Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
13.03.2024
Dat alles in het werk gesteld wordt om meer vrouwen en jongeren naar de golfbaan te krijgen is een mooi streven, maar moet je je daarbij per se afzetten tegen een groot deel van de bestaande golfpopulatie? Och arme golfer die de sport al jaren met liefde en plezier beoefent. Gij zijt het kwaad. De reden dat golf niet verder groeit, instromers afhaken en clichés in stand blijven. Ben ik de enige die zich bij tijd en wijle afvraagt of hij nog wel gewenst is op de golfbaan?
Voordat ik verderga en het verwijt krijg dat ik er niets van snap: ik weet heus wel dat je om je boodschap over te brengen soms gebruik moet maken van overdrijving als stijlfiguur. Pas als je iets lekker dik aanzet trek je de aandacht, niet door gebruik van nuance en het bewandelen van de middenweg. Een straat waar stelselmatig een paar kilometer te hard gereden wordt is een racebaan. Op iemand die iets te laat is heb je een eeuwigheid staan wachten. En een voor de derde keer verteld verhaal heb je al honderd keer gehoord.
De inzet van de kracht van overdrijving speelt naar ik denk – en hoop - zeker mee als ik denk aan de boodschap die de NGF vurig verkondigt. Golf heeft een slecht imago en daar moeten we van af. Het is bijna of een campagneboodschap of een column om dat uit te dragen pas geslaagd is als er gewezen wordt op de verschillen en het kwalijke, als de stereotypen onderstreept en uitvergroot zijn.
Laat ik vooropstellen: natuurlijk zijn er onvriendelijke mensen op de golfbaan. Net zoals je die overal tegen kan komen. Lui die je het gevoel geven dat je niet welkom bent. Kakkers misschien zelfs wel, met een rode broek aan hun kont of 'oud, grijsharig en voorzien van een flinke bierbuik'. Maar moet dat het focuspunt zijn waarmee je nieuwe mensen naar de sport trekt? Door het voortdurend wijzen op wat je niet wilt zijn? Hoe inclusief is je boodschap als je bereikt dat een groepje mannen een van hun vrienden toevoegt 'dat hij wel lef heeft in zijn rode broek?'
Ineens moet ik denken aan een liedtekst van Huub van der Lubbe.
Wij zijn er ook nog
Wij zijn met de meesten
Met mensen die snappen hoe je als vriend
Door de verschillen heen over de grenzen
Elkaar recht in de ogen kunt zien
Ik ben geen marketeer, noch zit ik in de zo begeerde doelgroep (eerder in die van de oude grijsharige mannen met bierbuiken... behalve dan dat ik kaal ben), maar ik heb wel het hele pad bewandeld. Ooit was ik een jonge nieuwkomer in de sport, zocht aansluiting, vond die soms wel, soms niet. Ik speelde met vrienden en met mensen die vrienden werden, met gelijkgestemden en met lui met wie ik niets anders deelde dan een starttijd, de baan en een hobby. Ik was nieuw in de sport, maar werd langzaam golfer. Waarom? Omdat ik het spel leuk vond en mensen vond om dat mee te delen. Maar nu, bijna 25 jaar later, vraag ik me dus wel eens af of er op mijn aanwezigheid wel prijs wordt gesteld. Niet voor niets begon ik dit stukje met de overdreven – maar niet geheel uit de lucht gegrepen – 'beschuldiging'. De golfer die zijn/haar sport al decennia met veel plezier beoefent als sta in de weg voor nieuwe golfers.
Maar is dat zo?
Meer dan ooit ben ik me tegenwoordig juist bewust van de diversiteit op de golfbaan. Toen ik onlangs even wat ballen ging slaan zag ik op de oefengreen een groep mid-twintigers die in opperbeste sfeer en met veel geluid een puttles kregen. Op de eerste tee sloegen leden af die er al waren toen ik in het jaar 2000 voor het eerst het clubhuis binnenstapte. Op de driving range stonden meer vrouwen dan mannen, en ik moet me sterk vergissen, of ik was met mijn 51 jaar zomaar de oudste op al die bezette matjes. De een stond met oortjes in geconcentreerd strepen van ballen te slaan, de ander harkte moeizaam wat ijzers weg, een groepje jongens stond gewoon wat met elkaar te kletsen, een paar jonge vrouwen verheugden zich op hun ronde. Beginners en gevorderden zij aan zij. En iedereen had het zichtbaar naar zijn zin.
Op de golfbaan is voor iedereen plaats en iedereen vindt er een plaats. Het zou mooi zijn als dát bij een volgende campagne het uitgangspunt wordt. Eenheid door diversiteit. Niet wijzen op de verschillen, maar op dat wat verbindt. Golf.
Ik beloofde elke twee weken een column. Dat is vier columns geleden. Ik heb het nagerekend, want narekenen is wat ik doe. Mijn excuses. Het zal niet meer gebeuren, schreef ik bijna, maar ik weet inmiddels wat zulke zinnen waard zijn.
Van 1 tot en met 4 maart 2027 speelt Team NL mee in de International Garda Hotel San Vigilio Press Cup aan het Gardameer. Wil je mee? Geef je dan vóór 14 november bij mij op.
Pamela Sturhoofd is de winnaar van de Golfpersprijs 2026, met haar verhaal over Oekraïense oorlogsveteranen in Golfers Magazine.
De uitslag van de ZVM Masters op De Goyer: wie pakte de eindzege in categorie A, categorie B en het sponsorklassement?
De jury heeft drie genomineerden gekozen voor de Golfpersprijs 2026: Foeke Collet, Pamela Sturhoofd en Natasja Weber.
Tijdens de laatste NVGJ major van dit jaar, op de mooie Hooge Graven in Ommen, zijn de kaarten geschud en de finalisten voor de finale op De Goyer bekend geworden. Dankzij (uitzonderlijk) goede scores en en bonuspunten steeg Anton Kuijntjes naar de vierde plaats in de ranking van A, en Hannie Verhoeven sprong in B van royaal buiten de top 8 (plaats dertien) naar een keurige zesde plek. Door afmeldingen gaat zij als nummer vier de baan in, tegen de nummer drie Elaine. Helaas zijn er in B zoveel afmeldingen dat er slechts zes finalisten zijn, en dat is dan nog dankzij een extra speler van buiten de top 8 (nr 10), Paul Boehle. Roland Reinders, nu 1, is met vakantie. Harald, lange tijd de nr 1 is al geruime tijd uitgeschakeld dor een hernia. Andere kandidaten zoals Ron Peereboom Voller en Olga Commandeur kunnen door diverse omstandigheden niet aanwezig zijn. Jammer. De indeling ziet er nu als volgt uit. In A: Henri van de Steen Robert Elsing Frank Huiges Anton Kuijntjes Eric Korver Marijke Brouwer Cara de Vlaming Martijn Paehlig In B: Sonja van de Rhoer Ron Buitenhuis Elaine de Boer Hannie Verhoeven Ger Laan Paul Boehle Telling in de finale Alle Order of Merit punten vervallen voor de finale. De eindstand bepaalt echter wel met hoeveel punten, ‘startkapitaal’, de finalisten de baan in aan: 250 voor de nr 1, 200 voor nr 2, 175 voor nr 3, etc, tot 50 punten voor de nr 8. Op basis van het aantal stableford punten dat zij in de finale halen,krijgen zij opnieuw punten toebedeeld: 330 (250+80 bonus) voor nr 1, 270 (200+70 bonus) voor nr 2, 235 (175+60) voor nr 3, enz. Het totaal wordt bepaald door het startkapitaal en het bij elkaar gespeelde aantal punten op de finale. Ingewikkeld? Zeker. Maar de wedstrijdcommissie schijnt het te snappen. ZVM Order of Merit 2027 Overigens tellen alle stableford punten van de finale, van zowel de finalisten als de andere deelnemers op de Goyer, weer mee voor de volgende ZVM Order of Merit van 2027.