Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
22.09.2021
Haviksoord - het verslag
Trots op de ‘flow’
Blij, heel blij ben ik met mijn titel Nederlands Kampioen Journalisten 2021. Een titel die ik tot 2023 mag dragen, zo liet ik mij vertellen. Met een voor mij ongekend laag aantal slagen. Slechts 86. Ergens in een ver verleden behaalde ik zoals vandaag tijdens het Open NK voor journalisten veertig stablefordpunten. Voor mij een topscore!
Mijn doel vandaag is in ieder geval boven de dertig te komen. Nou, dat lukt me aardig blijkt halverwege de ronde. Op dat moment zijn tien punten al genoeg om boven de dertig te eindigen.
Mijn ervaring is niet alleen geluk met de flight en het goede weer, maar ook met de baan die er fantastisch uitziet. Haviksoord vind ik zo wie zo een heerlijke baan om te spelen, de baan is goed onderhouden en de greens zijn bijzonder snel. En niet te vergeten, slechts veertig autominuten van thuis.
Op zondag, een dag eerder, speel ik met Pamela Sturhoofd en Friso Leunge op Stippelberg. Heel serieus en ook ontzettend gezellig. En hoewel ik op die dag zes strepen op mijn scorekaart plaats en veel ballen naast de fairways en in de bunkers sla, voel ik me nu vandaag – behalve op hole 1 – over het algemeen lekker rustig. Aan het begin van deze dag heb ik bij lange na niet de illusie dat ik kans maak op het kampioenschap. Het belangrijkste voor mij is de laagste score van dit jaar te verbeteren. Hiermee kan ik onze voorzitter Martijn Paehlig met wie ik bovenaan in de Order of Merit schijn te staan, achter me laten. En de enige wedstrijden die ik – naast de Masters op het Rijk van Nunspeet – vanwege mijn drukke werkagenda nog kan meespelen en zeker niet wil missen zijn de twee wedstrijddagen op Texel: de Pieter Landman Memorial.
Ik weet dat ik de laatste tijd goed op ‘tik’ ben. Scoor steeds vaker boven de dertig stablefordpunten. Ongetwijfeld zijn de trainingen van de afgelopen winter met mijn competitieteam debet aan het steeds beter wordende golfspel. Trots ben ik op de ‘flow’ tijdens deze wedstrijd, eigenlijk al tijdens het hele seizoen. Inmiddels heb ik er al tien NVGJ wedstrijden op zitten, wat er voor mij al heel veel zijn. Er volgen er dus nog twee. Een record voor mij (als ik naar de afgelopen elf jaar kijk).
Vanochtend sta ik lekker relaxed op. Ontbijt niet al te vroeg met mij logee. Friso komt iets later. Hij overnachtte in een splinternieuw B&B vlakbij. Via binnenwegen rijden we naar Haviksoord waar we zoals in Brabant gebruikelijk heel gastvrij ontvangen worden met koffie, thee en vlaai. Zoals vaker moppert Willem van den Elskamp op mij want ik meld me wederom niet meteen bij de wedstrijdleiding. Sorry Willem, ik probeer mijn gedrag écht te beteren. Je hebt helemaal gelijk!
Vandaag zie ik een aantal nieuwe gezichten. Leuk, heel leuk! Wellicht een mooie uitbreiding van onze club. Na wat oefenballetjes op de drivingrange, chipping- en puttinggreen starten we op volgorde van handicap, wat maakt dat ik vandaag met Jolanda Swart en Gjalt van der Mark, ontzettend fijne mensen, speel. Gjalt mogen we ook Jol noemen, vertelt Gjalt. Hij is dit jaar gestopt met zijn werk bij het Dagblad van het Noorden en heeft daar alles behalve spijt van.
Jolanda, onze sponsor en ook yoga en Chineng Chigong docent, weet mij samen met Gjalt al snel gerust te stellen nadat mijn tweede slag al bijna in de bossen terecht komt. Gelukkig kom ik nog met een dubbel bogey van de eerste hole. Vervolgens speel ik steeds beter, geen enkele dubbel par + een c.q. geen enkele streep noteer ik vandaag. Wel acht keer een par. Het lijkt alsof ik vleugels krijg. We babbelen wat tussen de holes terwijl we wachten. Dat is in deze omgeving echt geen straf. Mijn afslagen gaan goed. Net zoals mijn tweede slagen en het kort spel. Van het begin tot het einde gebruik ik dezelfde bal. Een Titleist Soft Tour. Ik zit echt in de FLOW tijdens deze ronde.
Bij terugkomst durf ik mijn score bijna niet te vertellen op het terras. Vooral niet tegen Pamela en Friso die mij een dag eerder zo zagen ‘trubbelen’ en vandaag twee flights voor ons startten. Deze dag kan voor mij niet meer kapot en ik geniet van een heerlijke ‘after borrel’ op het terras en een fantastische barbecue maaltijd met zowel vis als vlees, heerlijke salades, sauzen en luxe broodjes.
De door Jolanda Swart gesponsorde prijzen zijn ook weer geweldig. Prijzen voor de beste zeven spelers waarbij de heren een luxe autopakket ontvangen; de dames krijgen een door een nicht van Jolanda ontworpen polo mét een heerlijke Brezza uit Umbria uit 2020. Ook de wedstrijdleiding wordt vandaag uitgebreid verwend.
Als onze hoffotograaf Ruud Taal – bang dat het te donker wordt om een goede foto te kunnen maken – uiteindelijk zijn plaatjes schiet, hebben we nog niet in de gaten dat de grijze rondjes in de trofee eigenlijk schuimrubber beschermschijfjes zijn. Tegen de tijd dat we dat beseffen, is de NVGJ banner al opgeruimd, dus staat de door Ruud gemaakte foto met deze van beschermrondjes voorziene trofee in mijn handen, inmiddels op de website.
Eenmaal thuis geniet ik nog na van mijn spel, de baan, de dag en niet te vergeten de titel. Ik pak de trofee uit, bekijk deze eens goed en zie dat de rondjes niet voor niets in deze trofee geslepen zijn. In elk rondje én bovenop is een holte gemaakt voor een golfballetje. In mijn voorraad zoek ik naar balletjes met het NVGJ logo. Helaas, die heb ik niet (meer). De NK Golf voor Journalisten trofee 2021 voorzie ik van mijn eigen balletjes. En ter herinnering aan de dag van mijn FLOW krijgt deze een ereplekje in mijn huis …………
Marijke Brouwers
Marijke Brouwers mag zich een jaar Nederlands kampioene noemen. Zij won de wedstrijd op Haviksoord, het NK voor golfspelende journalisten met 40 stablefordpunten. Sietse Herrema moest daar vier slagen op toegeven. In de B-categorie zegevierde ook een vrouw: Madelon Barenbrug. Zij speelde haar handicap met 36 punten.
A-categorie plhc stbf
1. Marijke Brouwers 18 40
2. Sietse Herrema 5 36
3. Anton Kuijntjes 11 34
4. Gjalt van der Mark 16 31
5. Martijn Paehlig 10 30
6. Willem Schouten 8 29
7. Jeroen van Leeuwen 15 29
8. Peter Wekking 17 29
9. Leo van de Ruit 15 28
10. Jolanda Swart (sponsor) 18 28
11. Stef Swagers 1 27
12. Willen ten Veldhuys 9 26
13. Friso Leunge 13 25
14. Pamela Sturhoofd 15 24
15. Eric Korver 14 23
16. Pim Donkersloot 17 21
17. Hans Terol 17 19
B-categorie
1. Madelon Barenbrug 34 36
2. Ron Buitenhuis 23 35
3. Sonja van de Rhoer 24 35
4. Anna van Lennep 31 35
5. Elaine de Boer 27 34
6. Henri van der Steen 20 33
7. Eric Venghaus (sponsor) 19 32
8. Paul Boehlé 26 32
9. Arjan Kerssies 23 31
10. René Brouwer 24 30
11. Onno Hansum 29 30
12. Taco Mulder 23 28
13. Jan van Galen 22 25
14. William Wollring 26 25
15. Ralph Blijlevens 19 24
16. Ragnar Niemeijer 31 23
17. Ruud Taal 27 22
18. Willem van den Elskamp 28 22
19. Lia Grooters 41 16
In de matchplay moest ik het opnemen tegen Louis. Louis had mij uitgenodigd om op Lauswolt te komen spelen. Omdat iedereen die ik sprak zei dat het een prachtige baan is, nam ik die uitnodiging maar al te graag aan. En iedereen had gelijk. Lauswolt is best een stukkie rijden, maar dan krijg je ook waar voor je moeite. Ik denk dat ik tijdens de ronde wel een keer of twaalf heb gezegd dat ik het zo’n mooie baan vond. Tot ik uiteindelijk aankondigde dat ik het nu echt niet meer ging zeggen.
Friet met mayonaise Een Brabants onderonsje. Henri heeft geen homecourse en ik heb als HGE lid tegenwoordig keuze uit 14 banen en had wel zin om naar de nieuwste aanwinst in Maastricht te gaan. Het werd na wat overleg Gendersteyn. Tja, of dit nou de beste keuze was? Nog niet eerder een baan gezien waarbij er op de fairways geen groen grassprietje meer te vinden is: wordt de klimaatcrisis de angstgegner voor meer banen? Ze hebben echt hun best gedaan om de afslagplaatsen en de greens groen te houden maar dat leverde weer allerlei andere problemen op ( oa drassigheid rondom en op de greens ) dus uitdaging volop! Ik denk dat buiten ons iedereen op de hoogte was : wij waren de enige spelers in de baan!!! Voor we echt van start gingen nog allebei de handicaptabellen goed bestudeerd : kijken of er met een keuze van de juiste T-Box nog wat voordeel te behalen viel, als is het maar voor je gevoel. Het werd geel voor Henri en blauw voor mij waarbij ik 5 slagen meekreeg. Oh ja Henri speelde op sandalen omdat hij te veel last heeft van zijn voeten, paste eigenlijk wel bij deze kale "Savanna". Henri speelt de laatste weken erg steady maar stuiterende ballen en drassige greens gooide op eerste 11 holes regelmatig roet in het eten dus ondanks dat mijn spel niet bepaald overhield stonden we op dat moment nog gelijk! Toen begon Henri het letterlijk over eten te hebben en hoe leuk hij koken vindt terwijl ik daar nier mijn hobby van heb gemaakt. Herinneringen aan interviews die hij maakte door thuis voor zijn gasten te koken . Soms culinair maar ook gewoon friet met mayonaise als dat bij de gast paste! Ik weet het niet maar vanaf dat moment ging Henri beter spelen en was ik de weg kwijt. De kleur van de fairways leek voor mij ineens ook op gebakken friet: interessant hoe je brein werkt. Na hole 16 was het klaar: 3 up voor Henri ! In alle NVGJ jaren matchplay is hij nog nooit zover gekomen in deze competitie dus een mijlpaal bereikt. Het is je van harte gegund Henri. Na afloop nog heel gezellig een hapje gegeten ( ook friet met mayonaise voor Henri) waarbij er nog een keur aan onderwerpen is gepasseerd in een heel relaxte sfeer! Dank voor de gezelligheid Henri en zet 'm op in de halve finale! P.S Wat perspectiefkeuze doet - meer groen in beeld, ook een optie.
Onze matchplay wedstrijd in de verliezersronde droeg alle kenmerken van precies dat. Het was veelal niet om aan te zien en mijn spel nog een behoorlijk tikje erger dan dat van Igor, die helemaal aan het einde van de middag toch opgewekt concludeerde dat hij zich niet kon herinneren een matchplay wedstrijd te hebben gewonnen. Kon er ook nog wel bij. Er waren holes bij dat we geen van beiden wisten met hoeveel slagen we eigenlijk op de green waren aangekomen dus hevig moesten terugtellen. Als ik mijn ene slag strak links de bosjes in sloeg, deed ik dat met de provisionele bal even strak weer, op precies dezelfde plek. Niets geleerd. Menigmaal werd ik er wanhopig van, knielde op het gras, vroeg me af waarom ik niet ging petanquen (had het weekend daarvoor de vermaarde Grandrieux Flipse Open gewonnen – zie desgewenst de noot onderaan). Maar laat ik toch vooral ook de positieve kanten van het spel van Igor benoemen: op en rond de green (al kwam hij er soms met een omweg) vertoonde hij een grote mate van solide spel. Chips vlogen mooi over bunkers in exact de goede richting, op één na (een lip-out) rolden zijn putts vanaf één tot drie meter strak en met exact de goede snelheid in het hart van de hole. Mooie stroke, geen twijfel. Igor was dan ook meer dan terecht de winnaar van onze partij. Hij toonde zich een rustige en zeer aangename flightgenoot bovendien. We babbelden in de baan rustig door, alsof er niets aan de hand was, en vooraf bij de koffie en na afloop bij een biertje namen we onze (journalistieke) levens door. Zijn Budgetgolf was ooit een leuke bijverdienste en is nu vooral een hobby, zijn brood verdient hij met name in de zorg, en dan voor nog thuiswonende mensen met Alzheimer. Niet medisch en huishoudelijk maar gewoon met de problemen die zij (en hun partners) in het dagelijks leven tegenkomen. Buitengewoon bevredigend werk, waar zijn kalme uitstraling en geduldige karakter bij helpt. Hij brengt rust en vindt het niet erg als hij voor de tweede of derde keer hetzelfde moet aanhoren. Wat hij vertelde is herkenbaar. Mijn vader (nu 3 jaar geleden overleden) had Alzheimer en pakte de laatste jaren thuis gerust voor de derde keer de krant van die dag op, omdat hij niet meer wist dat hij die al gelezen had, en bij herlezing de inhoud ook niet meer herkende. Er was ook niet zoveel wereld meer buiten het appartement waarin hij zo lang mogelijk met mijn moeder woonde. Die hem, zelf toch ook al bijna 90, de kleren aanreikte die hij die dag moest aantrekken, oplette dat zijn trui niet binnenste-buiten zat, hem zijn medicijnen gaf, koffie en een boterham maakte en hem eraan herinnerde dat het misschien tijd was om naar de wc te gaan. Houvast, steunpilaar, toeverlaat van mijn vader. Als ik hem, tijdens zijn laatste levensjaar in een alleszins aangenaam tehuis waar hij niettemin absoluut niet wilde zijn, bezocht, lichtten zijn ogen op als ik binnenkwam. ‘Oh, jongen, wat ben ik blij dat je er bent. Weet jij misschien waar mama is?’ ‘Die is thuis pa, die komt morgen weer.’ ‘Vandaag niet?’ ‘Nee, vandaag niet, vandaag ben ik er. Zullen we beneden een kopje koffie gaan drinken?’ Beneden in het restaurant zei hij dan gerust weer: ‘René, weet jij misschien waar mama is?’ Igor, mede namens mijn vader en moeder wil ik je alsnog bedanken voor wat je doet. En ik realiseer me: ach joh, het was maar een potje golf! Ps. Onbeduidend, maar ik heb het nu eenmaal beloofd: De Grandrieux Flipse Open is een jeu de boules toernooi dat zich afspeelt in Grandrieux, in noord-Frankrijk, waar een vriendengroep van meestal veertien tot zestien spelers aan meedoen. Het is vernoemd naar het hondje Flipse, dat na zijn scheiding van één van zijn eerste vrouwen op de parkeerplaats bij de notaris voor Frans koos. Het hondje was een alleszins bijzondere mollenvanger en Frans en Flipse beleefden talloze avonturen. Frans en ik schreven er ooit een boekje over: Op Flipse. De titel slaat op de borrel die we tien jaar lang met ongeveer dezelfde vriendengroep dronken op zijn leven, in onze stamkroeg waar hij op 4 december, voor de deur (zwalkend want ook al dementerend) om het leven kwam. De borrel heeft plaatsgemaakt voor een tweejaarlijks meerdaags petanque toernooi, met verblijf in het zeer sfeervolle Casa Caminante, het Huis van de Reiziger, huis van Frans en (nu) Sylvia. De volgende editie is van 24 tot 27 augustus 2028.
Afgelopen donderdag was de afgesproken dag voor onze Matchplay, in het kader van, wat Louis zo mooi noemt, de herkansingsronde. Ik had natuurlijk graag op Noordwijk willen spelen, maar aan de baan wordt onderhoud gepleegd en nu zijn er maar 9 holes beschikbaar. Daarom nodigde ik Ruud uit om op de Heelsumse te komen spelen en zo geschiedde. Kea kwam gezellig mee, want voor de dag erop hadden ze nog een golfafspraak in de buurt. Het was qua weer een rustige, niet te warme dag wel met wat wind. Heerlijk golfweer. Ruud speelde gezellig mee van rood en na wat rekenwerk bleek dat hij mij maar liefst 16 (zestien!) slagen moest geven. Helaas heb ik van dat grote voordeel geen gebruik kunnen maken. Het begon leuk, de eerste vier holes werden om en om gewonnen, daarna liep Ruud iets uit en bij de turn stond hij 1 up. Het is frusterend als je een bal ziet landen en rollen, maar hem daarna nooit meer terug kan vinden. Ik had ook een beetje pech met mijn puttjes. Ruud speelde steady en altijd met een klein houtje recht van de tee, mooi om te zien. Ook zijn approaches waren uit het boekje. Hij had in het begin iets moeite met de greens, maar op tweede 9 had hij ook dat onder controle. Ik raakte daarentegen geen bal meer en zo stond het na veertien holes 5 up. Natuurlijk speelden we de laatste holes nog uit, waarbij mijn slagen wonderwel weer goed gingen en bij Ruud het licht uitging. Het kan verkeren! Op het terras troffen wij Kea weer en dronken wij nog wat gezelligs. Dank Ruud voor een gezellige golfdag en veel succes bij je volgende wedstrijd!
Matchplay-directeur Louis Westhof noemt de ‘verliezersronde’ de herkansing. Vraag is, voor wie. Op papier is het een ongelijke strijd met zo’n groot handicapverschil; 14.2 om 32.8. Frank Huiges slaat met zijn driver 265 meter, met zijn houten-3 heel knap 235 meter. Ook een ijzertje reikt bij hem tot aan de hemel. En dat laat hij deze matchplay ook zien. Ongelóóflijk! Voor mij zijn dat minimaal twee slagen, eerder drie. Chippen en putten kan’ie ook. Dan kun je - volgens Frank – ‘een bak slagen’ meekrijgen, maar elke slag ‘mee’ ben je na elke afslag al weer kwijt. Dat red je gewoon niet als hoge handicapper. Kansloos, dus. Vooraf had ik zelfs bedacht dat het direct na de turn al wel eens over kon zijn. Dick Groot, head-pro op De Purmer spreekt mij vooraf moed in. ,,Jij gaat jezelf verbazen’’, belooft hij. Ik denk ook aan schrijver Tomas Lieske; ‘Wat niet kán, is (gewoon) nog nooit gebeurd. Maar het kan wél’. En verdomd: hole 1 sleep ik met een bogey binnen. Maar hole 2 geef ik direct weer weg, omdat ik een put van een meter mis. Zucht: is het weer zo’n dag?! En toch: pas op hole 4 zet Frank de teller op één. 4 up Al koop je er niets voor, Frank gaat niet - zoals gevreesd - als een TGV door de scorercard. Hoe dat kan? Hij slaat waanzinnig ver, alleen ook wel eens té ver en niet altijd recht. Op de waterrijke gele lus van De Purmer met smalle fairways kan dat duur uitpakken. En zelf sla ik ook nog wel eens een knappe bal. Na de turn is het daarom niet handen schudden, maar staat Frank ‘slechts’ 4 up. Op de rode lus, de polderbaan, loopt hij gestaag door naar 7 up. Met nog zes holes te spelen is het definitief over-en-uit. We besluiten ‘gewoon’ verder te spelen, want Frank wil zijn handicap verbeteren en ik wil ook nog mijn momenten vieren. Te beginnen met een par op de Par-3 vierde. De zon breekt eindelijk door. Helemaal wanneer ik daarna ook de moeilijkste hole 5 en de korte hole 6 weet te winnen. ,,Hé, we zijn te vroeg gestopt’’, grapt Frank. Nee, ik ben te laat begonnen, bedenk ik zelf. Op de korte holes kan ik redelijk goed meekomen. Maar ja, geen Par 3’en zonder Par 5’en en die gaan in Frank Huiges-stijl. Met twee geweldige slagen ligt Frank telkens vlak bij de green. Chipje en twee puts. Een easy par. Kijk, dat red ik niet op een Par 5 of een lange Par 4. Maar ik kan er wel van genieten als een ander het flikt. Topdag Dus 7&6. Zó terecht gewonnen en Frank brengt meteen zijn handicap terug naar 14.0, waar hij eerder ook op 10 heeft gestaan. De nazit is geheel in de stijl van de NVGJ; cola en een nul-punt-nulletje, bittergarnituur en een goed gesprek over het journalistieke vak, het leven en wat werkelijk belangrijk is. Met het stoppen van het programma Kassa gaat Frank bij BNN/VARA een roerige tijd tegemoet. Spelen op een welhaast verlaten baan en uiteindelijk zonovergoten Purmer was ‘even helemaal niets; heerlijk’, zo maakt Frank de balans op. En ik? (Bij vlagen) best goed gespeeld. Het verlies was voorzien; gedaan en laten, dus. Maar de memorabele ronde en de waanzinnige slagen van Frank zullen mij nog lang bijblijven. Topgast, topdag! Frank, bedankt!
‘Doe je wel mee aan de verliezerscompetitie’, vroeg matchplay-wedstrijdleider Louis me nadat ik in de ‘echte’ matchplaycompetitie kansloos had verloren van oud-winnaar Peter Luijer. Ach ja, dacht ik, misschien maak ik daar dan nog kans. Maar dan moet je niet tegen Cara de Vlaming loten!