Golfles

‘Dat wordt nooit wat met die jongen, ik geloof er helemaal niets van. Kijk dan naar hem. Kijk! Daar loopt toch niet een van de beste golfers van de toekomst?’


Ik hoor het hem nog zeggen, een jaar of vier, vijf geleden. Zelfs als ik de scherts die zo vaak doorklinkt in de statements van deze prominent uit de Nederlandse golfwereld er van af haalde, was onmiskenbaar dat hij wel degelijk iets meende van wat hij zei. Rory McIlroy zou – al zijn talent ten spijt – nooit de absolute wereldtop bereiken. Fysiek niet bijzonder. Net niet topsporter genoeg. Goed, — heel goed — maar gewoon net niet.


De afgelopen jaren moest ik regelmatig aan die uitspraak denken. Had hij misschien toch gelijk gehad? Natuurlijk, het is niet niets om als piepjonge twintiger al bij de beste tien van de wereld te staan met een paar toernooizeges achter je naam. Dan kan je best wat.  Maar meer nog dan die klassering en de zeges viel op dat de Noord-Ier — als het er op aankwam  — nogal eens níet in staat bleek het af te maken, met natuurlijk de implosie op de laatste negen van de afgelopen Masters als meest pijnlijke voorbeeld. Met het groene jasje voor het oprapen donderde McIlroy op zelden geziene wijze in elkaar. En dat doe je dus niet als je écht groot bent…


Daags na de pijnlijke ontknoping op Augusta National spraken verschillende psychologen, collega’s en anderen die menen er verstand van te hebben – en misschien ook wel de eerder genoemde Nederlandse criticaster — over de last die de jongeling vanaf nu met zich mee zou dragen. Misschien, zo stelden zij, zou hij hier wel nóóit meer overheen komen.


Maar zie. Goed twee maanden later staat de golfwereld in diepe bewondering bijeen voor de golfles die McIlroy in het U.S. Open ten beste gaf. Het geleerde van Augusta werden razendsnel opgenomen in het systeem en na een goed gesprek met Nicklaus wist hij meer dan ooit wat hem te doen stond in het moeilijkste toernooi van het jaar. De rest van het veld kon alleen maar toekijken hoe McIlroy het U.S. Open op overtuigende wijze naar zich toe trok. Commentatoren, analisten en collega’s raakten niet uitgesproken over zijn prestatie en vergeleken zijn optreden in Amerika met de beste dagen Tiger Woods en Jack Nicklaus.


Niet minder dan acht records werden op weg naar zijn titel uit de boeken gespeeld of geëvenaard. Nog nooit stond een speler in het U.S. Open zoveel slagen onder par, laat staan dat iemand ooit met zoveel slagen onder par won. De voorsprong die McIlroy elke dag meenam naar zijn hotel was ongekend groot. Het verschil waarmee hij naar de laatste dag ging was een van de allergrootste marges ooit en even mocht hij zelfs ruiken aan de absolute majorrecordscore van Tiger Woods.


Best aardig, voor een speler die het net niet heeft…of toch?