Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
23.06.2021
Was het de pakweg twee uur durende rit van Gouda naar Beetsterzwaag? Nee, dat kon het niet zijn, want het inspelen, vanaf het kunstgras op de drivingrange van Lauswolt, ging juist hartstikke lekker. Was het dan door het tiendaagse trainingskamp in het noordwesten van Frankrijk, met fijne banen als Wimereux, Hardelot en Aa St. Omer op het menu? Ja, het zou kunnen dat het lichaam een beetje te veel golf had moeten verstouwen. En ja, het spelen op weidse banen met fraaie vergezichten kan misschien nadelig uitpakken voor een potje matchplay op een bosbaan met soms smalle fairways, die bij menig golfer een claustrofobisch gevoel oproept.
Kwam het door de wind, die krachtiger blies dan voorspeld? Hmm. Was het door de semi-rough en de rough, die door het baanpersoneel ordinair (of misschien wel opzettelijk, op mijn verzoek?) hoog was gehouden? Ja, de hoge rough liet zijn invloed gelden, maar was deze doorslaggevend? Nee, dat dan weer niet.
Hoe dan ook, de partij tussen René en mij in de tweede ronde van onze matchplaycompetitie werd niet de krachtmeting waarop we beiden hadden gehoopt (en hadden gerekend). Het klonk vooraf nog zo mooi voor René: driekwart van zeventien is (afgerond) dertien slagen cadeau. Wellicht had René, zonder dat hij of ik het wist, last van triskaidekafobie. Het is weer eens wat anders dan yips, strong grip, flying elbow of reverse pivot.
Triskaidekafobie is de officiële term voor angst voor het getal 13. Laat nu uitgerekend hole 13 op Lauswolt mijn favoriet zijn. En als werknemer heb ik bijvoorbeeld de dertiende maand altijd heel prettig gevonden (en nog steeds), maar het schijnt dat de oude Romeinen, die zweerden bij het twaalftallige stelsel, in het getal 13 een symbool van dood, verwoesting en ongeluk zagen. Het woord ‘ongeluksgetal’ heeft trouwens 13 letters.
Achteraf stellen we vast dat de partij misschien een ander verloop had gekend als er niet dertien, maar twaalf of veertien slagen te verrekenen waren geweest. Maar dat is achteraf, en bovendien: bij golf bestaan er geen zekerheden. Niet voor gewone huis-tuin-en-keuken-golfers zoals René en mijzelf. Zelfs niet voor wereldtoppers als Jon Rahm, die een ten minste twee keer snellere backswing heeft als Martijn Paehlig, die voor ons al niet is bij te houden.
Op het terras na afloop troffen we oud-NVGJ’er André Vermeulen, die tegenwoordig in Brugge (België) woont. Hij is nog wel buitenlid van Lauswolt en was naar Friesland gereden vanwege een heugelijk feit. Want daags erna – woensdag 23 juni – zou in Sneek de presentatie plaatsvinden van zijn boek ‘Pionier van het verzet’. Het is een biografie van/over Sybrand Marinus van Haersma Buma (1903-1942), naamgenoot en opa van de voormalige CDA-partijleider, die nu burgemeester is van
Leeuwarden. Zijn opa, de eerste burgemeester die zich openlijk verzette tegen de Duitsers, werd door de nazi’s en hun handlangers opgepakt en ‘kalt gestellt’.
Dankzij André konden we ook mooi even de stemming peilen over de verwachtingen bij onze zuiderburen over de kansen van De Rode Duivels, die net als ‘de onzen’ negen uit drie hadden gescoord. Een finaleplaats wordt nu wel verwacht, zei André, die zelfs had gelezen dat ook Oranje nu tot de favorieten wordt gerekend. René en ik deden net alsof we verstand hadden van voetbal en toverden met cijfercombinaties als 3-5-2, 5-3-2, 1-4-3-3, 1-5-4-1 en nog een paar andere. Wat me
opviel was dat ondanks dit gecijfer het getal dertien ongenoemd bleef. Resumé: geen plek dus in de kwartfinale voor René, maar… met lege handen ging hij niet naar huis.
Als aandenken aan onze partij, die al kon bogen op een lange voorbeschouwing op deze site, kreeg hij een heus telraam cadeau. Zo kan hij bij een volgende gelegenheid nauwkeurig en reuze handig het aantal (te verrekenen) slagen bijhouden. Want met de scores die hij en ik produceerden zijn telfouten heel gemakkelijk gemaakt.
Terugblik op de prachtige Redexim Nations Cup op Texel van vorig jaar oktober.
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!
Die Mr Glow Matchplay komptisie 2026 zal sal ook hierdie keer afgeskop word met 'n toernooi op die Devonvale Buite Klub in Stellenbosch, Suid-Africa. Dis 'n uitdagende baan waar jy met moeilyke bofhoue konfronteer word. Die skoonveld kan op sekere plekke nogal smal wees en as die wind boonop opsteek, kan dinge baie interessant raak. Die wedstryd zal op 27 Februarie gespeel word over 18 gaatjies onder lekker sonskijn en snelle setperke. Die NVGJ-speelseisoen sal geopen word met die afslaan van die klub se twee veterane, Ruud Onstein en Ruud Taal. Jij kan jou aanmeld en die inskrijving is oop vir alle NVGJ-lede. Sonja van de Rhoer en Louis Westhof is al op die lijs met name van deelnemers. Versprei die woord!
Onze voorzitter en hoofdredacteur van Golfers Magazine, Martijn Paehlig, pakt royaal uit in 'zijn' tijdschrift, met maar liefst zes zeer lezenswaardige pagina's over de Nations Cup, onlangs gespeeld op onze thuisbaan De Texelse. Het team van de NVGJ overtrof daar zichzelf en werd derde. Het is een sfeerbeeld en wedstrijdverslag in één, met mooie foto's van (ook al) 'onze' Roland Reinders en Peter van Weel. Alle spelers en natuurlijk de toernooidirecteur Cara krijgen aandacht. In hetzelfde nummer overigens een indrukwekkend verhaal van Pamela, over United Golf, dat Oekraïense oorlogsveteranen helpt om via golf hun leven weer op de rit te krijgen. Schril contrast: waar Anton Kuijntjes tijdens de nations cup grappend zegt: 'Ik geef mijn linkerbeen voor zijn balcontact', over een Oostenrijkse tegenstander (met hdc 14 een typische U-boot), citeert Pamela in Oekraïne: 'Jij hebt nog twee benen, dus jij mag wel wat extra werk verzetten.' Uiteraard staat er ook weer een column van Rob Hoogland in het blad. Nu thuis op de mat of in de winkel verkrijgbaar.