Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
04.09.2021
Matchplay-Finale '21: Van Leeuwen vs Westhof
Voor de neutrale toeschouwer (zoals tikker dezes) viel er veel te genieten tijdens de tweede halve- finale van de 2021-versie van de NVGJ-ZVM Matchplay-Competitie om de Joop van der Flier trofee. Twee ex-winnaars: Willem Schouten (Matchplay-kampioen van 2016 door in de finale Foeke Collet te verslaan, die het jaar erop zelf de titel greep) en Louis Westhof (versloeg Ruud Onstein in de finale van 2015) troffen elkaar op donderdagmiddag 2 september 2021 in een paradijselijke omgeving.
Want anders dan ”paradijselijk” vallen de achttien holes van golfbaan De Hoge Kleij in Leusden niet te omschrijven: fairways puik in orde, (met heel soms een hoekje aangevreten door ongedierte), greens gemanicuurd tot biljartlaken-snelheid, de paarse heide nog volop in bloei en de rough op een hoogte die meer krachttermen dan respect oproept…
Slow-starter
Kwart over drie gaan de matadoren de zonovergoten baan in. Hole 1 levert meteen winst op voor Willem, die op de volgende holes zijn voorsprong gestaag uitbouwt. Maar Louis blijkt een slow- starter. Hij vecht terug en troeft Willem een paar keer af. Zodat de heren na negen holes (tussendoortje: persoonlijk vind ik die hole negen, zeker met thans een riante strook bloeiende heide ter rechterzijde, landschappelijk de mooiste hole van de baan; golftechnisch ga ik voor hole 12) all-square naar de turn wandelen.
Met die gelijke stand begint de titanenstrijd als het ware opnieuw. Dit keer vormt Louis de bovenliggende partij: na elf holes two-up. Hole twaalf, de schitterende, uitdagende, licht omlaag glooiende, lange par vijf brengt de beste golfeigenschappen van beide heren naar boven: topgolf. Zij halfen de hole in par.
Op de tee van de relatief korte par vijf vijftiende kijkt Willem nog tegen een achterstand aan. Hij speelt deze hole strak in par; Louis laat vanaf de tee een steekje vallen, belandt achter de boom rechts voor de green en moet de hole ‘geven’. Met nog drie holes voor de boeg is de stand weer gelijk.
Tikkie nerveus
Hole zestien wordt gehalfed. Hole 17, de relatief korte par vier, kent als venijn een trio bunkers, mooi achter elkaar geplaceerd, midden op de fairway. Met de bloeiende heide langs de randen van deze drie bunkers vormt het drietal een prachtig plaatje om te zien. Maar ze zijn letterlijk en figuurlijk hinderlijk voor de spelers. Louis en Willem, — geconcentreerd, langzamerhand ook een beetje vermoeid en een tikkie nerveus aan het worden -, lijken de schoonheid van de hole niet op te merken. Beide approaches zijn te kort; hun putts eindigen vlak voor de hole. Ze kijken elkaar aan: ”Kom we gaan naar de tee van hole achttien”. Nog steeds all-square.
In zijn stukje hier elders op de site heeft Louis al beschreven hoe de 18e hole verloopt. Dus in gezelschap van Lia Grooters gaan we op naar de tee van hole 1 voor de eerste extra hole. Is het vermoeidheid, nervositeit, of beide? Hoe dan ook de drives van beide mannen schieten alle kanten op: Willem landt rechts in de ongenaakbare rough, Louis ligt links tegen een boom!. Terugspelen naar de fairway is voor alletwee de enige optie . Daarna belandt Willem in de bunker en Louis links in de semi-rough. Uiteindelijk draait het uit op een putt-wedstrijd: Willem ziet zijn halve meter putt rechts langs de hole rollen. Louis holet uit. Na 4,5 uur is Louis winnaar van deze op hoog niveau uitgevochten semi-finale. In de definitieve eindstrijd mag hij de golfhandschoen opnemen tegen Jeroen van Leeuwen, die drie weken geleden op de Houtrak al met 7&5 Charles Taylor het nakijken gaf.
Ervaren finalist
Voor Jeroen van Leeuwen wordt het de eerste keer dat hij mag proberen de Joop van der Flier trofee in de wacht te slepen. In Louis treft hij een ervaren finalist: in 2008 verloor Louis met 1 down van Fred Sochacki. In 2012 moest hij op de 19e hole de eer laten aan Foeke Collet. In 2015 moest Ruud Onstein zijn meerdere erkennen in Louis; uitslag 2&1 (of was het 3&2?). Louis speelde al zijn drie vorige finale partijen op De Pan, onder ”rabbinaal toezicht” van Aleid Kemper.
Geheel volgens de door Aleid opgebouwde traditie vindt de eindstrijd van de NVGJ-ZVM Matchplay- Competitie ook dit jaar weer plaats op de lommerrijke banen van De Pan. Jeroen en Louis moeten nog een datum afspreken. Duidelijk is al wel dat we dan twee tot drie weken verder zijn in de tijd: Louis heeft komende week geen tijd. Terwijl de wedstrijdleider – die qualitate qua bij de finale laanwezig wil/moet zijn — in de week van 12 tot 20 september dagelijks druk doende is bij het Dutch
Open 2021 op Bernardus. Maar daar komen we verder wel uit. Met als resultaat dat voor eind september de opvolger van Michiel Teeling (onze Matchplay-kampioen van 2019) bekend zal zijn.
Willem van den Elskamp
Ik beloofde elke twee weken een column. Dat is vier columns geleden. Ik heb het nagerekend, want narekenen is wat ik doe. Mijn excuses. Het zal niet meer gebeuren, schreef ik bijna, maar ik weet inmiddels wat zulke zinnen waard zijn.
Van 1 tot en met 4 maart 2027 speelt Team NL mee in de International Garda Hotel San Vigilio Press Cup aan het Gardameer. Wil je mee? Geef je dan vóór 14 november bij mij op.
Pamela Sturhoofd is de winnaar van de Golfpersprijs 2026, met haar verhaal over Oekraïense oorlogsveteranen in Golfers Magazine.
De uitslag van de ZVM Masters op De Goyer: wie pakte de eindzege in categorie A, categorie B en het sponsorklassement?
De jury heeft drie genomineerden gekozen voor de Golfpersprijs 2026: Foeke Collet, Pamela Sturhoofd en Natasja Weber.
Tijdens de laatste NVGJ major van dit jaar, op de mooie Hooge Graven in Ommen, zijn de kaarten geschud en de finalisten voor de finale op De Goyer bekend geworden. Dankzij (uitzonderlijk) goede scores en en bonuspunten steeg Anton Kuijntjes naar de vierde plaats in de ranking van A, en Hannie Verhoeven sprong in B van royaal buiten de top 8 (plaats dertien) naar een keurige zesde plek. Door afmeldingen gaat zij als nummer vier de baan in, tegen de nummer drie Elaine. Helaas zijn er in B zoveel afmeldingen dat er slechts zes finalisten zijn, en dat is dan nog dankzij een extra speler van buiten de top 8 (nr 10), Paul Boehle. Roland Reinders, nu 1, is met vakantie. Harald, lange tijd de nr 1 is al geruime tijd uitgeschakeld dor een hernia. Andere kandidaten zoals Ron Peereboom Voller en Olga Commandeur kunnen door diverse omstandigheden niet aanwezig zijn. Jammer. De indeling ziet er nu als volgt uit. In A: Henri van de Steen Robert Elsing Frank Huiges Anton Kuijntjes Eric Korver Marijke Brouwer Cara de Vlaming Martijn Paehlig In B: Sonja van de Rhoer Ron Buitenhuis Elaine de Boer Hannie Verhoeven Ger Laan Paul Boehle Telling in de finale Alle Order of Merit punten vervallen voor de finale. De eindstand bepaalt echter wel met hoeveel punten, ‘startkapitaal’, de finalisten de baan in aan: 250 voor de nr 1, 200 voor nr 2, 175 voor nr 3, etc, tot 50 punten voor de nr 8. Op basis van het aantal stableford punten dat zij in de finale halen,krijgen zij opnieuw punten toebedeeld: 330 (250+80 bonus) voor nr 1, 270 (200+70 bonus) voor nr 2, 235 (175+60) voor nr 3, enz. Het totaal wordt bepaald door het startkapitaal en het bij elkaar gespeelde aantal punten op de finale. Ingewikkeld? Zeker. Maar de wedstrijdcommissie schijnt het te snappen. ZVM Order of Merit 2027 Overigens tellen alle stableford punten van de finale, van zowel de finalisten als de andere deelnemers op de Goyer, weer mee voor de volgende ZVM Order of Merit van 2027.