Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
22.09.2021
Haviksoord - het verslag
Trots op de ‘flow’
Blij, heel blij ben ik met mijn titel Nederlands Kampioen Journalisten 2021. Een titel die ik tot 2023 mag dragen, zo liet ik mij vertellen. Met een voor mij ongekend laag aantal slagen. Slechts 86. Ergens in een ver verleden behaalde ik zoals vandaag tijdens het Open NK voor journalisten veertig stablefordpunten. Voor mij een topscore!
Mijn doel vandaag is in ieder geval boven de dertig te komen. Nou, dat lukt me aardig blijkt halverwege de ronde. Op dat moment zijn tien punten al genoeg om boven de dertig te eindigen.
Mijn ervaring is niet alleen geluk met de flight en het goede weer, maar ook met de baan die er fantastisch uitziet. Haviksoord vind ik zo wie zo een heerlijke baan om te spelen, de baan is goed onderhouden en de greens zijn bijzonder snel. En niet te vergeten, slechts veertig autominuten van thuis.
Op zondag, een dag eerder, speel ik met Pamela Sturhoofd en Friso Leunge op Stippelberg. Heel serieus en ook ontzettend gezellig. En hoewel ik op die dag zes strepen op mijn scorekaart plaats en veel ballen naast de fairways en in de bunkers sla, voel ik me nu vandaag – behalve op hole 1 – over het algemeen lekker rustig. Aan het begin van deze dag heb ik bij lange na niet de illusie dat ik kans maak op het kampioenschap. Het belangrijkste voor mij is de laagste score van dit jaar te verbeteren. Hiermee kan ik onze voorzitter Martijn Paehlig met wie ik bovenaan in de Order of Merit schijn te staan, achter me laten. En de enige wedstrijden die ik – naast de Masters op het Rijk van Nunspeet – vanwege mijn drukke werkagenda nog kan meespelen en zeker niet wil missen zijn de twee wedstrijddagen op Texel: de Pieter Landman Memorial.
Ik weet dat ik de laatste tijd goed op ‘tik’ ben. Scoor steeds vaker boven de dertig stablefordpunten. Ongetwijfeld zijn de trainingen van de afgelopen winter met mijn competitieteam debet aan het steeds beter wordende golfspel. Trots ben ik op de ‘flow’ tijdens deze wedstrijd, eigenlijk al tijdens het hele seizoen. Inmiddels heb ik er al tien NVGJ wedstrijden op zitten, wat er voor mij al heel veel zijn. Er volgen er dus nog twee. Een record voor mij (als ik naar de afgelopen elf jaar kijk).
Vanochtend sta ik lekker relaxed op. Ontbijt niet al te vroeg met mij logee. Friso komt iets later. Hij overnachtte in een splinternieuw B&B vlakbij. Via binnenwegen rijden we naar Haviksoord waar we zoals in Brabant gebruikelijk heel gastvrij ontvangen worden met koffie, thee en vlaai. Zoals vaker moppert Willem van den Elskamp op mij want ik meld me wederom niet meteen bij de wedstrijdleiding. Sorry Willem, ik probeer mijn gedrag écht te beteren. Je hebt helemaal gelijk!
Vandaag zie ik een aantal nieuwe gezichten. Leuk, heel leuk! Wellicht een mooie uitbreiding van onze club. Na wat oefenballetjes op de drivingrange, chipping- en puttinggreen starten we op volgorde van handicap, wat maakt dat ik vandaag met Jolanda Swart en Gjalt van der Mark, ontzettend fijne mensen, speel. Gjalt mogen we ook Jol noemen, vertelt Gjalt. Hij is dit jaar gestopt met zijn werk bij het Dagblad van het Noorden en heeft daar alles behalve spijt van.
Jolanda, onze sponsor en ook yoga en Chineng Chigong docent, weet mij samen met Gjalt al snel gerust te stellen nadat mijn tweede slag al bijna in de bossen terecht komt. Gelukkig kom ik nog met een dubbel bogey van de eerste hole. Vervolgens speel ik steeds beter, geen enkele dubbel par + een c.q. geen enkele streep noteer ik vandaag. Wel acht keer een par. Het lijkt alsof ik vleugels krijg. We babbelen wat tussen de holes terwijl we wachten. Dat is in deze omgeving echt geen straf. Mijn afslagen gaan goed. Net zoals mijn tweede slagen en het kort spel. Van het begin tot het einde gebruik ik dezelfde bal. Een Titleist Soft Tour. Ik zit echt in de FLOW tijdens deze ronde.
Bij terugkomst durf ik mijn score bijna niet te vertellen op het terras. Vooral niet tegen Pamela en Friso die mij een dag eerder zo zagen ‘trubbelen’ en vandaag twee flights voor ons startten. Deze dag kan voor mij niet meer kapot en ik geniet van een heerlijke ‘after borrel’ op het terras en een fantastische barbecue maaltijd met zowel vis als vlees, heerlijke salades, sauzen en luxe broodjes.
De door Jolanda Swart gesponsorde prijzen zijn ook weer geweldig. Prijzen voor de beste zeven spelers waarbij de heren een luxe autopakket ontvangen; de dames krijgen een door een nicht van Jolanda ontworpen polo mét een heerlijke Brezza uit Umbria uit 2020. Ook de wedstrijdleiding wordt vandaag uitgebreid verwend.
Als onze hoffotograaf Ruud Taal – bang dat het te donker wordt om een goede foto te kunnen maken – uiteindelijk zijn plaatjes schiet, hebben we nog niet in de gaten dat de grijze rondjes in de trofee eigenlijk schuimrubber beschermschijfjes zijn. Tegen de tijd dat we dat beseffen, is de NVGJ banner al opgeruimd, dus staat de door Ruud gemaakte foto met deze van beschermrondjes voorziene trofee in mijn handen, inmiddels op de website.
Eenmaal thuis geniet ik nog na van mijn spel, de baan, de dag en niet te vergeten de titel. Ik pak de trofee uit, bekijk deze eens goed en zie dat de rondjes niet voor niets in deze trofee geslepen zijn. In elk rondje én bovenop is een holte gemaakt voor een golfballetje. In mijn voorraad zoek ik naar balletjes met het NVGJ logo. Helaas, die heb ik niet (meer). De NK Golf voor Journalisten trofee 2021 voorzie ik van mijn eigen balletjes. En ter herinnering aan de dag van mijn FLOW krijgt deze een ereplekje in mijn huis …………
Marijke Brouwers
Marijke Brouwers mag zich een jaar Nederlands kampioene noemen. Zij won de wedstrijd op Haviksoord, het NK voor golfspelende journalisten met 40 stablefordpunten. Sietse Herrema moest daar vier slagen op toegeven. In de B-categorie zegevierde ook een vrouw: Madelon Barenbrug. Zij speelde haar handicap met 36 punten.
A-categorie plhc stbf
1. Marijke Brouwers 18 40
2. Sietse Herrema 5 36
3. Anton Kuijntjes 11 34
4. Gjalt van der Mark 16 31
5. Martijn Paehlig 10 30
6. Willem Schouten 8 29
7. Jeroen van Leeuwen 15 29
8. Peter Wekking 17 29
9. Leo van de Ruit 15 28
10. Jolanda Swart (sponsor) 18 28
11. Stef Swagers 1 27
12. Willen ten Veldhuys 9 26
13. Friso Leunge 13 25
14. Pamela Sturhoofd 15 24
15. Eric Korver 14 23
16. Pim Donkersloot 17 21
17. Hans Terol 17 19
B-categorie
1. Madelon Barenbrug 34 36
2. Ron Buitenhuis 23 35
3. Sonja van de Rhoer 24 35
4. Anna van Lennep 31 35
5. Elaine de Boer 27 34
6. Henri van der Steen 20 33
7. Eric Venghaus (sponsor) 19 32
8. Paul Boehlé 26 32
9. Arjan Kerssies 23 31
10. René Brouwer 24 30
11. Onno Hansum 29 30
12. Taco Mulder 23 28
13. Jan van Galen 22 25
14. William Wollring 26 25
15. Ralph Blijlevens 19 24
16. Ragnar Niemeijer 31 23
17. Ruud Taal 27 22
18. Willem van den Elskamp 28 22
19. Lia Grooters 41 16
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!
Die Mr Glow Matchplay komptisie 2026 zal sal ook hierdie keer afgeskop word met 'n toernooi op die Devonvale Buite Klub in Stellenbosch, Suid-Africa. Dis 'n uitdagende baan waar jy met moeilyke bofhoue konfronteer word. Die skoonveld kan op sekere plekke nogal smal wees en as die wind boonop opsteek, kan dinge baie interessant raak. Die wedstryd zal op 27 Februarie gespeel word over 18 gaatjies onder lekker sonskijn en snelle setperke. Die NVGJ-speelseisoen sal geopen word met die afslaan van die klub se twee veterane, Ruud Onstein en Ruud Taal. Jij kan jou aanmeld en die inskrijving is oop vir alle NVGJ-lede. Sonja van de Rhoer en Louis Westhof is al op die lijs met name van deelnemers. Versprei die woord!
Onze voorzitter en hoofdredacteur van Golfers Magazine, Martijn Paehlig, pakt royaal uit in 'zijn' tijdschrift, met maar liefst zes zeer lezenswaardige pagina's over de Nations Cup, onlangs gespeeld op onze thuisbaan De Texelse. Het team van de NVGJ overtrof daar zichzelf en werd derde. Het is een sfeerbeeld en wedstrijdverslag in één, met mooie foto's van (ook al) 'onze' Roland Reinders en Peter van Weel. Alle spelers en natuurlijk de toernooidirecteur Cara krijgen aandacht. In hetzelfde nummer overigens een indrukwekkend verhaal van Pamela, over United Golf, dat Oekraïense oorlogsveteranen helpt om via golf hun leven weer op de rit te krijgen. Schril contrast: waar Anton Kuijntjes tijdens de nations cup grappend zegt: 'Ik geef mijn linkerbeen voor zijn balcontact', over een Oostenrijkse tegenstander (met hdc 14 een typische U-boot), citeert Pamela in Oekraïne: 'Jij hebt nog twee benen, dus jij mag wel wat extra werk verzetten.' Uiteraard staat er ook weer een column van Rob Hoogland in het blad. Nu thuis op de mat of in de winkel verkrijgbaar.
We gaan met de NVGJ terug naar De Goyer. Terug naar die baan die bij iedereen in het geheugen gegrift staat: waar ooit een slagboom naast lag en wij dat dagdeel het enige gezelschap waren. Niemand heeft ooit schuld bekend, al vond het bestuur destijds dat we de helft van de kosten moesten dragen. Zo gaat dat bij ons.