Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
07.07.2020
Op een of andere manier heb ik altijd in de buurt van een school gewoond. In mijn jeugd er zelfs recht tegenover, ideaal, alleen met spijbelen had je een probleem. Na schooltijd en in de weekenden speelde ik daar altijd met vriendjes uit de buurt. Voetballen met lage bankjes aan de kant als goal, tennissen tegen de muur, frisbeeën of met de honkbal in de weer.
Het was een fijne buurt, om de hoek woonde een familie die twee tennisbanen bezat. Daar was ik bijna elke dag te vinden, hielp mee met de banen en het onderhoud en gaf als invaller soms tennisles op de woensdagmiddag aan de kinderen.
Die club en familie waren bijzonder, de toernooien die we speelden, de mensen die lid waren, de feesten die we er vierden. Echt een fantastische tijd. Het studeren schoot er enigszins bij in, het vrije leven trok meer, ging reizen, had baantjes in de horeca, werkte op het strand en was manusje van alles bij een reclamebureau. Wel bleef ik altijd sporten met vrienden. Na dit tweejarig intermezzo toch maar weer gaan studeren. De een maakte zijn rechten studie af, de ander ging naar het CIOS, ik naar de school voor Fotografie, waar ik altijd al mee bezig was.
Via mijn ‘CIOS’ vriend Kees, raakte ik voor het eerst in contact met golf, het is daar een onderdeel van de opleiding, hij mocht trainen op de toen pas geopende Haarlemmermeersche, maakte ons enthousiast, we waren overstag. Een tweede hands Lynx setje was snel gekocht. Spaarnwoude in de buurt en openbaar. Met een andere vriend kochten we er een 20 rittenkaart voor 18 holes en gingen op de donderdagen, mijn vrije dag als fotograaf, inmiddels bij United Photos, de baan in.
Met af en toe een lesje en aanwijzingen onderling kregen we snel baanpermissie en haalden ons GVB. Dezelfde Ad Wessels van Ruud Onstein heeft trouwens ook jaren les gegeven op Spaarnwoude. De eerste keer met z’n allen naar België golfen op Oudenaarde met dat oude kasteeltje zijn klassiekers, al bakten we er nog niet veel van. Nog steeds gaan we elk jaar op pad.
Golf werd populair en Spaarnwoude steeds drukker en mede vanwege die drukte richtten wat fanatieke spelers in 1996 Golfclub Houtrak op. Enkele jaren later heb ik ook de overstap gemaakt en ben wat regelmatiger gaan spelen. Hoewel het meestal lastig te combineren was met werk. Vele NVGJ’ers waren daar destijds lid, Poppe, Koen, Stan, Pim, Ron, Willem 2x en Paul.
Via Koen Suyk ben ik in contact gekomen met de NVGJ. Koen woonde destijds in de buurt, we zagen mekaar af en toe, hij fotografeerde ook, zijn broer Dick is een bekende tennisleraar. Koen had geweldige verhalen over dit gezelschap en adviseerde een aanmeldingsbrief te schrijven naar secretaris Leo van der Ruit. Na ballotering mocht ik aantreden. Dasje, jasje dat soort zaken waren traditie, begreep ik.
Mijn eerste wedstrijd, weet niet meer exact welk jaar, speelde zich af op Nunspeet. Deze keer begon de dag met een lunch, daarna pas de wedstrijd. Enigszins gespannen en groen betrad ik het clubhuis en stelde mij voor aan de aanwezigen. Na een welkomstwoordje van Charles en Leo was het tijd voor de lunch, zalm, champagne, een soepje, hors d’oeuvres, poached eggs aan alles was gedacht, iedereen zat aan. Waar was ik beland, wat is dit voor club. Had nog geen bal geslagen. Eindelijk tegen tweeën mochten we de baan in. Een tweebal met Lex Hiemstra als ontgroener (zit je tegenwoordig in Spanje Lex?)
Op het smalle Nunspeet, met knikkende knieën, de eerste drive gelijk tegen een boom, weg bal. De rest van de wedstrijd was niet veel beter, ik stuiterde het bos door. Met dank aan die heerlijke lunch. Na afloop douchen en met pak één (Poppe..) jasje en dasje het terras verkennen. Daar ging het feest gewoon weer verder, waar we na de lunch gebleven waren. Een drankje hier een sigaartje daar, (in die tijd liep iedereen met een doos sigaren onder de arm). Allemaal gesoigneerd, mooie karakters en nu weer een heel gezellig diner. Ik voelde mij hier wel thuis.
Vele jaren volgden met even zovele avonturen, prachtige banen en af en toe een overwinning. Namen en reizen die opkomen zijn er vele, Stan Klaren, Henk J Meijer, Jaap Ho Ho Homan, Princess met Cas Spijker, Emile de Neuville,Ben Visser, met Jan Bos naar Frankrijk, met Robbie naar Ierland, met Henk naar Roland Garros & Barcelona, met Charlie, Louis en de rest naar die Schweiz, met Ronnie ziek op reportage, Pieter Royal Run, Tous, Alex, Wim Breukink, Ruud X2, op pad met Willen en Paul, Marokko, Portugal, Porto Santo, Puglia, Duitsland, Spanje, Curacao en meer…..
De banen zijn weer open er wordt weer gespeeld. Hoop jullie snel weer te zien!
Geef het stokje door aan Onno ‘backstep’ Hansum.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.