Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
25.12.2020
Pim Donkersloot, les van Nick Faldo
Voor een aantal wat oudere NVGJ-ers — maar wie is dat niet? — herkenbare regels uit mijn onverbiddelijke bestseller ‘Een tas vol herinneringen’ die alleen nog antiquarisch, bij Marktplaats, of bij hoog in de bol.com te verkrijgen is.
Mijn golfhoogtepunt? Ook nu grijp ik met een vette glimlach naar Een tas vol herinneringen. Natuurlijk! Mijn Pro-Am in Rome samen met Leo in een flight met de toenmalige nummer 1 van Europa Steven Richardson, en de nummer 1 van de wereld, Nick Faldo. Jazeker. Gaat U daar maar liggen. Hier mijn relaas daarvan:
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_11.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_21.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_31.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_41.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_5.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_61.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_71.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_81.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_91.pdf
https://www.nvgj.nl/sites/default/files/c4/tough_course_101.pdf
Wat een lengte al. Dat gaat snel! Zie dit ellenlange stuk maar als een kerstgift zodat U zichzelf voor tenminste een half uur kunt ontslaan van allerlei familieplichtplegingen.
En mijn band met de NVGJ? Dat begon met een dodenrit naar Hardelot in een autowrak van Lex Hiemstra dat letterlijk met ijzerdraad aan elkaar hing. Vervolgens een oprichtingsvergadering waarbij Henk J Meijer met pijp en al door zijn stoel zakte, en Henk dat later bij het diner met onze Franse gastheren nog eens over deed maar nu door de drank ineen zeeg. Vlak daarvoor had de heer Meijer nog getracht in dronkemanstaal zijn geloofsbrieven te overhandigen.
In het Nederlands was er al geen touw aan vast te knopen, laat staan in het Frans. Maar leuk was het wel. Drank en Hardelot. Ook staat nog op het netvlies dat we Ted du Bruin met zes man en boven ons hoofd in horizontale en bijkans bewusteloze toestand van de bar in triomf naar zijn kamer brachten. Tot twee keer toe waggelde Ted opnieuw naar de toog alwaar we het hilarische tafereel herhaalden.
Drank en de NVGJ. Hoeveel liters er niet weggespoeld zijn. Bij reguliere wedstrijden wist het journaille zich vanwege stuurverplichtingen te gedragen maar in den vreemde bij meerdaagse evenementen werd die achterstand dubbel en dwars ingehaald. De mooiste prijsuitreiking was die in het Turkse Belek waar Henk Koster en Ger Laan de wedstrijdleiding voor hun rekening namen. Voor de gelukkigen die erbij waren, zal dat weer een gelukzalige glimlach op het gezicht toveren. Want nog nooit werd de afsluiting van een dagwedstrijd bij de NVGJ zo gedenkwaardig als toen in Belek waar het illustere tweetal door het bestuur ook nog eens veroordeeld was om de dagelijkse prijsuitreiking voor hun rekening te nemen.
De foto geeft perfect weer hoe Henk en Ger Beneveld dit varkentje wasten. Daar was Ger die alle uitslagen onnavolgbaar uit de hoge hoed toverde waar niemand van de verbouwereerde aanwezigen chocola van kon maken. En daar was vooral Henk die, zo dachten wij in eerste aanleg, ons bestraffend toesprak . Opdat eenieder zich de volgende morgen op tijd, let wel op tijd, bij de bus zou vervoegen!
Met het (bier)schuim op de mond en bij Henks zoveelste ernstige waarschuwing — terwijl Ger onverstoorbaar doorratelde — lagen we met zijn dertigen gierend van de lach onder de Turkse dinertafel. Henk en Ger bezorgden ons een hilarische en onvergetelijke avond. ‘Het Busje Komt Zo’ zorgde nog maanden daarna voor de komische noot op menig NVGJ-diner.
En zo ben ik uiteindelijk beland waar Madelon bij het vorige stokje om vroeg: de drankloze feestavond in Marokko. Een schok voor de NVGJ-ers die erbij waren, maar die niet licht vergeten zal worden. Hoe kan het ook anders: de thee hield ons klaarwakker. En scherp van geest. Bij mijn weten is dat – deze coronatijd uitgezonderd – de enige keer geweest dat Alle aanwezige NVGJ-ers kaarsrecht zonder een druppel alcoholische drank een etablissement verlieten.
En het kleedje dat ik daar kocht, Madelon? Een ‘oosters tapijtje’ dat ik van 1400 euro met de duim voortdurend naar beneden terugbracht tot 120 euro. Achteraf uiteraard nog veel te duur. Met hotelbewaking nota bene om me heen.
Heeft U nog een paar uur? Nee dus. Stort U zich dan maar weer in het feestgedruis. Een mooie Kerst toegewenst en tot ziens in 2021. Het lijkt me passend dat tijdens deze feestdagen waarbij de drank als vanouds rijkelijk vloeit, Ger Laan en Henk Koster bij uitzondering als koppel het stokje overnemen. Proost!
Pim (2e van rechts) en Leo
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.
Team NL is geland in East Sussex voor het EMGJ. De reis was nog maar net begonnen of er was al de nodige verwarring, en die had alles te maken met wijn. Niet met de baan, niet met de wedstrijdformule, niet met de vraag wie er op welke dag tegen wie speelt. Gewoon wijn. Zoals het hoort bij een vereniging die het spel serieus neemt en zichzelf niet. East Sussex is golfland zoals wij dat kennen van plaatjes: glooiende fairways, heggen die je niet moet onderschatten, greens die er vriendelijker uitzien dan ze zijn. Team NL trok er op af met de gebruikelijke mix van ambitie en realisme, want we weten inmiddels hoe internationaal gezelschap eruitziet als het de stablefordpunten telt. Hard werken, en daarna gezellig zijn. Niet andersom. Het EMGJ brengt journalisten uit heel Europa samen op een baan, wat betekent dat je tegenstanders kent van naam, van reputatie of van een vorige editie waar iemand iets te diep in het bunkerwerk was beland. De sfeer is vertrouwd ook als je elkaar nog nooit hebt ontmoet; mediamensen herkennen mediamensen, zeker met een club in de hand. Hoe het verder afliep met de wijn, en wat Team NL uiteindelijk presteerde op de baan: dat leest u hieronder.