En dat is vier...

Als ik mijn best doe kan ik me nog precies herinneren hoe al zijn overwinningen gingen. Als Joost Luiten echter zo doorgaat is dat straks niet meer te doen.

Bij de eerste overwinning in Maleisië zag Joost vanuit de scorerstent dat hij kampioen was, in Oostenrijk mocht hij het zelf afmaken, in het KLM Open was er die mooie verlenging, en in Wales vocht hij zich naar de finish met een lastige laatste hole als besluit.

Vier keer heeft de 28-jarige Rotterdammer inmiddels gewonnen op het hoogste niveau. Vier. Daarmee is hij niet alleen nog ruimer de beste Nederlander op de Europese Tour ooit — de best verdienende landgenoot ook — er stond ook nog nooit een Nederlander zo hoog op de wereldranglijst of op de Order of Merit.

In de week dat de golfwereld zich opmaakt voor de Ryder Cup bekroonde Luiten een uitstekende reeks. Vierde in Italië, vijfde in het KLM Open, eerste in Wales. Het is een indrukwekkende bewijs van vorm. Vorm die net te laat kwam om een plek in het keurkorps van Paul McGinley af te dwingen.

De goede serie van Luiten valt nagenoeg samen met het bekendmaken van het Europese Team, enkele weken geleden. Is het toeval en piekt Luiten eenvoudigweg net te laat? Of speelt hij – bevrijd van de (zelf opgelegde) druk, gewoon weer naar zijn mogelijkheden? Langs de fairway van een groot toernooi hoorde ik iemand die suggestie al doen toen Luiten nog in de race was. ‘Laat McGinley hem nou gewoon spelen in plaats van hem te testen met rare pairings’, hoorde ik bij die gelegenheid.

Hoe dan ook. Luiten piekt op het moment dat het voor de Ryder Cup niet meer uitmaakt. Ook in het interview na afloop van zijn zege, ging het de helft van de tijd over het niet mee mogen doen op Gleneagles, in plaats van over de fraaie zege die hem naar de 36ste plaats op de wereldranglijst katapulteert.

Een paar weken geleden zei Luiten in Golfers Magazine Tour dat mensen die zeiden dat hij geen goed seizoen had, er geen bal van snapten, en natuurlijk had hij daarmee een punt. Al werken goede resultaten uit het verleden vertroebelend voor het heden. De lat waarlangs Nederlands nummer 1 wordt gemeten, is door hemzelf steeds weer wat hoger gelegd. Er waren tal van goede klasseringen, maar een zege was er nog niet, en in de periode dat hij zijn plek in het team van McGinley veilig had moeten stellen, kende hij net een wat mindere periode met de staartklassering in The Open als dieptepunt.

Maakt dat deze overwinning zuur, zoals ik in een grote krant las? Nee toch zeker? Dit seizoen al zes keer een top-5 notering. Tiende op de Order of Merit. Ruim over het miljoen aan prijzengeld. De top-30 van de wereld binnen handbereik. En dus alweer de vierde overwinning. In 2011 de eerste, in 2013 twee keer, en nu Wales. En verder..?

Enkele jaren geleden maakte ik met mezelf de afspraak dat ik bij elke Nederlandse overwinning op de hoogste niveaus zo snel mogelijk met een stukje zou komen. Maar nu Luiten alweer vier van dergelijke stukjes uit mijn toetsenbord heeft getrokken, wil ik wat hem betreft graag mijn toezegging herzien. Je kan immers wel aan de gang blijven. Voortaan alleen nog bij lustrumzeges? Goede kans dat ik dan afzienbaar alsnog opnieuw aan de bak moet.