Gelpenberg - het verslag
Toegegeven, ik had vooraf niet durven denken dat ik ooit nog eens ergens een van de jongste aanwezigen zou zĳn, van iets wat lĳkt op een georganiseerd verband. Hoewel ik volgens het orakel W. van den Elskamp veel te weinig acte de présence geef (ikzelf vond én vind vĳf potjes in mĳn debuutjaar helemaal niet slecht) voelt de ouwe-lullen-club, zoals iemand aan mĳn tafel het treffend omschreef, al echt als míjn cluppie.

De memo met daarin de permissie om het dasje-jasje principe voor deze ene keer los te laten had ik gemist. Maar toen ik mĳn flightindeling en starttĳd nog even checkte op de parkeerplaats, vlak voor de oefengreen die alleen al bloedjesnel oogde, was dat nog ruim op tĳd om het jasje in de auto te laten. Een gestreken overhemd mocht gelukkig nog wel.

Trouwens. Ik voelde aan de plechtigheid waarmee de auteur deze mail had opgesteld dat hĳ bang was dat deze omwille van tropische omstandigheden ingegeven uitzondering het begin zou zĳn van weer een nieuwe periode dineren in polootjes met krassende spikes onder de eettafels in al even zo deftige clubhuizen.

Tropische omstandigheden waren het zeker. Niet in het laatst door het vurige spel waarmee mĳn flightgenoot en sponsor van deze dag, Karin Mulder, van start ging. Met haar hybride drie leek het eerder op boogschieten. Ik heb zelden zo vaak een bal richting het midden van een fairway zien vertrekken met dodelĳke precisie. Met 17 punten blies ze de eerste negen van de Gelpenberg onder haar door, met een gemak alsof de baan níet in tourconditie er mooi bĳ lag. Dat mag je trouwens niet zeggen, leerde ik vooraf. Ik citeer: „Je oma die gestorven is. Die ligt er mooi bĳ.” Maar ja, als je rechtdoor slaat is elke baan makkelĳk. Dan tref je geen taaie rough, maar louter strak gemaaide fairways. Dan kom je niet in de weliswaar keurige bunkers, maar tref je de uitmuntende greens. Het spel van Karin gecombineerd met de baan; het was werkelĳk een plaatje. Klinkt het gekocht, zegt u? Dan moet u bedenken dat ik niet eens de hoofdprĳs heb gevraagd voor deze review aan clubmanager Ellen Kroes — Brak die haar zaakjes keurig op orde had. Wat een gastvrĳheid, wat een hospitality.

Mĳn andere flightgenoot was Charles Taylor. En het is dat hĳ pas op hole 8 zĳn leeftĳd aan me verklapte. Anders had ik me nog langer kunnen schamen. Het gemak waarmee hĳ door de baan heen trok op 78-jarige leeftĳd is bewonderenswaardig. Zelf klaagde ik over de hitte (hoe Nederlands kun je zĳn?) als jonge god van 36 jaar. Ik wil op deze plaats alsnog mĳn excuses daarvoor aanbieden. Sorry, zon!

Van anekdote naar anekdote (Taylor is een begenadigd verhalenverteller, zoals de meesten van jullie weten) vervolgden we onze weg op de schitterende bosbaan. En met 13 punten kwam ik door de turn heen. Hé, dertien punten was bekend NVGJ-terrein voor me, want met hetzelfde aantal punten besloot ik ook de eerste negen tĳdens mĳn vorige deelname. Die op golfclub De Haar. Of zoals de wedstrĳdleider me duidelĳk maakte: ‘een tiental wedstrĳden geleden. (Het zĳn er 6. red.)

En toen deed ik dus iets wat levensgevaarlĳk was. Door de hitte bevangen, denk ik — en vooruit; omdat ik nu eenmaal heel graag mezelf doelen stel — voorspelde ik Karin dat ik het scenario van De Haar ging herhalen. Ik ging voor 21 punten op de tweede negen. U weet net zo goed als ik; de kans dat zoiets dan ook uitkomt is bĳzonder klein.

En het is dat ik inmiddels afgekoeld en wel weer gearriveerd ben in het Bommelse. En het is dat ik de behoefte voel om het te relativeren. En ik roep daarvoor graag de hulp in van Ruud Taal. Want in de B-categorie bewees hĳ dat 34 punten weliswaar bĳzonder knap was (nietwaar, Ruud?), maar zeker niet onmogelĳk.

En het voordeel van een lange terugweg op een doordeweekse woensdag? Dan is er nog altĳd De Golfpodcast van onze president en zĳn compaan Jeroen van Leeuwen. Het ging weer even over de Italiaan Andrea Pavan. Terwĳl ik dit stuk doorstuur naar de redactie onder lichte druk van mĳnheer Brouwer zie ik dat hĳ op +15 staat na dag één in het BMW PGA Championship. Voor wie dacht: waar blĳft die relativering dan, Kuĳntjes? Nou, mocht u even denken: zo, dat is best slecht van Pavan! Dat is ook zo. Maar het is nog altĳd beter dan mĳn rondje 89 (+17). Echt. We kunnen er geen klote van. Maar het geeft niet. We horen elkaar een leuke dag te bezorgen, leerde mĳnheer Taylor me. Dat is zelfs nog ergens vastgelegd in de krochten van de club. En geloof me, ik heb van deze in elk geval weer genoten. Dankzĳ jullie allemaal!

Anton Kuĳntjes

Gelpenberg - de uitslag
Anton Kuĳntjes was de onbedreigde winnaar op de warme Gelpenberg in de A-categorie. In de B gaf Ruud Taal weer gas en liet hĳ daarmee iedereen achter zich.

A- categorie phc stbf

1. Anton Kuĳntjes 15 34

2. Friso Leunge 15 32

3. Karin Mulder (sponsor) 16 29

4. Pim Donkersloot 20 29

5. Leo van de Ruit 17 27

6. Charles Taylor 21 27

7. Gjalt van der Mark 18 26

8. Christian Scheen 18 25

9. Hans Terol 19 23

10. Max Palfenier 12 22

11. Jeroen van Leeuwen 18 22

12. Frank Uĳlenbroek 17 19

B- categorie

1. Ruud Taal 31 34

2. Henri van der Steen 23 31

3. Madelon Barenbrug 33 28

4. Sonja van de Rhoer 24 26

5. Michiel van Kleef 28 23

6. Ger Laan 26 22

7. René Brouwer 27 22

8. Paul Boehlé 30 21

9. Willem van den Elskamp 31 13

10. William Wollring NR

0x

Wil je een reactie plaatsen of reacties van anderen lezen? Klik hier om in te loggen..

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Order of merit

Gelpenberg 2021

Meer nieuws

Nog even nagenieten!

Op zoek naar 'vreugde'

Goede voornemens of (toch weer) 'gewoon overwinteren'?

Die 'NVGJ Suid-Africa Oop'

Eindejaarswensen

NVGJ prominent in Golfers Magazine

Over NVGJ

Order of Merit

Agenda

Laatste nieuws

Sponsoren