Gameplan

Zal je altijd zien. Leg je net omstandig uit waarom je geen golfdoelen meer stelt, lees je het door Nando Boers geschreven boek 'Het Plan' waarin de wielerploeg van Jumbo-Visma een paar jaar op de voet wordt gevolgd. Om het boek in één zin samen te vatten: over hoe je met een uitgewerkt plan heel ver kan komen.

Het woord minutieus werd door de leidinggevenden van de geelzwartebrigade geherdefinieerd. Elke gram voedsel, elke druppel drinken, elk uurtje op de fiets, niets wordt aan het toeval overgelaten. Wie niet mee wil, of mee kan, in het op het oog ijzeren regime, valt af. Het doel is voor de ploegleiding van meet af aan duidelijk: de beste ploeg ter wereld worden, de grote rondes winnen. Niet omdat het kwartje toevallig jouw kant op valt, maar omdat je niets, maar dan ook niets, aan het toeval over hebt gelaten. Voormalig Sanoma collega Richard Plugge ging daarbij en daarvoor niet over één nacht ijs. Voordat Jonas Vingegaard in 2022 de Tour de France won was elk detail tegen het licht gehouden, elk schroefje – soms letterlijk – nog eens bijgevijld en aangedraaid. Alles om dat doel te bereiken. De beste worden.

Tijdens het lezen van het boek dacht ik het ene moment: 'moet ik niet toch een duidelijk doel stellen voor mijn golfspel?' om het andere moment weer te verwerpen. Ik ken mezelf tenslotte. Doelen stellen, ambitieuze doelen zeker, heeft alleen zin als je bereid bent de prijs te betalen. How bad do you want it. Enorm inspirerend, maar toch... ik ken mezelf. Zó graag nu ook weer niet. En toch herkende ik wel degelijk ook wat. De microdoelen. Een langetermijndoel mag dan ontbreken, een gameplan is er vaak wel. Of het nu gaat over de ronde of over de hole, zomaar 'staan en slaan' draagt niet bij aan het binnenbrengen van een goede score.

Bij 'zomaar' een zomeravondrondje kan het niet veel kwaad, maar bij het spelen van een wedstrijd of een serieuze trainingsronde, helpt het wel degelijk als je een beetje bedacht hebt wat je gaat doen. Voor de hele ronde - vandaag ga ik oefenen op X - voor specifieke holes of op de hole waar je op dat moment staat. Zo kan het plan zijn om de driver alleen op hole vijf, negen en vijftien uit de tas te pakken. Maar het plan kan ook zijn om juist op hole dertien, ondanks de lengte, de driver níet te pakken om zodoende een betere slag naar de green over te houden. Ook dat is onderdeel van het maken van een plan op de tee. 'Daar ergens' is geen doel voor je bal, ook niet voor je hersens, 'de linkerhelft van de fairway' weer wel. De bal voor je tweede slag zo ver mogelijk slaan om dan een zo kort mogelijke slag over te houden is misschien een idee, maar is het ook een goed idee? Is het niet verstandiger om een ligging over te houden waarbij je een volle club overhoudt, een slag die je vaker oefent in elk geval? Waar wil je wel zijn, waar vooral niet?

Topgolfers en hun caddie vergelijken golfen ook wel eens met schaken waarbij de baan wordt opgedeeld in kleine partjes, nauwkeurig te benaderen volgens een vooraf bedacht plan. Zelfs de mannen die schijnbaar niets anders doen dan de bal zo ver mogelijk beuken om daarna met een wedge te proberen de green te halen, doen dat met een gedachte. Waar kan ik de fairway het beste missen? Wat is de beste hoek naar de green? Val ik de vlag aan of speel ik conservatief?

Schaken kan ik niet, meerdere stappen vooruitdenken blijft lastig, maar één zet vooruit denken gaat meestal nog wel. In elk geval tot de drive waar ik zo goed over nagedacht had links de baan uit vliegt. Detail: je plan kan nog zo goed zijn, zonder goede uitvoering schiet je er niet veel mee op. Maar dat is een probleem voor een andere keer. Het plan was er in elk geval.