Boehle vs Collet 2&1

Boehlé vs Collet 2&1

(Matchplay 2022 - 2e Ronde)

Er zijn mensen die vinden dat je met een verslag van minder dan drieduizend woorden je spreekwoordelijke snor drukt. Ik word altijd wat recalcitrant van dit soort meningen. Ze gaan uit van het gegeven dat iedereen maar tijd kan (of wil) vrijmaken om zo’n half boek bij elkaar te rammelen. En misschien nog wel belangrijker: van de aanname dat het lezerspubliek altijd zin heeft om zich door zo’n schier eindeloos stuk proza heen te werken.

‘Durf te schrappen’ is óók een insteek. Net zo lang die delete-knop indrukken tot alle overbodige lucht uit een verhaal is verdwenen en je een bondig, lekker leesbaar stukkie overhoudt. Zijn dat dan nog steeds drieduizend woorden, prima. Zijn het er driehonderd, ook goed. Misschien wel beter. De afwisseling van lang en kort, serieus en knipoog, en tekst en beeld is op een website misschien wat minder belangrijk dan in een tijdschrift, maar ook online doet verandering van spijs eten.

Daarom wilde ik dit verslag eigenlijk beperken tot: ‘Damn, Paul was goed zeg. Een meer dan terechte overwinning.’

Niks drieduizend woorden. Tien is soms ook best lekker. Mijn voormalige eindredactrice noemde me altijd ‘de koning van het korte woord’. Ikzelf vind collega Hoogland op dit gebied koning, keizer én admiraal, maar het blijft een prachtige titel.

3 parren/7 bogeys

Maar dat zou geen recht doen aan de prestatie van tegenstander Boehle. De meeste golfers met handicap 25 zien wat wit rond de neus als ze zich op de eerste tee van Houtrak melden en net hebben ontdekt dat ze in achttien holes 5968 meter moeten overbruggen. Niet Paul echter. Die maakt gewoon 3 parren en 7 bogeys op die verdomd lange polderbaan. Dan verdien je meer dan tien woorden.

Vooral de eerste negen werd ik overklast. Natuurlijk kan ik aanvoeren dat meedoen aan de clubkampioenschappen tennis (na een pauze van 23 jaar), vier keer tien kilometer avondvierdaagse (na een pauze van 43 jaar) en twee rondjes berggolf in Duitsland te veel zijn voor mijn oude lijf, maar Paul is negen jaar ouder. Niet piepen dus. Ook die hardnekkige snaphook met mijn driver hielp niet, maar eerlijk is eerlijk zijn: ik was al blij dat ik maar één shank sloeg – dat waren er toch zeker tien minder dan in mijn laatste rondje. De waarheid is dat Paul de eerste acht holes twee parren en vier bogeys maakte. Daar valt niet tegenop te golfen als je zestien slagen toe moet geven. Ik stond dus in no-time 4 down.

Houdini, of een Seve

Met kunst- en vliegwerk wist ik vervolgens wat holes te halven, maar na dertien holes stond nog steeds diezelfde stand op de kaart: 4 down met nog 5 holes te spelen. Oeps. Hoog tijd voor een ‘Houdini.’ Of een ‘Seve’, om in golfjargon te blijven. Paul werkte mee door de deur op een kiertje te zetten met een aantal wat mindere slagen, zodat ik de achterstand kon terugbrengen tot 1 down. Waren dat zenuwen bij mijn tegenstander? Zou er dan toch nog een sluiproute naar de kwartfinale bestaan?

Nee dus. Paul herpakte zich en liet op de langste par-4 van de baan zien dat dit zíj́n dag was. Voor degenen die het niet weten: hole zeventien op Houtrak is een par-4 van bijna vierhonderd meter, die bijna altijd tegen de wind in speelt. Dat maakt ‘m voor de meeste golfers een par-5 en voor een 25-handicapper als het goed is een par-6. Daar had Paul ‘Ik-sta-de-laatste-tijd-wel-lekker-te-spelen’ Boehlé echter maling aan. Om een lang verhaal kort te maken (u kent mijn voorkeur intussen): hij maakte doodleuk een par en nam met een diepe buiging mijn applaus in ontvangst. Zo doe je dat. Je tegenstander heel even hoop geven en deze vervolgens rücksichtlos de grond in boren. Matchplay uit het boekje. Respect.

Dat verdient – bij hoge uitzondering – minimaal zeshonderd woorden. Bij deze dus.

Foeke Collet