Westhof vs Brouwer 3&2

Was het de pakweg twee uur durende rit van Gouda naar Beetsterzwaag? Nee, dat kon het niet zijn, want het inspelen, vanaf het kunstgras op de drivingrange van Lauswolt, ging juist hartstikke lekker. Was het dan door het tiendaagse trainingskamp in het noordwesten van Frankrijk, met fijne banen als Wimereux, Hardelot en Aa St. Omer op het menu? Ja, het zou kunnen dat het lichaam een beetje te veel golf had moeten verstouwen. En ja, het spelen op weidse banen met fraaie vergezichten kan misschien nadelig uitpakken voor een potje matchplay op een bosbaan met soms smalle fairways, die bij menig golfer een claustrofobisch gevoel oproept. 
Kwam het door de wind, die krachtiger blies dan voorspeld? Hmm. Was het door de semi-rough en de rough, die door het baanpersoneel ordinair (of misschien wel opzettelijk, op mijn verzoek?) hoog was gehouden? Ja, de hoge rough liet zijn invloed gelden, maar was deze doorslaggevend? Nee, dat dan weer niet.

Hoe dan ook, de partij tussen René en mij in de tweede ronde van onze matchplaycompetitie werd niet de krachtmeting waarop we beiden hadden gehoopt (en hadden gerekend). Het klonk vooraf nog zo mooi voor René: driekwart van zeventien is (afgerond) dertien slagen cadeau. Wellicht had René, zonder dat hij of ik het wist, last van triskaidekafobie. Het is weer eens wat anders dan yips, strong grip, flying elbow of reverse pivot.

Triskaidekafobie is de officiële term voor angst voor het getal 13. Laat nu uitgerekend hole 13 op Lauswolt mijn favoriet zijn. En als werknemer heb ik bijvoorbeeld de dertiende maand altijd heel prettig gevonden (en nog steeds), maar het schijnt dat de oude Romeinen, die zweerden bij het twaalftallige stelsel, in het getal 13 een symbool van dood, verwoesting en ongeluk zagen. Het woord ‘ongeluksgetal’ heeft trouwens 13 letters.

Achteraf stellen we vast dat de partij misschien een ander verloop had gekend als er niet dertien, maar twaalf of veertien slagen te verrekenen waren geweest. Maar dat is achteraf, en bovendien: bij golf bestaan er geen zekerheden. Niet voor gewone huis-tuin-en-keuken-golfers zoals René en mijzelf. Zelfs niet voor wereldtoppers als Jon Rahm, die een ten minste twee keer snellere backswing heeft als Martijn Paehlig, die voor ons al niet is bij te houden.

Op het terras na afloop troffen we oud-NVGJ’er André Vermeulen, die tegenwoordig in Brugge (België) woont. Hij is nog wel buitenlid van Lauswolt en was naar Friesland gereden vanwege een heugelijk feit. Want daags erna – woensdag 23 juni – zou in Sneek de presentatie plaatsvinden van zijn boek ‘Pionier van het verzet’. Het is een biografie van/over Sybrand Marinus van Haersma Buma (1903-1942), naamgenoot en opa van de voormalige CDA-partijleider, die nu burgemeester is van
Leeuwarden. Zijn opa, de eerste burgemeester die zich openlijk verzette tegen de Duitsers, werd door de nazi’s en hun handlangers opgepakt en ‘kalt gestellt’.

Dankzij André konden we ook mooi even de stemming peilen over de verwachtingen bij onze zuiderburen over de kansen van De Rode Duivels, die net als ‘de onzen’ negen uit drie hadden gescoord. Een finaleplaats wordt nu wel verwacht, zei André, die zelfs had gelezen dat ook Oranje nu tot de favorieten wordt gerekend. René en ik deden net alsof we verstand hadden van voetbal en toverden met cijfercombinaties als 3-5-2, 5-3-2, 1-4-3-3, 1-5-4-1 en nog een paar andere. Wat me
opviel was dat ondanks dit gecijfer het getal dertien ongenoemd bleef. Resumé: geen plek dus in de kwartfinale voor René, maar… met lege handen ging hij niet naar huis.

Als aandenken aan onze partij, die al kon bogen op een lange voorbeschouwing op deze site, kreeg hij een heus telraam cadeau. Zo kan hij bij een volgende gelegenheid nauwkeurig en reuze handig het aantal (te verrekenen) slagen bijhouden. Want met de scores die hij en ik produceerden zijn telfouten heel gemakkelijk gemaakt.