Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
03.07.2020
In mijn vroege jeugd bestonden vakanties uit logeren bij opa en oma in Boxtel of verveeld rondhangen rondom het huis (favoriete antwoord van moeder als mensen vroegen of we nog op vakantie gingen ‘rundumhause’). 1973 was het tweede jaar dat ik samen met vrienden op vakantie ging in Zeeland. Weekje kamperen in Domburg.
We hadden lange haren, waren extreem links en bovenal opstandig tegen alles wat establishment was (Trump avant la lettre!). Na een paar dagen ontdekten we dat op weg naar het dorp met café, bierstube, disco en terras, links van ons tussen de duinen een golfbaan lag. Natuurlijk wilden we onze afkeer van deze kakkineuze sport niet voor ons houden. Standaard maakten we grappen of beschimpten we bij het langsfietsen de in geruite broeken en/of overdadige outfits spelende VG (vastgeroeste) upper class.
Hoe kan het in het leven toch verkeren!
Ik kan mij niet herinneren dat ik na Domburg ooit nog een moment aan golf heb gedacht, er over heb gelezen, tv heb gekeken of wat dan ook! Totaal out of mind. Tot 1996. Allereerst was daar een vriend in Friesland die op een golfbaan wat moest ophalen: Lauswolt. Naar mijn mening een van de mooiste banen van Nederland. Alle landschappen komen daar samen: parkbaan, coulissenlandschap, weidegebied, ver van de grote weg en een majestueuze binnenkomst op hole 18. De vriend vroeg of ik een paar balletjes wilde slaan. Dat beviel onverwacht goed.
Niet lang daarna nodigde Pieter Landman mij en een dierbare collega uit om naar Crailo te gaan. Een driving range om de hoek van waar ik toen woonde. Van het rijke Lauswolt Beetsterzwaag naar het basic Crailo. Na twee emmertjes wist ik het: dit moet mijn sport worden.
Ik was toen al lang druk met eigen bedrijf in de tv wereld. Gezien de drukte was eigenlijk geen enkele hobby kansrijk. Dus geen fietsclub, geen loopmaatje etc. Ik kon mij gewoon niet verbinden aan regelmaat. Totdat een buurman mij uitnodigde om op dinsdagavond les te gaan nemen op de Biltse Duinen. Samen met toenmalige echtgenoot, broer vriend en partner en nog een vriend begonnen we aan een serie van 10 lessen die tot gvb moesten leiden.
Lang verhaal kort: ik was de enige die en de serie afmaakte en het gvb haalde!
Ik was verslaafd. En hoe. Om op Lauswolt te kunnen spelen vertrok ik ’s ochtends om 5 uur uit Hilversum om iets over 6 af te slaan. Een onhandig (veel te ver weg) lidmaatschap op GC Nunspeet (nu een ‘Rijk’ baan) belette mij niet voor dag en dauw te spelen!
Hoogtepunt van mijn verslaving was ongetwijfeld het moment dat ik ter verantwoording werd geroepen door mijn toen 9- en 6-jarige dochters. Ze waren ontevreden over mijn vele afwezigheid en hadden een voorstel. Twee avonden in de week weg voor werk OK, in de weekeinde vrij van werk tenzij ze mee konden naar opnamen en last but not least 1 keer per week golf want dat maakt papa zo vrolijk: deal done!
Pieter Landman, die als een rode draad door mijn zakelijke en mijn privé/golfleven loopt, is verantwoordelijk voor mijn introductie in de nieuwe wereld met vrienden Friso en Jeroen: ieder jaar spelen we een paar keer met z’n vieren maar vooral onze buitenland trips zijn memorabel. Mooiste plekken bezocht maar bovenal super gesprekken en ongeremd plezier! In Duitsland in Cochem zijn we een keer een restaurant uitgezet wegens luidruchtigheid: ondergetekende bedacht ter plekke het nieuwe tv programma (in navolging van de Paardenfluisteraar) de Spermafluisteraar. Kun je geen kinderen krijgen raadpleeg de Spermafluisteraar. We kwamen niet meer bij.
Pieter introduceerde mij ook bij de NVGJ. Een bizar stelletje bijzondere vaak bejaarde golfers (journalisten zijn het in de meeste gevallen niet meer!). Wat hebben we samen een hoop bijzondere momenten beleefd. De donatie aan de gehandicapten golfers was voor mijzelf een absoluut hoogtepunt en de vertaling in (wederom) Cochem mocht er ook wezen!
Terug naar links. Nog niet zo heel lang geleden mocht ik terugkeren naar Domburg. Nu niet kamperen maar spelen op de echte links course De Domburgse!
Wat een bijzonder emotioneel moment was dat voor mij. Ik ben de weg (tussen camping en golfbaan) overgestoken. Hoe mooi is dat niet dat je van links naar rechts oversteekt. Nu zonder dogma’s maar gebaseerd op kennis, levenservaring en pure fun. Creëren in plaats van afzetten, verbinden in plaats van confronteren, genieten en lol hebben.
Mijn professor zei altijd: ‘Als je jong bent en niet links heb je geen dromen, als je 50 bent en nog links geen hersenen en als 75 bent en weer links ben je oud!’
Toen ik begon aan dit verhaal wilde ik het stokje overgeven aan Rob van den Dobbelsteen maar helaas heeft zijn trieste overlijden die wens ingehaald.
Bizarre weken zijn het. Zelf ben ik de corona niet ongeschonden doorgekomen (inclusief ziekenhuisbezoek in Londen) maar ik ben blij dat het weer gaat en er nog ben.
Geniet van elke dag en ik wil graag dat Pamela Sturhoofd het volgende stuk schrijft. En vergeet niet 3 mei op NPO2 haar documentaire over Truus Weismuller te kijken!
'Ondernemen met exit in gedachten' 'Stealth mode' staat er achter de naam van Kick Willemse op zijn LinkedIn profiel. Alles om te knallen op zijn eerste halve triatlon (9 mei jl.) Het werd een geslaagd weekend op Mallorca met vrienden. ,,Eigenlijk ben ik niet iemand van duursporten, maar ik heb mij laten overhalen om het tóch te proberen. Ik houd van een uitdaging, maar die pak ik dan wel professioneel aan. Dat is vast de ondernemer in mij.'' Kick Willemse heeft zich op de Hoge Dijk voorgesteld als nieuwe sponsor van de NVGJ. Reden voor hem om sponsor te worden ligt voor de hand. ,,Ik wil nieuwe golfbanen ontdekken en speel graag op mooie banen. Verder vind ik de NVGJ een mooie club. Bijzonder ook, met zoveel (oud-)journalisten en mediamensen. Vorig jaar had ik op het eindejaar toernooi in Nunspeet al sfeer geproefd en dat beviel mij wel. Dit voelt als een hechte club.'' Met zijn twee meter-plus is Kick Willemse (52) een opvallende verschijning. En golfen kan'ie ook; handicap 15.9. Zijn homecourse is de Amsterdam Old Course. Op de ZVM Masters in Nunspeet scoorde hij vorig jaar 31 punten, recent op De Hoge Dijk 29. Hij heeft zijn zinnen gezet op meer. Mooie verhalen Kick woont in een monumentaal pand in Bloemendaal samen met zijn echtgenote Regina en jongste dochter Mila. Hun beider andere dochters wonen in Amsterdam; in de Jordaan. Zijn golfmaatje en zwager is Martijn Collet, broer van ... jawel ... Foeke Collet. Hij kent ook collega-sponsor Alwin De Rijke. ,,Ik had mooie verhalen gehoord over de NVGJ, over golfbanen, over wedstrijden, over de sfeer binnen de club. Daar wilde ik meer van weten en zo ben ik in gesprek geraakt. Goed dat er een streng toelatingsbeleid is op basis van media- en journalistieke activiteiten om het bijzondere karakter van de club te behouden. Dat is wat je bindt.'' Hij studeerde bedrijfskunde aan de Universiteit van Rotterdam en werd gegrepen door de enorme voordelen van digitalisering. ,,Als je digitaal bankzaken regelt, - een huis koopt of een hypotheek afsluit, dan moet jouw identiteit voor de ander onomstotelijk vaststaan. Die ontwikkeling stagneert als dat niet 100 procent veilig is.'' Samen met een studievriend richtte hij Evidos op. ,,Naast consultancy wilden we ook zelf een product ontwikkelen dat bijdraagt aan digitale veiligheid. Dat is Onderteken.nl geworden. De makelaardij, het notariaat, de KvK en de banken maken allemaal gebruik van onderteken.nl. Hoef je niet meer alleen voor een handtekening de deur uit. Dat scheelt zoveel tijd en dus geld.'' Kick spreekt met verve over digitale bewijskracht en identiteit. Actueel is dat best goed geregeld, vindt hij. Maar daarmee ben je er straks nog niet. Het gevaar zit'm in de toepassing en snelle ontwikkeling van AI. ,,AI is nu nog vrij goed herkenbaar, maar je mag aannemen dat de kwaliteit van AI verder verbeterd. Straks gaat het ook om de vraag of iets écht is. Aan die oplossingen wordt nog gewerkt.'' Evidos Drie jaar geleden al stopte Kick met Evidos. Het bedrijf (40 medewerkers) was de startup-fase inmiddels ruim voorbij. Voor verdere expansie en verbreding van de portfolio zouden de beide oprichters de landsgrenzen over moeten. Naar Duitsland of Spanje, bijvoorbeeld. ,,Dat betekent feitelijk dat je op maandag - of zondag al - in het vliegtuig stapt en vrijdag weer naar huis gaat. Een nieuw bedrijf opzetten, dat moet je zelf doen, maar dan is dit de consequentie. Daar had ik geen zin in. Dan moet je afscheid nemen.'' Kick vond een koper in het Amerikaanse bedrijf Entrust. Een tech-reus met 3.000 medewerkers en een omzet van 1 miljard. ,,Ik ben nog twee jaar aangebleven als transitiemanager. Toen was het ook klaar'', kijkt hij terug. Zeker niet om vervolgens 'werkloos' thuis te gaan zitten. Bouwmanager Over zijn (t)huis: ,,We hebben een oud, monumentaal pand uit 1830 kunnen kopen. Dat moest helemaal worden gerenoveerd, gerestaureerd, uitgebouwd en opnieuw worden ingericht. Ook de buitenruimte met een flinke oppervlakte. Zo veel werk om alles te regelen. Dus ben ik zelf maar de bouwmanager geworden. Daar was ik drie tot vier dagen per week druk mee. Vooral ook, omdat er weinig terug te vinden was over de historie van het pand en de noodzakelijke vergunningen heel veel tijd kostten.'' Het gezin Willemse is inmiddels gesetteld in Bloemendaal. Ook kijkt Kick weer vooruit naar nieuwe zakelijke activiteiten. Toch weer ondernemen, al is bier brouwen ook een optie. Of een managementboek schrijven. Vooralsnog kiest hij voor een online platform om ondernemers digitaal te begeleiden. Dus van boek, toch weer naar een digitaal platform. Met zijn nieuwe bedrijf Reversed.com (omgedraaid, terugwerken) wil Kick ondernemers met raad en daad bijstaan. ,,Ik noem het 'ondernemen met exit in gedachten'. Wat ik bedoel is: er komt altijd een exit. Als je met pensioen gaat, bijvoorbeeld, als je het bedrijf overdoet aan de kinderen, je fuseert of verkoopt.'' Waarom zou je wachten tot het einde met verkoopklaar maken van je bedrijf als je het hele traject ook nú kunt doorlopen. Waarom wachten met een risico-inventarisatie tot de koper er naar vraagt, of een medewerkers-tevredenheidsonderzoek? Of goede verzuimrapportages. Dat helpt je om beter te presteren en zo creëer je al veel eerder meerwaarde voor het bedrijf.''
Na tien gespeelde partijen, drie partijen die nog gespeeld moeten worden en (helaas) drie keer opgave-zonder-te-spelen ('walk over') is de Mr. Glow Matchplay toe aan de tweede ronde, ook wel bekend als ‘de achtste finales’.
Het liep best goed. Ik ging verder waar ik op Catharinenburg mee geëindigd was. Prima golf spelen. Een drive van 229 meter, een houten drie er achteraan van 209 meter. Op 5,90 meter van de vlag. Putt voor eagle. Tap-in birdie. Peter had ondertussen de hele rechterkant van de eerste hole op Wilnis gezien. Geen vuiltje aan de lucht. Want ook dat was al verholpen: de golfbanen snakten ernaar en op 13 mei was het zover. Er trok een fijne douche over het land. De bui was Wilnis net gepasseerd, dus wij hadden keurig weer. De natuur op Golfpark Wilnis ontwaakte. Alles leek net wat groener dan anders. En in het openbare dierenpark, dat moet wel, want ik heb zeker 582 konijnen gezien, brutaal, voor me langs lopend op de driving range, totaal niet schuw. Maar ook tientallen fazanten. Prachtige eksters. Eenden die een mannenavond hadden: twaalf woerden lagen te slapen rondom één vrouwtjeseend. Geen idee wat er gebeurd was. Alles leek voorbestemd voor een fijne lenteavond met golf. Plus 2 kwam ik door de turn heen. Vier bogeys, twee birdies en drie parren. De tussenstand: 2UP. En drie van de vijf holes waar Peter een slag kreeg waren al gepasseerd. En toen... "Greenfee ruilen voor een pafje", stelde Peter voor, nog voor we de ronde begonnen. Ik vond het een prima deal. De eerste draaide hij nog zelf. Maar dat werd een mini sigaar. Dichtlikken lukte niet echt. Het kwam door de rijstevloei, zei Peter. Ik liet hem even, maar draaide de tweede, de derde en de vierde maar zelf voor hem. We genoten. Peter kletste honderduit. Vertelde over de familie die het park heeft gebouwd. Een boerenfamilie waar inmiddels twee dochters het roer hebben overgenomen van vader. Die is onlangs verongelukt. Zijn tractor kantelde. Peter weet veel dingen. Zo wijst hij me op een Mariabeeld. Bij hole acht. Toen ging het nog goed. Ze moet me niet meer, denk ik. Als afvallige moet je natuurlijk wel af en toe gestraft worden. Of de familie uit het katholieke zuiden komt weten we niet. Maar de vlaggen op de greens hebben wel een Brabants bontje. Of is dat een hint naar de Major van het Zuiden? Terwijl Peter steady doorspeelt, struggle ik. Op 13 een putt van negen meter. Van Peter. Erin natuurlijk. Op precies het verkeerde moment. Een drieputt op 14. Een waterbal op 15. En dan is het ineens dormie 3. Huh?! Hoe ben ik hier nu ineens beland? Ik speelde toch puik golf de eerste negen? Peter babbelt rustig door. Zijn vrouw heeft haar pols gebroken. Ze was op bezoek bij een kunstenares in Amsterdam, miste een traptrede en pats. "Het is een lelijke breuk. De ene dokter zegt opereren en de andere, die dat dus niet zegt, zoek ik nog even op. Ik wil een second opinion", aldus Peter. Acht bogeys en één quadruple bogey later staat het 2&1 voor Peter Boogaard. Tijdens de balletjes uit de saté, een specialiteit van Wilnis, praten we over AI, over bedrijfsovernames, over zijn kinderen, over de mijne, over Ajax, over Mike Toorop die een pakslaag heeft gekregen van een ventje van 18 in de competitie, terwijl hij 's ochtends nog tegen zijn vrienden had gezegd: 'ik caddie jullie vanmiddag wel. Ben toch zo klaar met hem'. Ai. En dit keer bedoel ik geen artificiële intelligentie. Het was een mooie avond op Wilnis. Maar ik heb wél verloren.
De een zat tot ver in april in zijn tweede landliefde Puglia, de ander ging in april en mei naar zijn tweede huisje in Uelsen. Vervolgens ging de een begin mei op Surprisereis-herhaling naar Denia, de ander was druk met colleges voor zijn geschiedenisminor ‘Van wie is de stad?’ aan de Universiteit van Amsterdam. Oftewel: never the twain shall meet before the 11th of May. Last but definitely not the least: omdat de ander meer angst heeft voor de al aangewezen volgende tegenstander dan de ander, gooit eerstgenoemde zijn handdoek in de ring. De een is Pim, de ander is Ger. De geplande volgende ontmoeting in dit deel van het Mr. Glow-schema is Pim Donkersloot vs Mr Golfperfect (Peter van Weel).
Halfweg Halfweg kon het roer woensdagochtend 29 april om op de A9, Cara had een afslag gemist(foto onder). Poging twee lukte op 6/5 beter, allebei op tijd op Wilnis, waar Cara een noordoosterbriesje moeiteloos onder de duim hield, nu geen afslag miste en 15 slagen achterstand wegwerkte naar 5 & 3 op de 15e. Prima nazit. Dank voor je aangenaam gezelschap Cara!
Soms zit het mee …… en soms zit het tegen. Deze matchplaywedstrijd was ik overgeleverd aan Frank Huiges; iemand met wie ik nog niet eerder had kennisgemaakt of gespeeld bij de NVGJ, maar dat maakt het juist zo leuk. Wat een prachtige golfswing heeft die man. We hebben afgesproken op De Zaanse (mijn homecourse) maar voor Frank ook geen onbekende baan omdat hij hier vorig jaar samen met Hélène ook de matchplay wedstrijd had gespeeld. Bovendien komt hij hier wel vaker omdat dit voor hem makkelijk bereikbaar is vanuit Amsterdam.