Verhoeven vs Brouwer 2&2

Verhoeven – Brouwer, 2&2 (afgebroken door donder en bliksem)

Twee jaar geleden speelden Hannie en ik ook een matchplay wedstrijd, toen op haar baan Haverleij. (Ze is hopelijk door de ballotagecommissie goedgekeurd voor De Dommel: mooiere baan, leuke club, dichterbij). Ik was destijds tamelijk kansloos, ze verkeerde in bloedvorm. Deze keer speelden we op mijn thuisbaan, Zeegersloot. Ik had, eerlijk gezegd, best goede hoop na een paar redelijke scores, hoewel ik dus weet dat Hannie met een Nieuwe Golfen-basistechniek zeer stabiel kan spelen. We vertrokken beiden van blauw, beiden met 24 slagen mee. Geen verrekening dus. Handig.

Mijn hoop hield heel behoorlijk stand, zo’n beetje tot hole zestien (op hole 15 bleef mijn chip liggen in een waterplas). Tot dan was het één up, all square, één up, all square, enz. Maar toen viel het doek, na een chip op twee centimeter van de hole van Hannie en een gemiste 3 meter putt van mij. Twee up, twee te gaan. Inmiddels waren wij door de donder en bliksem en buitengewoon onstuimige stortbuien nog de enige op de baan. Het voelde oncomfortabel. Bij donder en bliksem de baan af, hadden we geleerd, maar ja, all square of één up? Wat dan? De weergoden trotseren met gevaar voor eigen leven? Hopen dat het snel weer overtrekt?… Het is matchplay. Wanneer moet het dan afgemaakt worden?

Bij 2 up en 2 te gaan gunde ik Hannie de partij, en reden we over de verlate baan naar de parkeerplaatse om drijfnatte tassen en regenjacks in de auto te laden en ons – na enig wachten op het terras, soms zijn ze er niet zo snel -  over te geven aan wijn en bitterballen.

Reden, ja. Hannie had mij al een week eerder gevraagd om een buggy te reserveren. Ze had last van haar heup, volgens de arts door te veel golfen. Overtraind. Ze moest het kalmer aan doen, is ook de allerjongste niet meer, dus maar rijden in plaats van lopen. Ik loop altijd, maar besloot naast haar plaats te nemen. In de eerste plaats gezelliger, in de tweede plaats vanwege de buienradarverwachtingen met volop buien. En die kwamen: hard en recht naar beneden, regengordijnen, die ons niet alleen noopten om regelmatig in de buggy te blijven schuilen, maar die ook nog eens onder een boom te zetten: de kar alleen hield ons niet droog genoeg. Zo reden wij met flinke pauzes door de baan, een rondje met hindernissen. Jasje aan, jasje uit. Schuilen, spelen, wolkje, zonnetje.

Dat gaf ons ook de gelegenheid om een keur aan onderwerpen te bespreken, zoals haar rol binnen de vereniging als kersverse penningmeester en de mijne als wat meer gerijpte wedstrijdleider. Die rol als penningmeester kost haar toch heel wat meer tijd dan gedacht, niet in de laatste plaats om voor elke wedstrijd weer te moeten checken of iedereen wel betaald heeft en de wanbetalers te manen. Voorheen vroeg Taco mij dat te doen, nu doet Hannie dat zelf (heel fijn!), en merkt dat het steevast dezelfde zijn die te laat betalen - of die vinden dat de nacht voor de wedstrijd betalen vroeg genoeg is.  Dus elk keer weer een mailtje…. Vermoeiend. Mensen, betaal nu gewoon op tijd! (Overigens: Hannie heeft dat het liefst via het tikkie van de website, en niet een reguliere bankbetaling, dat geeft een extra controle).

Beiden speelden we niet best, maar spannend bleef het dus wel.  En we hadden genoeg tijd om de vele kanten van onze levens en de club door te nemen.

Hannie door naar de volgende ronde van de verliezersronde. Ik hoop op een verliezersronde van de verliezersronde. Want leuk vind ik matchplayen wel – ook nu weer met de oergezellige Hannie.