Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
13.07.2022
he Mondial - het verslag
Sfeerimpressie van Hannie Verhoeven, verslag Jeroen van Leeuwen
Twee weken geleden speelde ik op Golfclub de Haar. Prachtige baan en op een aantal holes uitzicht op het kasteel. Mede eigenaar van The Mondial, Hans Wognum, wist mij tijdens de ronde afgelopen maandag te vertellen dat er in Nederland twee kasteelbanen zijn, De Haar en The Mondial. Kasteel Heemstede staat inderdaad aan de rand van de verrassend veelzijdige 9 holes van The Mondial. Mooie uitzichten inspireren mij, dat is wel duidelijk. Een leuke flight helpt trouwens ook.
Even terug naar die andere kasteelbaan. Op de Haar ben ik een club kwijtgeraakt. Dat ging zo. Op hole 2 was mijn bal aan de achterkant van de green gekomen. Ik kon niet goed zien of ‘ie nou op de green lag of in het hogere gras.Ik pak een ijzer 8 uit mijn tas en de putter ging uiteraard ook mee. Na enige inspectie was ik tot de conclusie gekomen dat de putter voor mij de beste optie zou zijn. Ik leg mijn ijzer 8 op de rand van de green en put mijn bal veel te kort (maar dat laatste is totaal irrelevant voor dit verhaal natuurlijk).
De volgende dag stond ik op de drivingrange. Nu moet u weten dat ik in de loop van de jaren een bijna maniakale routine heb opgebouwd voor drivingrange sessies. Ik begin 10 ballen met mijn ijzer 8, daarna 10 met de gap wedge, vervolgens 10 ballen met de met ijzer 7. Daarna is het vrij kiezen. Verlost van de routine. U begrijpt dat de drivingsessie nog voordat de eerste bal was geslagen was al weer klaar was. Geen ijzer 8, geen drivingrange. Zo makkelijk is het.
Terug naar the Mondial. Daar was natuurlijk ook een drivingrange. Hoe moest dat dan? (een vriendelijke dame bij de Haar had mij tot twee keer toe verzekerd dat er echt geen ijzer 8 was gevonden). Een noodoplossing was er. Ik had de golftas van mijn 11 jarige dochter in de auto liggen. Daar lag een ijzer 8 in. Ik moest en zou die stok in godsnaam maar moeten gebruiken. Enige vorm van autisme is mij kennelijk niet vreemd (toch Pim..?) Na 10 hele slechte ballen met de veel te kleine ijzer 8, kon ik mijn routine vervolgen.
Tijdens de ronde op The Mondial heb ik nog nooit zoveel mijn ijzer 8 gedacht. Op zeker 12 holes zou ik ‘m hebben gebruikt (vermoed ik). Maar dat zou in de praktijk wel eens de helft minder kunnen zijn. Maar goed het gaat om het idee. Ik heb ooit een verhaal gelezen van Seve dat hij met enkel met een ijzer 7 de baan in was gegaan. Dat zou je helpen allerlei verschillende slagen te slaan en je creativiteit te gebruiken. Zo voelde ik mij een beetje. Het werkte overigens wonderwel (39 punten) en ik had er nog lol in ook. Ik denk dat ik tijdens de volgende wedstrijden steeds 1 club thuis laat liggen.
U bent alvast gewaarschuwd.
Jeroen van Leeuwen
The Mondial - de uitslag
Jeroen van Leeuwen is in topvorm, dat mag duidelijk zijn. Hij won de wedstrijd op The Mondial in de A-categorie. Maar Hans Terol en Pamela Sturhoofd bleven keurig in zijn buurt. In de B stond er geen maat op Eric Venghaus, die 42 stablefordpunten binnen bracht. Ook Henri van der Steen (39) en Hannie Verhoeven (37) waren goed op dreef.
A-Categorie plhc stbf
1. Jeroen van Leeuwen 15 39
2. Pamela Sturhoofd 17 38
2. Hans Terol 20 38
4. Fred Veldman 15 35
5. Marijke Brouwers 22 34
6. Friso Leunge 12 30
7. Leo van de Ruit 15 29
8. Helene Wiesenhaan 17 27
9. Alwin de Rijke 19 27
10. Pim Donkersloot 18 26
11. Hans Wognum (gast) 16 23
B-categorie
1. Eric Venghaus 16 42
2. Henri van der Steen 18 39
3. Hannie Verhoeven 31 37
4. Ron Buitenhuis 20 34
5. John Dekker 28 34
6. Lex Hiemstra 24 32
7. Ron Peereboom Voller 24 32
8. Ruud Taal 27 29
9. Jan van Galen 28 29
10. Ger Laan 26 28
11. Paul Boehlé 28 28
12. Jur Raatjes 30 28
13. Jan van den Boom (Barenbrug) 40 27
14. Roland Reinders 20 23
15. Ronald Speijer 20 22
16. Lia Grooters 43 18
17. William Wollring 29 15
18. René Brouwer 24 NS
De inzendtermijn voor de Golfpersprijs 2026 is geopend. Professionele mediavertegenwoordigers kunnen tot 15 oktober 2026 hun beste journalistieke werk over de golfsport in Nederland insturen.
Dit berichtje van onze Belgische vrienden bereikte ons: Beste Madelon, Langs deze weg wilde ik jou - en het hele organisatie-team - namens de BPGC van harte bedanken. Hopelijk is iedereen weer goed thuisgekomen. Deze editie van 2026 op De Herkenbosche was een fantastisch succes, en dat hebben we grotendeels aan jullie te danken. Een hele grote dankjewel voor jullie uitzonderlijke gastvrijheid, het voorbeeldige fair-play en de prachtige sportieve sfeer die onze ontmoetingen zo typeert. Hoewel de overwinning dit jaar naar het Belgische team gaat (278 tegen 259), zijn het vooral de gezelligheid, het plezier van het spel en de schoonheid van jullie golfbaan die deze dag hebben getekend. We kijken er nu al naar uit om jullie volgend jaar bij ons te mogen verwelkomen voor de return! Overweeg onze hartelijke en sportieve groeten aan al je spelers. Met vriendelijke groet en tot snel op de fairways, Namens de BPGC, Vincent.
Had ik mijzelf kansen toegedicht? Zeker. Het was goed doordacht dat ik besloten had van de blauwe tees te spelen. Omdat ik dan de meeste greens 'in regulation' zou kunnen halen, en dus 'gewoon' par moest kunnen spelen. Als je dan veel slagen meekrijgt, zoals in deze halve-finalewedstrijd tegen Peter van Weel (ik kreeg er 10), moet je tegenstander al birdies maken om te kunnen 'halven'. Welnu, Peter (hij speelde van de gele tees) máákte birdies. Maar liefst zes in de vijftien holes dat onze 'wedstrijd' duurde. Dat is precies één meer dan ikzelf maakte in de laatste twintig Q-ronden, die ik sinds half mei speelde. Peter ging sterk van acquit, met birdies op 1 en 2. De eerste kon ik nog matchen met een par en een slag cadeau, maar de tweede betekende het eerste verlies. Ronduit bemoedigend was dat ik op de derde hole weer gelijk maakte. Niet dankzij een par of een bonusslag, maar doordat Peter zijn bal in het bos sloeg en een - zeldzame - double bogey moest incasseren. Van slag was hij niet. Integendeel, op de vierde hole maakte hij opnieuw een birdie, dankzij een succesvolle putt van zo'n 15 meter. "Sorry Louis", zei hij, nadat zijn bal in de hole was verdwenen. Op dat moment kwam ik tot het besef dat Peter niet alleen prettig lang is van de tee, maar zijn plus-handicap (+0.6) vooral te danken heeft aan ijzersterk kort spel: pitchen, chippen en putten. Ja, het was in zijn voordeel dat hij, als thuisspeler op De Hoge Kleij, gewend was aan de snelheid van de greens. Ik had daar - hoewel ik aardig kan putten - meer moeite mee. Maar dat gaf vandaag niet de doorslag. Wat dan wel? Dat ik verzuimde te profiteren van de fouten die Peter maakte. Want ja, ook Peter maakt fouten, al zijn het er verdomd weinig. Oké, hij maakte 'gewoon' een par op de par-3 vijfde nadat hij zijn bal vanaf de tee in de greenside bunker had geslagen. Maar als je, zoals ik, dubbel bogeys maakte op par-3's, dan is winnen een illusie en je lot bezegeld: 4 down na acht holes. Ik moest denken aan de prestatie van Frank Huiges, die een jaar geleden op De Hoge Kleij de beste tweede negen uit zijn loopbaan speelde, en zodoende de halve-finalepartij van Peter wist te winnen. Zou ik niet ook...? Tuurlijk. Ik won negen en tien en kwam terug tot 2 down. Op de elfde, waarop ik geen slag kreeg, produceerde Peter een zeldzame afzwaaier: links in de hei. Ik meende te kunnen profiteren. Tot we zijn bal vonden: nog goed speelbaar. Het vervolg: beiden met twee op of bijna op de green. Peter maakte de birdieputt, ik par: 3 down. Over het vervolg beperk ik me tot het volgende: Peter won de partij in stijl, met een birdie op vijftien, na alweer een middellange putt. Ik schreef in de tweede alinea 'wedstrijd', tussen aanhalingstekens, want spannend is het geen tel geweest. Peter was vandaag gewoon te goed. Wat na afloop bij mij nog wel even knaagde, ondanks mijn stablefordscore van 36, was mijn gepruts op de par 3's. Al zou ik, als ik deze beter had gespeeld, de partij vermoedelijk ook hebben verloren. Tot slot: Peter eindigde op 72 slagen (gelijk par, 37 stablefordpunten) en kwalificeerde de partij als "relaxed, zoals een ronde golf hoort te zijn''. En dat allemaal op een echt fantastische baan, in uitstekende conditie. Inderdaad een genot om te spelen, ondanks het lawaai van twee regelmatig overvliegende Chinook-heli's van de nabij gelegen vliegbasis Soesterberg.
De genoeglijke interland op Herkenbosch ging dik verloren. Dat lag niet aan thuisspeler Ron Buitenhuis, die tien minuten van de baan woont en Herkenbosch als geen ander kent. Hij was nochtans niet geselecteerd voor de interland. Zijn revanche was zoet: eerste prijs in de B-categorie met een mooie score: 33. Na afloop was hij het middelpunt van een tafel met Onno, Fred, Pim en Paul. Aan een andere tafel zat een Nederlandse international die het in de baan minder goed deed dan na afloop. Leonard van Nunen was de enige die zich aan tafel zette tussen de Belgen. Praktische verbroedering, subliem gastheerschap, staaltje opofferingsgezindheid? Held!
De NVGJ verwelkomt een nieuwe columnist. Ben J. van der Voogdt (1968) schrijft vanaf vandaag elke twee weken op nvgj.nl. Hij leest alles wat er in Nederland over golf verschijnt en telt na wat er beloofd is. Zijn columns zijn altijd exact 444 woorden. Wij zijn blij dat hij zich hiertoe bereid heeft verklaard, al konden wij hem voorlopig nog niet bewegen om ook een keer mee te spelen.
Nadat we elkaar vorig jaar al mochten treffen in de finale op de PAN, reisden we dit keer af voor de halve finale in de verliezersronde naar de Zaanse. De dag begon van mijn kant al met een tegenvaller: een stroomstoring in mijn flatgebouw. Daardoor kon ik niet met de auto de garage uit.