Massaut vs Van Galen 19de hole

Er is geen vuiltje aan de lucht. Eigenlijk. De lentezon schijnt op weg naar golfcourse De Purmer, de thuishaven van mijn matchplay-opponent Ronald Massaut. Ik voel mij fit en vrij. Vandaag speel ik weliswaar een uitwedstrijd en krijgt Ronald vier slagen mee, maar wij doen het op zijn verzoek van rood en dat is precies de kleur die ook bij mij past. De enige prijs die ik ooit won bij NVGJ was de Rode Dobbelsteen. Putten voor par lukte toen best wel vaak. Ronald is een aimabel man en dat maakt het voortuitzicht nog aantrekkelijker. Uit mijn kontzak steekt de scorekaart voor een heerlijke dag.

Wij lopen eerst de gele en dan de witte lus, zo heeft de inschrijving bepaald. Ronald is blij met de gele, die is hem goed gezind is, maar de witte ligt hem totaal niet. Daar liggen de sloten en waterpartijen hinderlijker in de weg en zijn de afstanden ook nog eens langer. Mij zegt het niets. Ik heb doorgaans geen actieve herinneringen aan holes die ik eerder elders heb gespeeld. Het clubhuis, met name de bar, herken ik meestal nog wel. Heel soms een tee of green als ik er eenmaal op sta. Met de oriëntatie van een Dodo hobbel ik ziende blind mee met mijn flightgenoten. Zo zal het vandaag ook wel gaan.

Dwarssloot

Maar aangekomen op hole 1 van de gele lus slaat een zekere schrik mij om het hart. Ik meen dat mijn eerste bal hier, ooit, direct op links de vijver inging. Slaat mijn fantasie nu op hol of zoefde de volgende bal in de rough, vlak voor de dwarssloot op de fairway? Had ik na twee laffe tussenslagen niet nog eens drie putts nodig? Mijn zelftrouwen vliegt pardoes het raam uit. Ik verpruts de hole zoals in mijn herinnering. Ronald loopt ook meteen tegen een strafslag aan, maar laat er een prachtige approach op volgen en na twee putts staat hij 1 up. Dat de gele lus Ronald werkelijk ligt blijkt snel. Hij is relaxed en mikt secuur. Ik sla gehaast, met kracht, kijk te vroeg op en top zo menig bal. Na vijf holes staat Ronald al 4 up. Hole 7 is voor mij, maar als wij de eerste negen hebben voltooid staat hij weer 4 up.

Who cares

Op tee 1 van de witte lus valt er iets van mij af. De match zal zo wel over zijn, maar who cares? Het weer is prima, het gezelschap is fijn en ik ben eergister in goede gezondheid 70 geworden. Mag, nee móet een mens dan niet uiterst tevreden zijn? Nou dan! Mijn spel begint te lopen, terwijl Ronald uit zijn flow raakt. De eerste vier holes eindigen wij nog all square, maar dan gaat bij de een het licht uit, bij de andere aan. Daar waar Ronald die waterpartijen en sloten vreesde treft hij ze ook. Ik laveer er tussendoor. Lang verhaal kort: ik eindig de witte met 4 up. Na 18 holes derhalve geen winnaar, maar een play off.

Ronald vraagt de dienstdoende marshall permissie om het ergens nog even te mogen afmaken. De beste man speurt in de boeken. Ja, dat kan wel. Op hole 1 van de gele, maar dan wel héél snel afslaan. “Is er nog een optie”, vraag ik quasi nonchalant? “Wit misschien? Rood dan?”. ”Nee, echt opschieten nu,” klinkt het bondig. „De volgende flight komt er zo aan!”. Ronald’s gezicht klaart weer op. Het mijne betrekt. Er komen ineens twee actieve herinneringen boven.

Tussen de oren

“Een golfer lijdt het meest door het lijden dat hij vreest”, zei de vermaarde ballstriker Gianni Fiasco eens. Inderdaad, het zit allemaal tussen de oren. Zeker bij mij. Ik ben als eerste aan de beurt en probeer mij te vermannen. De bal verdwijnt opnieuw in de vijver op links. Voor drie sla ik in de sloot die dwars door de fairway loopt. De volgende slag belandt in de rough naast de green. Ronald ligt intussen op drie meter van de hole. Ik feliciteer hem. 1 up voor Ronald na 19 holes.

Het wegslikken van de nederlaag is voorbij als de eerste bitterbal naar binnen gaat. Ronald toont zich wederom een gezellig gastheer. De drankjes zijn van hem. Wij hebben een mooi gesprek als golf spelende journalisten onder mekaar. Het afscheid is hartelijk.

Geen vuiltje aan de lucht, eigenlijk.