Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
16.04.2024
'Hoe lang golf je nou al Martijn?'
Ik laat de woorden van de bevriende pro op me inwerken en probeer tegelijkertijd zijn gezicht te lezen. Zit er nou iets van spot in zijn blik omdat ik net vertelde dat ik met pijn en moeite onder de honderd wist te blijven en daarmee mijn slechtste score in jaren binnen had gebracht of is zowel zijn blik als zijn opmerking gericht op de woorden die ik kort na het openbaren van mijn score uitsprak?
'Echt, Daan. Een paar weken geleden maakte ik drie rondjes op rij een 83 en sloot ik onze Wales-trip af met een 79. Niet grandioos goed, maar wel heel constant. En dat op mij onbekende linksbanen. Na al die jaren wist ik eindelijk wat ik aan het doen was. Maar nu? Het lijkt al weken of ik net mijn baanpermissie heb gekregen.'
De pro van Waterland keek me aan, lachte nog eens, en zei toen alleen maar: 'Je wéét toch dat het zo niet werkt? De golfgoden geven soms, maar net zo makkelijk nemen ze het weer van je af. Dat zou je inmiddels toch door moeten hebben', sprak hij hoofdschuddend.
Het ergste was dat ik wist dat hij gelijk had. Je moet niet denken dat je het spelletje nu eindelijk door hebt. Dat heb je nooit. Níemand heeft dat ooit. Een van de terugkerende vragen in de rubriek 'Mijn Drive' uit Golfers Magazine is 'Wat is je grootste golffrustratie?' en hoewel in de antwoorden wel wat variatie zit is de grote overeenkomst toch wel de ongrijpbaarheid van het spel. Zelfs Joost Luiten zegt het in een van onze komende nummers: 'Ik denk dat de grootste golffrustratie voor iedere golfer wel eens hetzelfde kan zijn. Je weet wat je kan maar het komt er soms gewoon niet uit. Je werkt juist op die mindere momenten misschien nog wel harder dan anders, maar je krijgt er niets voor terug. Als je niet naar je potentieel speelt maar er de vinger niet op krijgt waardoor dat niet lukt, dan is dat enorm frustrerend.'
Hij had gelijk. Natuurlijk had hij gelijk. Net als Jung dat had. En het ergste was: ik weet dat zelf ook al heel lang. Sterker: misschien wel juist op het moment dat het lekker gaat, je niet één maar meerdere rondjes op tik bent, komen die golfgoden in hun meest meedogenloze verschijningsvorm voorbij. En al helemaal als je ook nog eens bent gaan gelóven dat je het nu eindelijk door hebt. Het was ook niet voor niets dat ik de opmerkingen van mijn vrienden ('Je bent gewoon een degelijke golfer' en 'Je moet ophouden jezelf omlaag te halen') voortdurend probeerde te weerleggen na weer een fijne ronde. 'Nee, dat is geen valse bescheidenheid', hoor ik mezelf nog zeggen, en dat meende ik: 'Golf op ons niveau laat zich het best vergelijken met sterk fluctuerende dagkoersen.' Maar kennelijk ging ik er ergens onderweg toch onbewust in geloven en was dat precies genoeg voor de golfgoden om me keihard terug op aarde te zetten. Na die heerlijke reeks speelde ik nog louter rommelrondes en top, shank en hark ik er sindsdien op los. Natuurlijk probeer ik er wat aan te doen en oefen ik me de spreekwoordelijke blaren op de vingers, maar het is precies zoals Joost opmerkte: 'Je werkt juist op die mindere momenten misschien nog wel harder dan anders, maar je krijgt er niets voor terug.' De driving range bezoek ik dus met grote regelmaat deze dagen, op de bank zit ik mijn grip te oefenen en ik blader met een groeiend gevoel van hopeloosheid door instructieartikelen uit Golfers Magazine of kijk clips met tips. En dat alles in de hoop dat het zich straks ineens onaangekondigd weer precies de andere, de goede, kant op beweegt.
Want zo zijn ze ook wel weer, die golfgoden.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.