Regthuys 2024

Nee, je moet nóóit zeggen dat het lek boven is. Zelfs iets in deze richting dénken, is voor de golfgoden vaak al voldoende reden om een nieuwe dip jouw kant op te sturen. Anton weet hier alles van. Jarenlang ging zijn handicap gestaag naar beneden. Hij wist zelfs onder de 7 te duiken, iets wat maar weinig NVGJ-leden gegeven is. 'En toen dacht ik dat ik het spelletje door had', vertrouwde de kampioen van 2023 me vlak voor de ronde toe op de driving range van Regthuys. 'Rookie mistake, natuurlijk.' Sinds die tijd is zijn driver aan het puberen, lijkt de GIR een zeldzame diersoort geworden en weigert zijn bal ook van korte afstand om in de hole te vallen. 'Het was weer dramatisch', verzuchtte hij vier uur en 20 punten later. Het bewijst maar weer dat niemand immuun is voor de nukken en grillen van dit eeuwenoude spel. Ook Scottie, Rory en Anton niet. Ja, ze kunnen heel goed golfen, maar eens in de zoveel tijd krijgt de bal zijn eigen wil. Dan gaat het ineens niet meer vanzelf en slaat de twijfel toe. Er is maar één remedie: stug doorgaan. Want geloof me, er komen betere tijden aan. 

Ik spreek uit ervaring. Anderhalf jaar geleden wist ik heel even onder de handicap 8 te duiken, maar intussen zit ik weer stevig in de dubbele cijfers. Zo gaat dat. Golf zet je regelmatig weer met beide benen op de grond. En als je nederig genoeg wordt bevonden, werpen de golfgoden weer een paar kruimels jouw kant op. De laatste weken weet ik de bal weer wat beter te raken. In de matchplaycompetitie werd het zelfvertrouwen met de ronde groter en die lijn zette zich door in de reguliere wedstrijden. Sterker nog, als je je in de laatste twee wedstrijden 34 en 39 punten bij elkaar speelt, kun je niet meer van een golfdip spreken. I'm back.

Ja, ik besef terdege dat het opschrijven van deze twee woorden zomaar een nieuwe vrije val kan betekenen, maar soms moet je het lot een beetje tarten om uit het dal te klauteren. En bij golf geldt sowieso de regel: geniet van de mooie ballen, want de volgende dramatische misser ligt al om de hoek op je te wachten. Hoe ga je om met die onontkoombare tegenslagen, dáár gaat het om bij golf. In de flight voor ons speelde oud-voorzitter Eric, en aan zijn schouders zag je dat het ook vandaag niet helemaal naar wens ging. Al jaren knokt hij tegen de shank, met afstand de meest desastreuze misser in golf, maar hij weet van geen opgeven, ondanks het feit dat zijn verzameling Kostertjes intussen bijna een eigen kast nodig heeft. Diep respect.

En vergeet niet: voor hetzelfde geld is je volgende slag een wereldbal. Zo werkt het bij golf óók. Ik zag het met eigen ogen bij flightgenoot Harald Taylor. Op de par-3 16de werd zijn draw door de wind gepromoveerd tot een hook, die in een bunker ver links van de green in een onmogelijke ligging eindigde. Eén been in het zand en één erbuiten, last van de lip in de backswing en een green die wordt bewaakt door een wal van een meter hoog. Veel succes. De broer van Charles sloeg echter een bal waar Anton, Rory en Scottie jaloers op zouden zijn. Een lage kogel die zo veel spin had dat hij na twee keer stuiten vol in de remmen ging en op twee meter van de vlag bleef liggen. Pure perfectie. De putt viel niet – het blijft golf – maar wat kan dit spel toch mooi zijn. Hoogte- en dieptepunten.

Wereldballen en tenenkrommende missers. Stortbuien en zonnige perioden. Ze kwamen op Regthuys allemaal langs. Golf is soms net het leven...