Thuiswedstrijd

De week van het KLM Open is voor iemand die zijn brood verdient met schrijven over golf, dé week van het jaar. De majors — op tv of ter plaatse — toernooien van de LET, Challenge of EPD, zelfs de andere reguliere wedstrijden van de Europese Tour, het is allemaal mooi, maar de hoogmis van het Nederlandse golf blijft toch de enige wedstrijd van de Tour dat binnen de landsgrenzen wordt gespeeld.


Waarom eigenlijk? Omdat je er zo heerlijk in op kan gaan? Een hele week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat op pad, maar toch in je eigen bedje slapen? Omdat er – in elk geval twee dagen dan toch – zoveel Nederlanders meedoen? Omdat je werkelijk overal vrienden en bekenden tegenkomt, kennissen die je in sommige gevallen exact één keer per jaar ziet. De combinatie van hard werken, lange dagen en heerlijk genieten, zorgen dat de week voorbij vliegt.


Met zoveel plezier als ik naar het toernooi uitkijk, zo dubbel zullen de gevoelens zijn bij de Nederlandse spelers. De vaste klanten van de Tour dan in elk geval. Waar de wedstrijd voor de andere landgenoten – amateurs of spelend op andere circuits – vooral een kwestie is van proeven en ruiken aan het grote werk, een kans om je (weer) eens te laten zien op het hoogste niveau, staan de Lafebers, Derksens, Luitens en Sluiters elk jaar vol in de aandacht. Hoezeer ze ook zeggen dat hun thuistoernooi ‘gewoon’ een wedstrijd is als alle andere; onderhuids gloeit ook bij hen het vuur van het Dutch Open. Want natúúrlijk willen ze juist hier goed presteren. Winnen willen ze elke week wel, maar een zege in eigen land? Het is voor vrijwel iedere speler de mooist denkbare overwinning.  


Zelfs als ze het vuurtje goed onder controle weten te houden, is de week natuurlijk niet een week als alle andere. Nergens krijgen ze zoveel aandacht van publiek en pers, moeten ze zo vaak opdraven, commentaar geven, op de foto, noem maar op. Probeer dan maar eens je normale routines te volgen. Het thuisvoordeel dat in zoveel andere sporten aanwezig is, lijkt voor de golfers niet op te gaan. Natuurlijk is er de prachtige overwinning van Lafeber uit 2003, de indrukwekkende tweede plaats van Luiten in 2007 en nog wat topnoteringen links en rechts, maar vaker waren er teleurstellingen en vroege exits.


Het KLM Open is geen gewone week, geen week als alle andere. Niet voor onze topspelers, niet voor ons, niet voor mij.


Misschien kijk ik er daarom elk jaar wel zo naar uit.