Donkersloot vs Sturhoofd 20ste hole

Donkersloot vs Sturhoofd 20ste hole

(Matchplay 2022 - 2e Ronde)

Voordat ik aan dit verslag begin, klik ik eerst nog even naar de NVGJ-website. Ik las de berichten m.b.t. het overlijden van Meinard en denk: wat liggen tragiek en schoonheid toch dichtbij bij elkaar. Je speelt op een maandag misschien wel je beste golfwedstrijd ooit, om vervolgens diezelfde nacht in je slaap te overlijden. Mag je dan spreken over een mooie manier van dood gaan? En bestaat zoiets eigenlijk? Een buitenstaander kan het misschien zo zien, voor de familie voelt het hoe dan ook anders.

Door het indrukwekkende verhaal van Charles op de site leer ik Meinard — die ik niet persoonlijk gekend heb — opeens een beetje kennen… Ik denk aan Pieter, aan Gjalt, aan Rob, aan Aleid… markante figuren binnen de NVGJ, die ons recent en iets minder recent ontvielen. Wat overblijft zijn de herinneringen en de anecdotes die regelmatig langskomen, op de site of aan tafel. Daarmee blijven zij gelukkig ook de komende jaren aanwezig.

En de ‘Pim Pam Matchplay’? Dat was een wedstrijd die eindeloos lang gelijk opging, met af en toe gebeurtenissen die enigszins onwerkelijk aandeden.  Op hole vier bijvoorbeeld, als we maar niet begrijpen waarom we Pim’s wedstrijdbal niet kunnen vinden. „Ik zag hem toch echt hier vallen”, schudt Pim meewarig zijn hoofd. Maar twee minuten later kijkt hij met een grote grijns naar een boomstronk. „Gevonden!”, zegt hij — wijzend op de binnenkant van een boomstronk…  (zie foto)

Snoeihard over de green

Op diezelfde hole pak ik dan eindelijk een voorsprong, omdat Pim in al zijn enthousiasme over het toch nog terugvinden van zijn bal, snoeihard over de green heen slaat. Bij hole 16 — waar we beiden opnieuw een par maken — raapt Pim zijn bal en lijkt plotseling de naastgelegen A27 even stil te vallen. „Het is niet zo dat rouw na die vier jaar minder wordt”, zegt Pim opeens uit het niets. Ik zie hem met zijn gedachten even heel ergens anders zijn…  Vier jaar na het overlijden van zijn dochter lijkt hij even niets anders te willen dan met Julia van  de green te (willen) wandelen. En dat is mooi, want voor herinneringen, anecdotes aan overleden dierbaren moet altijd plaats zijn. 

Maar al snel is Pim ook weer de strijdlustige Pim. Zodra hij zich realiseert dat hij met nog één hole te gaan met 1 down achterstaat, roept hij met zijn driver in de hand haast bezwerend zwaaiend: “Dan moet het hier nu echt gaan gebeuren”… Hij kijkt even uit over de par 3, hookt vervolgens de bal richting de enorme waterpartij aan de linkerkant. Terwijl ik de overwinning dichterbij zie komen hoor ik Pim met afgrijzen in zijn stem “Oh neeee” roepen. Maar dan lijkt het wel alsof de bal door iets in de juiste richting wordt teruggeduwd, de bal stuitert, stuitert en landt vervolgens 40 centimer naast de vlag… Pim kan zijn ogen niet geloven. Ik ook niet!

Gelukzalig

De eerste birdie van de dag is er eentje om nooit meer te vergeten. Gelukzalig — en met opnieuw een gelijke stand — loopt Pim naar de 18e. 

Ook op die laatste hole blijft de strijd onbeslist. Door tijdsdruk van mijn kant besluiten we de wedstrijd te beslissen met een puttwedstrijd. Pim weet die uiteindelijk te winnen en komt breed lachend naar me toe. Ondanks mijn verlies kan ik mijn lachen niet onderdrukken. Wat een knotsgekke middag was dit, waarin het over zo veel meer ging dan alleen matchplay. 

Pamela Sturhoofd