Gelpenberg 2021

Gelpenberg - het verslag
 Toegegeven, ik had vooraf niet durven denken dat ik ooit nog eens ergens een van de jongste aanwezigen zou zijn, van iets wat lijkt op een georganiseerd verband. Hoewel ik volgens het orakel W. van den Elskamp veel te weinig acte de présence geef (ikzelf vond én vind vijf potjes in mijn debuutjaar helemaal niet slecht) voelt de ouwe-lullen-club, zoals iemand aan mijn tafel het treffend omschreef, al echt als míjn cluppie.

De memo met daarin de permissie om het dasje-jasje principe voor deze ene keer los te laten had ik gemist. Maar toen ik mijn flightindeling en starttijd nog even checkte op de parkeerplaats, vlak voor de oefengreen die alleen al bloedjesnel oogde, was dat nog ruim op tijd om het jasje in de auto te laten. Een gestreken overhemd mocht gelukkig nog wel.

Trouwens. Ik voelde aan de plechtigheid waarmee de auteur deze mail had opgesteld dat hij bang was dat deze omwille van tropische omstandigheden ingegeven uitzondering het begin zou zijn van weer een nieuwe periode dineren in polootjes met krassende spikes onder de eettafels in al even zo deftige clubhuizen.

Tropische omstandigheden waren het zeker. Niet in het laatst door het vurige spel waarmee mijn flightgenoot en sponsor van deze dag, Karin Mulder, van start ging. Met haar hybride drie leek het eerder op boogschieten. Ik heb zelden zo vaak een bal richting het midden van een fairway zien vertrekken met dodelijke precisie. Met 17 punten blies ze de eerste negen van de Gelpenberg onder haar door, met een gemak alsof de baan níet in tourconditie er mooi bij lag. Dat mag je trouwens niet zeggen, leerde ik vooraf. Ik citeer: „Je oma die gestorven is. Die ligt er mooi bij.” Maar ja, als je rechtdoor slaat is elke baan makkelijk. Dan tref je geen taaie rough, maar louter strak gemaaide fairways. Dan kom je niet in de weliswaar keurige bunkers, maar tref je de uitmuntende greens. Het spel van Karin gecombineerd met de baan; het was werkelijk een plaatje. Klinkt het gekocht, zegt u? Dan moet u bedenken dat ik niet eens de hoofdprijs heb gevraagd voor deze review aan clubmanager Ellen Kroes — Brak die haar zaakjes keurig op orde had. Wat een gastvrijheid, wat een hospitality.

Mijn andere flightgenoot was Charles Taylor. En het is dat hij pas op hole 8 zijn leeftijd aan me verklapte. Anders had ik me nog langer kunnen schamen. Het gemak waarmee hij door de baan heen trok op 78-jarige leeftijd is bewonderenswaardig. Zelf klaagde ik over de hitte (hoe Nederlands kun je zijn?) als jonge god van 36 jaar. Ik wil op deze plaats alsnog mijn excuses daarvoor aanbieden. Sorry, zon!

Van anekdote naar anekdote (Taylor is een begenadigd verhalenverteller, zoals de meesten van jullie weten) vervolgden we onze weg op de schitterende bosbaan. En met 13 punten kwam ik door de turn heen. Hé, dertien punten was bekend NVGJ-terrein voor me, want met hetzelfde aantal punten besloot ik ook de eerste negen tijdens mijn vorige deelname. Die op golfclub De Haar. Of zoals de wedstrijdleider me duidelijk maakte: ‘een tiental wedstrijden geleden. (Het zijn er 6. red.)

En toen deed ik dus iets wat levensgevaarlijk was. Door de hitte bevangen, denk ik — en vooruit; omdat ik nu eenmaal heel graag mezelf doelen stel — voorspelde ik Karin dat ik het scenario van De Haar ging herhalen. Ik ging voor 21 punten op de tweede negen. U weet net zo goed als ik; de kans dat zoiets dan ook uitkomt is bijzonder klein.

En het is dat ik inmiddels afgekoeld en wel weer gearriveerd ben in het Bommelse. En het is dat ik de behoefte voel om het te relativeren. En ik roep daarvoor graag de hulp in van Ruud Taal. Want in de B-categorie bewees hij dat 34 punten weliswaar bijzonder knap was (nietwaar, Ruud?), maar zeker niet onmogelijk.

En het voordeel van een lange terugweg op een doordeweekse woensdag? Dan is er nog altijd De Golfpodcast van onze president en zijn compaan Jeroen van Leeuwen. Het ging weer even over de Italiaan Andrea Pavan. Terwijl ik dit stuk doorstuur naar de redactie onder lichte druk van mijnheer Brouwer zie ik dat hij op +15 staat na dag één in het BMW PGA Championship. Voor wie dacht: waar blijft die relativering dan, Kuijntjes? Nou, mocht u even denken: zo, dat is best slecht van Pavan! Dat is ook zo. Maar het is nog altijd beter dan mijn rondje 89 (+17). Echt. We kunnen er geen klote van. Maar het geeft niet. We horen elkaar een leuke dag te bezorgen, leerde mijnheer Taylor me. Dat is zelfs nog ergens vastgelegd in de krochten van de club. En geloof me, ik heb van deze in elk geval weer genoten. Dankzij jullie allemaal!

Anton Kuijntjes

Gelpenberg - de uitslag
Anton Kuijntjes was de onbedreigde winnaar op de warme Gelpenberg in de A-categorie. In de B gaf Ruud Taal weer gas en liet hij daarmee iedereen achter zich.

A- categorie                        phc   stbf

1. Anton Kuijntjes                15     34

2. Friso Leunge                     15    32

3. Karin Mulder (sponsor)      16    29

4. Pim Donkersloot               20    29

5. Leo van de Ruit                17    27

6. Charles Taylor                  21    27

7. Gjalt van der Mark           18    26

8. Christian Scheen              18    25

9. Hans Terol                      19   23

10. Max Palfenier                  12   22

11. Jeroen van Leeuwen       18   22

12. Frank Uijlenbroek           17   19

B- categorie

1. Ruud Taal                         31   34

2. Henri van der Steen          23   31

3. Madelon Barenbrug           33   28

4. Sonja van de Rhoer           24   26

5. Michiel van Kleef               28   23

6. Ger Laan                           26   22

7. René Brouwer                    27   22

8. Paul Boehlé                       30   21

9. Willem van den Elskamp    31   13

10. William Wollring                NR