Golfgoden

'Hoe lang golf je nou al Martijn?'

Ik laat de woorden van de bevriende pro op me inwerken en probeer tegelijkertijd zijn gezicht te lezen. Zit er nou iets van spot in zijn blik omdat ik net vertelde dat ik met pijn en moeite onder de honderd wist te blijven en daarmee mijn slechtste score in jaren binnen had gebracht of is zowel zijn blik als zijn opmerking gericht op de woorden die ik kort na het openbaren van mijn score uitsprak?

'Echt, Daan. Een paar weken geleden maakte ik drie rondjes op rij een 83 en sloot ik onze Wales-trip af met een 79. Niet grandioos goed, maar wel heel constant. En dat op mij onbekende linksbanen. Na al die jaren wist ik eindelijk wat ik aan het doen was. Maar nu? Het lijkt al weken of ik net mijn baanpermissie heb gekregen.' 

De pro van Waterland keek me aan, lachte nog eens, en zei toen alleen maar: 'Je wéét toch dat het zo niet werkt? De golfgoden geven soms, maar net zo makkelijk nemen ze het weer van je af. Dat zou je inmiddels toch door moeten hebben', sprak hij hoofdschuddend.

Het ergste was dat ik wist dat hij gelijk had. Je moet niet denken dat je het spelletje nu eindelijk door hebt. Dat heb je nooit. Níemand heeft dat ooit. Een van de terugkerende vragen in de rubriek 'Mijn Drive' uit Golfers Magazine is 'Wat is je grootste golffrustratie?' en hoewel in de antwoorden wel wat variatie zit is de grote overeenkomst toch wel de ongrijpbaarheid van het spel. Zelfs Joost Luiten zegt het in een van onze komende nummers: 'Ik denk dat de grootste golffrustratie voor iedere golfer wel eens hetzelfde kan zijn. Je weet wat je kan maar het komt er soms gewoon niet uit. Je werkt juist op die mindere momenten misschien nog wel harder dan anders, maar je krijgt er niets voor terug. Als je niet naar je potentieel speelt maar er de vinger niet op krijgt waardoor dat niet lukt, dan is dat enorm frustrerend.'

Hij had gelijk. Natuurlijk had hij gelijk. Net als Jung dat had. En het ergste was: ik weet dat zelf ook al heel lang. Sterker: misschien wel juist op het moment dat het lekker gaat, je niet één maar meerdere rondjes op tik bent, komen die golfgoden in hun meest meedogenloze verschijningsvorm voorbij. En al helemaal als je ook nog eens bent gaan gelóven dat je het nu eindelijk door hebt. Het was ook niet voor niets dat ik de opmerkingen van mijn vrienden ('Je bent gewoon een degelijke golfer' en 'Je moet ophouden jezelf omlaag te halen') voortdurend probeerde te weerleggen na weer een fijne ronde. 'Nee, dat is geen valse bescheidenheid', hoor ik mezelf nog zeggen, en dat meende ik: 'Golf op ons niveau laat zich het best vergelijken met sterk fluctuerende dagkoersen.' Maar kennelijk ging ik er ergens onderweg toch onbewust in geloven en was dat precies genoeg voor de golfgoden om me keihard terug op aarde te zetten. Na die heerlijke reeks speelde ik nog louter rommelrondes en top, shank en hark ik er sindsdien op los. Natuurlijk probeer ik er wat aan te doen en oefen ik me de spreekwoordelijke blaren op de vingers, maar het is precies zoals Joost opmerkte: 'Je werkt juist op die mindere momenten misschien nog wel harder dan anders, maar je krijgt er niets voor terug.' De driving range bezoek ik dus met grote regelmaat deze dagen, op de bank zit ik mijn grip te oefenen en ik blader met een groeiend gevoel van hopeloosheid door instructieartikelen uit Golfers Magazine of kijk clips met tips. En dat alles in de hoop dat het zich straks ineens onaangekondigd weer precies de andere, de goede, kant op beweegt.

Want zo zijn ze ook wel weer, die golfgoden.