#18 Pieter Landman: De Gooise Golfclub

Mijn allereerste herinnering aan de NVGJ… Ik was denk nog niet eens officieel lid en ik speelde mijn eerste wedstrijd op die schitterende Noordwijkse Golfclub. Daar stond ik dan met knikkende knieën op de hoge eerste tee. Vlak voor ik moest afslaan, sprak een keurige dame die de starts regelde op bekakte toon “En héren, we gaan geen ballen zoeken hè, dat is burgermansgedoe”. Het was Anja Fabery de Jonge, destijds assistent van Robbie van Ervens Dorens. Zij overleed overigens niet veel later plotseling.

Maar hoe begon het allemaal. Ik werkte in die tijd als producer-regisseur bij RNTV- de tv-afdeling van de Wereldomroep, de omroep die destijds ook deel uitmaakte van de totale Publieke Omroep. Werkte je bij de omroep dan kon je lid worden van de OSO voor 16 gulden per jaar. OSO stond voor Omroep Sport Ontspanning. Je kon dan met je hele gezin lid worden van meer dan 20 verschillende activiteiten, zoals voetbal, tennis, badminton, dansen, biljarten, schaken en was zelfs een sleutelclub, waar je aan je eigen auto kon sleutelen in een eigen garage. Dat waren nog eens tertiaire arbeidsvoorwaarden.

Op initiatief van een Engelse collega van het Journaal, zijn naam ben ik vergeten, en Fanny Blankers Koen jr. die bij Studio Sport werkte, werd een avond belegd in een omroepgebouw om eens te peilen of een golfclub vanuit de omroep levensvatbaar zou kunnen zijn. Het was druk die avond, zeker honderd man en onze Friso was daar ook. Daarnaast was die avond ook iemand aanwezig die een Golfwinkel had in Bussum en tevens kon beschikken over een paar hockeyvelden waar achter de cornervlaggen al greens voor 9 korte holes lagen. Het waren de hockeyvelden van de HMHC, naast de voetbalclub Victoria tussen Hilversum en Loosdrecht. Golfclub ‘Het Jagerspaadje’ die het terrein eerst bezette, was inmiddels vertrokken naar een andere locatie en zo ontstond de Gooise Golfclub.

Om een lang verhaal kort te maken: een jaar later was ik voorzitter en Friso secretaris van een golfclub met meer dan 300 leden, die op dat moment door allerlei in- en externe oorzaken overigens dreigde ten onder te gaan. Ons derde bestuurslid was Willem van Dijk, voormalig kraanmachinist uit Utrecht en oom van Wendy van Dijk. Wereldgozer met een rauwe stem die moeiteloos honderden meters kon overbruggen. Hij zorgde er op effectieve wijze voor dat er geen wildgolfers meer op ons terrein kwamen en ook geen vreemde golfpro’s met hun eigen klanten op ‘onze’ baan les gingen geven. Willem was er goed in om dat in heldere bewoordingen te ‘handhaven’, om het zo maar te zeggen. Er kwam een keer een nieuw lid zich aan ons voorstellen. Toen wij vroegen wat hij deed voor de kost zei hij: ‘ik heb een eigen zaak’ Waarop Willem zei: ‘ik heb ook een zaak, die moet volgende week voorkomen’”. Hilarisch. Alle drie zijn we bij ons afscheid erelid geworden. De Gooise Golfclub bestaat trouwens nog steeds.

Ja, en uiteindelijk lid van de mooiste vereniging die ik ken. De NVGJ. Weer via Friso, die al regelmatig speelde met een groep autojournalisten op initiatief van Hans Vervoorn van  Fiat/Alfa met in de gelederen onder andere Willem van den Elskamp, Hans van Sunder en Willem Leniger. De laatste was echt een unieke man. Uitvinder van de ‘roast’ die op onze jaarlijkse eindejaardiners de aanwezigen op een charmante wijze tot op het bot wist te schofferen. O wee als je niet werd genoemd, dan deed je er niet toe.

De NVGJ: zoveel herinneringen… EMGJ op de Efteling, de buitenlandse trips, de jubilea in Limburg met sponsor Aad Ouburg, met topkok Cas Spijkers en muziek van Tony Eijk en later in Vaalsbroek met de gouverneur en burgemeester Leers van Maastricht. Ik koester ze allemaal.

En dan weer terug naar Poppe. In mijn jaren als NVGJ-voorzitter maakten we ons druk over van alles. Nieuwe leden vroegen zich af waar ze nu toch terecht waren gekomen. Mooie lange verhitte discussies over het nieuwe, oude of wat voor logo dan ook. Heerlijk was het gewoon, gedoe om niks. Waar kom je dat nog tegen. Iedere club heeft recht op een Poppe.

En dan van Poppe naar Robben. Die gaat naar Groningen. Ik denk dat één NVGJ-er nu al thuis op de bank zit in een nagelnieuw Robbenshirtje. Ik draag daarom het stokje over aan Jan Mennega.