#43 Carien van Beek: NVGJ, een rode draad door mijn leven

Carien op reportage in Bhutan, 1996. Links voor cameraman Andras Hamelberg, midden Carien en rechts Simon de Boorder voor het geluid, licht en techniek.

Eens, héél héél lang geleden, in de beginjaren van 1990, organiseerde René Brouwer in opdracht van North Sea Ferries een golfwedstrijd voor wat journalisten op de Rijswijkse. Na het spel: de gesprekken. Robbie van Erven Dorens en Charles Taylor brainstormden over sportjournalisten die ook golf konden spelen. Zij zouden toch wel redactionele aandacht kunnen geven aan het golfspel en de Dutch Open?!

Ik zat erbij, luisterde er naar en dacht aan een andere, internationale club waarvan ik lid was én acht jaar vice-president zou worden: SCIJ. Ski Club International des Journalistes, een Frans-Zwitsers initiatief dat ten tijde van de Koude Oorlog in 1955 een platform werd voor skiënde journalisten uit oost en west. Zo kon over en weer informatie veilig worden uitgewisseld in de stoeltjeslift omhoog en op de pistes omlaag tijdens de jaarlijkse ‘wereldkampioenschappen voor journalisten’ in een van de 45 deelnemende landen.  

Aan dat Rijswijkse tafeltje vertelde ik over het concept van SCIJ en hoe dat had bijgedragen aan de détente tussen oost en west op langere termijn. Die SCIJ-journalisten waren niet zozeer sportjournalisten maar juist een bont gemêleerd gezelschap. Diversiteit dus binnen het métier. Dat zoiets ook zou kunnen voor Nederlandse journalisten die niet per se sport- en/of golfjournalisten waren. De golfsport tevens als een platform voor het journaille. 

In 1994 was ik als een van de weinige vrouwen bij de oprichtingsvergadering van de NVGJ in Hardelot, een hilarische paar dagen. Op en neer in de auto van Gerard Louter. Ik was toen al geswitcht van journalist/redacteur voor publieksbladen als Harper’s Bazaar en Reizen van de ANWB naar producer/regisseur voor het tv-programma Weg van de Snelweg Europa. Ik ijverde ervoor dat de naamgeving NVGJ niet zou staan voor Nederlandse Vereniging van Golf Journalisten maar voor Nederlandse Vereniging voor Golfspelende Journalisten, het succes van SCIJ in gedachte houdend.

In mijn eigen televisie programma’s kwam altijd wel een bijzondere golfbaan voor — om zo toch bij te dragen aan het promoten van de golfsport. Na de Weg van de Snelweg Europa-periode heb ik naast andere opdrachtgevers als Nature Conservation Films zo’n vijf jaar als vaste free lance medewerker gewerkt voor Golfers Magazine (GM). Mijn eigen rubriek in GM ging over bijzondere B&B’s in voornamelijk het buitenland. Ook beschreef ik golfbestemmingen. Die over het Isle of Man werd beloond met de tweede NGF- persprijs. Maar als free lancer had ik te weinig goed betalende opdrachten en mijn hang naar zowel televisie als academia speelde me parten.

NVGJ’ers Anneke van Lennep en Pieter Landman kwamen me te hulp en zetten me in als free lance eindregisseur bij BVN-tv en Nederland 2. Anneke leerde me dat laatste deel van het televisievak: de uitzending. Als de tapes liepen, las ik in een reader van de UvA over cultuur en politiek in Zuidoost Azië. De colleges aan de universiteit boeiden zodanig dat ik me opnieuw inschreef als student. Culturele antropologie deze keer met de focus op oostelijk Azië, in casu Japan en Slow Food als sociale (wereld) beweging die lokaal anders wordt ingevuld en daarmee een andere betekenis krijgt. Glocalisation genoemd. Na mijn afstuderen heb ik colleges gegeven over Japanse geschiedenis en cultuur totdat ik hoorde over het verzwegen oorlogsverleden van mijn vader. Jaren van research en colleges geschiedenis volgden. Ik schreef er het boek Verzet en SS over dat Henri van der Steen recenseerde en waarover René Brouwer me voor de NVGJ-site interviewde. 

De NVGJ en haar leden weven een rode draad door mijn leven. Golfspelen doe ik niet veel meer maar mijn stokken heb ik nog niet aan de bomen gehangen. De estafette-stok die ik van mijn aimabele en ex-GM collega Koen Suyk kreeg, geef ik graag door aan een andere NVGJ’er van het eerste uur: Lex Hiemstra.