de tuin heb ik inmiddels een matje neergelegd waarmee ik dagelijks naar een emmer sta te chippen. Met luchtdoorlatende balletjes kan ik volle ijzers slaan die nauwelijks het einde van mijn tuin halen. En dagen was ik op zoek naar een fatsoenlijke puttingmat voor in de woonkamer. ‘Maar dat doe je normaal toch ook nooit?’, vroeg mijn lief al een paar keer verbaasd op de momenten dat ik achter de bank sta te putten. Nee, normaal niet, maar wat is normaal deze periode waarin het leven op zijn kop staat? Als je zoals ik altijd elke dag met golf bezig bent, dan is het ‘s avonds fijn om er niet altijd mee bezig te zijn, maar nu alles anders is en golf beperkt is tot het toetsenbord, ons volgende nummer en onze website, is de aandrang even te putten, even te chippen, onbedwingbaar groot.

Natuurlijk is golf deze dagen niet het belangrijkste dat er is. Verre van. Maar het is niet voor niets dat sport ook in tijden van oorlog en andere ellende meestal pas sneuvelt als het echt niet anders kan. We hebben het nodig. Voor de beweging en het gezondheidsaspect, maar zeker ook voor de afleiding die het biedt. Welk medium je ook aanzet of opslaat, het gaat echt alléén maar over de coronacrisis, en hoe logisch dat ook is, ook dat is niet gezond voor de mens. Niet voor niets las ik de afgelopen dagen dan ook meer dan eens het advies om je qua coronanieuws te beperken tot een paar momenten per dag. Gewoon, om jezelf rust te gunnen. Lastig, ik geef het toe, zeker in onze branche, maar het helpt wel.

In de uren dat je niets leest of hoort over het virus en zijn ontwrichtende slooptocht, voel je je misschien net even opgewekter, is het leven misschien zelfs bijna wel gewoon. Behalve dan dat je niet even naar de golfbaan kan. En juist op die momenten weet deze man pas wat ie mist. *

(* Geldt natuurlijk ook voor vrouwen)