Bovendrijven

Was het nu de week van Christel Boeljon en het Deloitte Ladies Open of van Chambers Bay, Joost Luiten en Jordan Spieth? Hoe dan ook. Het was alle dagen golf. Bijna 24 uur per dag.

Geloof het of niet, maar soms kan het zelfs mij te gek worden. Na een lange eerste dag op The International voor de openingsronde van het Deloitte Ladies Open, zette ik me vrijdag om tien uur ‘s avonds voor de tv om lekker een paar uur naar het U.S. Open te kijken. Maar veel verder dan middernacht kwam ik niet. Hoe mijn oogleden zich ook verzetten tegen de zwaartekracht, de slaap won het van de zin om te blijven kijken. Jammer, maar morgen lees ik het wel terug. Aan de andere kant zal ik het etiket ‘gek’ maar moeilijk van me af kunnen schudden als je een paar dagen later de wekker op drie uur ‘s nachts zet, om de ontknoping van het toernooi te bekijken. Om vervolgens zelf twee keer achttien holes te gaan spelen. In de regen, met tussendoor en na afloop bijna driehonderd autokilometers. Maar dat terzijde.

Wat een boeiend toernooi was het, daar aan de Amerikaanse noordwestkust. Het uitstekende spel van Luiten en de dito klassering die dat de eerste drie dagen met zich meebracht. Een volgende pijnlijke uitschakeling van Tiger Woods. De letterlijke maar niet figuurlijke ineenstorting van Jason Day. De bizarre ontknoping met hoofdrolspelers Spieth, Johnson, Grace en Oosthuizen. En natuurlijk al het gekrakeel over de baan.

De meningen over het als een vervaarlijke links spelende Chambers Bay liepen sterk uiteen, al waren er maar weinig die echt positief waren over het ontwerp. Toegegeven, de heuvels waren extreem, de bounces onvoorspelbaar en soms oneerlijk, de greens ronduit armoedig. De opmerking van Henrik Stenson dat het als putten op broccoli was, was even vermakelijk als treffend. De woedeaanval van Billy Horschel na een wiebelende putt was ongekend en ongehoord. De drieputt van Dustin Johnson op de laatste hole pijnlijk, en een onwaarschijnlijk einde van het toernooi. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verbale uithaal van Gary Player die de baan van een collega-architect omschreef als de slechtste die hij ooit zag. Maar hoewel de criticasters zeker een punt – of punten – hadden, was het ook weer niet zó extreem. Althans, in het licht van de gebruikelijke course set-up van het tweede Major van het jaar.

Er is de USGA altijd veel aan gelegen de baan zo ‘uitdagend’ mogelijk te maken. Het U.S. Open moet het moeilijkste toernooi van het seizoen zijn, en de manier hoe de baan wordt geprepareerd is daar ook naar. Niet voor niets gaan er jaren voorbij zonder dat ook maar iemand onder par eindigt. In 2014 waren er drie man die het van de baan wonnen, de twee jaren daarvoor eindigde ook de winnaar bóven par, terwijl er dit keer acht spelers in het rood van de baan stapten. In die zin kan het veel extremer. Al moet het een hel zijn om er te spelen. Misschien wel net zo vermoeiend als het kijken ernaar.

Nee dan het Deloitte Ladies Open, waar de beste Europese golfsters neerstreken voor het toernooi van de LET. Met dit keer dan eindelijk de gedroomde winnares in de persoon van toernooiambassadrice Christel Boeljon. Waar de heren op Chambers Bay op elk moment konden struikelen, wekte de opvolgster van Liz Weima op The International drie dagen lang geen seconde de indruk ook maar onderuit te kúnnen gaan. Boeljon was in control. Meester over de zaak, in vorm, in balans, ging vanaf dag 1 aan de leiding, en liep uiteindelijk met ruime marge de laatste green op, voor misschien wel haar mooiste overwinning ooit. Het thuispubliek stond in de stromende regen bij de laatste green en naast de dikke druppels daalde een klaterend en welverdiend applaus op de Nederlandse nummer 1 neer. De brede grijns, de brok in de keel bij de toespraak van de meestal zo neutrale Nederlandse toonde overduidelijk aan wat deze zege voor haar betekende.

Hoe verschillend de toernooien en banen ook waren, één ding hadden het U.S. Open en het Deloitte Ladies Open wat mij betreft gemeen. Na een paar prachtige golfdagen kwam de beste van het stel als winnaar bovendrijven. En is dat niet waar het uiteindelijk om gaat?