Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
01.10.2022
Een week of wat geleden dineerde ik met mijn vrouw Irma en bij golfvrienden Cor Groeneweg en Lucy Prijs , met wie ik ook een kleurrijk verleden bij De Volkskrant deel. Lucy toverde een voortreffelijke Schotse maaltijd op tafel en Cor vertelde geanimeerd over hun liefde voor Schotland en de vele reizen daarnaartoe. Op de schoorsteenmantel van hun smaakvolle appartement zag ik een grote stoffen dobbelsteen staan, waarover Cor niet zonder trots kon melden dat dit de zogenoemde Rode Dobbelsteen was, de wisseltrofee die hij vorig jaar had gewonnen bij het gelijknamige toernooi ter nagedachtenis van Rob van den Dobbelsteen.
Deze aardige en erudiete collega van Het Parool kenden wij natuurlijk uit onze tijd aan de Wibautstraat en het frequenteren van het nabijgelegen café Hesp. We kregen het over hem, ons vak, de tijdgeest en als vanzelf over de plussen en minnen van het afslaan van rood. Had Rob echt een punt: afslaan van geel frustreert alleen maar als je drives niet verder komen dan zo’n 150 meter. Ik bracht in dat ook wij zestigplussers in staat moeten zijn verder te slaan door je swingtechniek aan te passen. Dus lessen gaan nemen en oefenen, oefenen. Cor wees nog maar eens naar de schoorsteenmantel. Het bewijs dat spelen van rood hem beter lag stond er fier bovenop.
Toen rinkelde er bij mij een belletje. Als shorthitter moest ik mijn scepsis laten varen en gewoon meedoen. De afspraak samen naar Spierdijk te reizen was snel gemaakt. En afgelopen dinsdag was het zover. De Rode Dobbelsteen lag tussen onze golftassen op de achterbank.
Ik voelde mij direct op mijn gemak in de flight met good ol’ Hans Terol en good ol’ Ruud Taal. Fijne wijze mannen en tegen de afstanden hoefde ik dus niet op te zien. Aan de baan en het weer lag het ook niet. Hans speelde goed en sprokkelde mooi 34 punten. Ruud had niet echt zijn dag. Met onverhoedse bounces raakte hij zowat alle bunkers op het parcours, maar desondanks wist hij toch nog 27 punten binnen te slepen.
Over mijn spel waren niet alleen Hans en Ruud verbaasd, maar ook ikzelf, want dat de gebruikelijke vier of vijf strepen bleven van de kaart en nagenoeg alle afslagen gingen recht en voor deze gelegenheid ook ver. Daarbij pakten de chips goed uit en vielen de putts op de juiste plek. Ik zat in de spreekwoordelijke flow en kwam met 39 stf. punten van de baan. Dat bleek genoeg om de wisseltrofee mee naar huis te mogen nemen.
Op de dag dat wij hem in ere hielden, haalde Rob van den Dobbelsteen ook via mij zijn gelijk. Als shorthitter kun je van rood dus wél goed uit de verf komen. Als “When I’m Sixty-four” moet je je innerlijke mannetjesputter met rust laten en het longhitten aan de jeugdigen overlaten, die mogelijk niet eens weten wie Paul McCartney is.
Op de terugreis hadden Cor en ik er schik in dat de dobbelsteen wederom op de achterbank lag. Die had daar ook zomaar voor hem kunnen liggen, want met 37 punten eindigde hij als tweede. Al nagenietend kwam bij mij de gedachte op dat de NVGJ in emancipatoire zin voorop loopt in de sportwereld. Want de Rode Dobbelsteen mogen wij zien als een genderneutrale prijs. Mannen, vrouwen alsook de LHTBTIQ+ gemeenschap; wij slaan voortaan allen af van rood, er is geen onderscheid meer en wij allen kunnen op eerlijke wijze winnen. Ik ga dus voortaan van rood.
Maar morgenochtend nog even niet, want dan speel ik met de Herenclub.
Jan van Galen
1
WEST 1
L. Westhof (Louis)
M
10.9
6
36
2
TERO 1
H. Terol (Hans)
M
17.8
13
34
3
KLEI 1
L. Klein Schiphorst (Leon)
M
16.0
11
33
4
SWAG 1
S Swagers (Stef)
M
.4
-6
32
5
PAEH 1
M. Paehlig (Martijn)
M
8.7
3
31
6
RUIT 1
L. van de Ruit (Leo)
M
15.5
11
30
7
RIJK 1
J.A de Rijke (Alwin)
M
17.6
13
30
8
SCHE 1
C. Scheen (Christian)
M
15.2
11
29
9
TAYL 1
C. Taylor (Charles)
M
17.4
13
29
10
COLL 1
F. Collet (Foeke)
M
8.3
3
27
11
LEUN 1
F. Leunge (Friso)
M
11.5
7
27
12
VENG 1
E Venghaus (Eric)
M
14.6
10
27
13
JONG 1
A de Jong (Annette)
V
16.6
19
17
Uitslag netto stableford dames en heren van hcp 18.0 tot en met hcp 36.0
Volgorde
Lidcode
Naam
HCP
Pl.HCP
Score
Extra informatie
1
GALE 1
J. van Galen (Jan)
M
25.3
22
39
2
GROE 3
C. Groeneweg (Cor)
M
29.0
26
37
3
LAAN 1
G. Laan (Ger)
M
20.8
17
35
4
TAAL 1
R. Taal (Ruud)
M
24.9
21
27
5
BROU 1
R. Brouwer (René)
M
22.1
18
26
6
BOTM 1
H. Botman (Hans)
M
28.7
25
26
7
3504
Taylor(gast) (lia)
V
26.1
30
25
8
HOUT 1
A. Houtkamp (Andy)
M
18.6
14
23
9
WOLL 1
W. Wollring (William)
M
25.9
22
18
10
MASS 1
R Massaut (Ronald)
M
31.0
28
18
Via ons gewaardeerde ex-lid Léon Klein Schiphorst bereikte ons het volgende bericht: Na een kort ziekbed is in zijn winterverblijf in Spanje vrijdag Fred Postma overleden, een van de NVGJ leden van het eerste uur. Fred werkte bij Haarlems Dagblad, was single handicapper en won toen ook een keer de Order of Merit .
Kampioenen van 2025 kijken terug (2) Het seizoen begint weer. Maandag slaat de NVGJ af op De Lage Vuursche voor het nieuwe golfjaar. Op de website blikken de winnaars in de A- en B-categorie terug op hun jaarprestatie, kijken ze vooruit en tippen zij de kanshebbers van 2026. Deel 2: Harald Taylor, winnaar in de B-categorie (Ronald Massaut) Harald Taylor: Op het beslissende moment stond ik er ,,Ik moet het hebben van veel spelen en koester mijn zeven beste uitslagen'', zegt Harald Taylor. Hij speelde in 2025 dan ook negentien wedstrijden om zelfs meer punten bij te schrijven dan A-kampioen Foeke Collet. ,,Maar hé, ik doe er ook veel voor.'' Harald Taylor is pas sinds zomer 2024 lid van de NVGJ, na de Memorial op Sluispolder van broer Charles. Zijn opmars is opmerkelijk. Op het Rijk van Nijmegen moest hij nog vragen hoe een golfhorloge werkt. Nu tekent hij aan de hand van afstanden en obstakels in zijn hoofd een gameplan uit. Harald lacht: ,,Ja, ik heb veel geleerd de voorbije anderhalf jaar.'' 'Leren' betekent voor Harald ook veel trainen met een teachingpro. ,,Ik geloof in professionele begeleiding. Dat heb ik in mijn werk bij De Telegraaf ook altijd zo ervaren. Als je iets wilt leren moet je niet zelf aanmodderen, maar een professional nemen.'' Bogeyspeler ,,Je moet duidelijk maken wát je wilt leren, maar ook vragen om feedback. Wat doe ik niet goed, wat kan beter en waar heb ik baat bij in een wedstrijd? Dat doe ik ook; nog steeds. Mijn pro zegt dat ik een 'bogeyspeler' kan worden. Daar train ik voor. En met actuele handicap van 21.2 kom ik al aardig in de richting.'' Het zegepad van Harald was sterk groeiende, vorig jaar. Van punten sprokkelen naar 'op z'n best'. ,,Ik begon het jaar met handicap 25 of 28. Ik weet het niet meer precies, maar elke wedstrijd met de NVGJ ging ik beter spelen. Ik heb de eerste maanden ook zeker voordeel gehad bij die hogere handicap, dat geef ik direct toe.'' Toch gaf de laatste wedstrijd in de B-catagorie de doorslag. ,,Als ik van Sonja (van de Rhoer, red.) zou winnen, dan was ik de nieuwe B-kampioen. Dat het gelukt is, is niet alleen mijn verdienste. Je scoort punten en een ander laat punten liggen. Dat maakt soms net het verschil.'' Homecourse Over het nieuwe seizoen is Harald positief gestemd. ,,Ik hoop de stijgende lijn voort te kunnen zetten. Al realiseer ik mij ook, dat ik niet alle tijd van de wereld heb om kaarten te lopen of te trainen. Ik doe nog losse mediaprojecten en consultancy. Dan ben ik met andere dingen bezig dan golfen. En heb je de tijd, dan nog. Ik heb niet eens een homecourse'', zegt hij lachend. Hoe doet hij dat dan, zonder homecourse. ,,Ik speel te hooi en te gras. Waar het zo utkomt. Vaak met mijn vrouw Nathalie en met vrienden en kennissen. Onze vakanties zijn wel sterk gericht op golfen. En natuurlijk met de NVGJ.'' 'Gewoon aanmelden' Saillant detail: Harald Taylor had al veel eerder NVGJ-lid kunnen worden dan zomer 2024. Uitgerekend broer Charles had hem altijd verteld dat de NVGJ alleen voor journalisten was. ,,Dat was ik niet al schurkte ik daar bij De Telegraaf wel tegenaan. Tot ik op Sluispolder Annette de Jong tegenkwam. Haar kende ik nog van commerciële projecten bij 100% NL. ,,Hoe kom jij hier? Nou, gewoon aanmelden, dus.'' De concurrentie voor het nieuw begonnen wedstrijdseizoen kent hij ook. ,,Ik denk opnieuw Sonja van de Rhoer. Zij speelt zó goed en zó constant. Maar ook weer René Brouwer. Hij staat er gewoon.'' Nieuwe namen? ,, Elaine de Boer of Anna van Lennep; Olga Commendeur, misschien. En natuurlijk altijd iemand waar je nu (nog) niet aan denkt. Ik zag mijzelf begin seizoen 2025 ook niet als kandidaat. We gaan het zien.''
Het seizoen begint weer. Maandag slaat de NVGJ af op De Lage Vuursche voor het nieuwe golfjaar. Op de website blikken de winnaars in de A- en B-categorie terug op hun jaarprestatie, kijken ze vooruit en tippen zij hún kanshebbers van 2026. Vandaag deel 1: Foeke Collet, winnaar in de A. Vrijdag Harald Taylor, winnaar in de B-categorie (Ronald Massaut) Foeke Collet: 'Een heel gelijkmatig seizoen gespeeld' Goed nieuws voor de titelkandidaten in de A-categorie: Foeke Collet, glorieus winnaar in de A-categori , is er de eerste wedstrijd op De Lage Vuursche niet bij. ,,Ik kom zondagavond terug van een vierdaagse golfreis naar Schotland voor Golfers Magazine. En dan maandag meteen weer? Nee, er moet ook nog gewerkt worden. Maar Texel, dan ben ik er zeker bij.'' Foeke Collet kende in 2025 een topjaar, geeft hij toe. Hij speelde - volgens de archieven - 'slechts' negen wedstrijden, maar scoorde toch 2.750 punten. Om een idee te geven. Hét recept volgens Foeke om het maximale resultaat uit je wedstrijden te halen is veel wedstrijden spelen en 'vastigheid'. Veel wedstrijden, want de zeven beste seizensresultaten gelden. ,,Je hebt er altijd mindere dagen bij, dus je moet wat 'over' hebben. En 'steady spel', dus regelmatig trainen, vaste routines ontwikkelen en leren te vertrouwen op de clubs in je tas. Dat ze doen wat ze moeten doen. Trainen, dus.'' Gemakkeljker gezegd dan gedaan. ,,Túúrlijk. Maar ik doe het zo: ik breng twee keer per week mijn dochter naar voetbal en haal haar daarna weer op. De golfbaan ligt precies halverwege mijn route. Dus ik train ik zeker twee keer per week. Dat heeft mij enorm geholpen. Daarnaast sta ik door mijn werk ook wel vaak op de baan.'' Niet zijn jaar Foeke kijkt - geholpen - ook terug op de jaren ervoor. 2024 was niet zijn jaar met slechts vijf reguliere wedstrijden bij de NVGJ. Hij werd dan ook zeventiende. 2023 speelde hij net als het voorbije jaar negen keer en noteerde 2240 punten. Hij werd zevende. Hoe anders is dat in 2025 met 2750 punten. ,,Dat betekent ook, dat ik in het begin van het seizoen enig voordeel heb gehad van mijn relatief hogere handicap. Maar driekwart seizoen was die weer helemaal bij.'' In de Matchplaycompetitie kende Foeke een slechte loting. In de achtste finale stuitte hij op latere winnaar Peter Luyer. Overigens met islechts 2 up. ,,Wat ik zeg: ik heb een heel goed jaar gehad.'' Hole-in-one De mooiste herinnering is de hole-in-one die Foeke in 2025 sloeg op Sluispolder. Het was zijn absolute hoogtepunt van die dag met verder vooral missers en net-niet-ballen. ,,Ik speelde echt slecht die dag. Dan ben je blij, dat alleen de beste zeven uitslagen tellen.'' Hoe het dit seizen zal verlopen? ,,We gaan het zien. Ik ben wel veel constanter dan pakweg halverwege 2025.'' De directe concurrenten kent hij ook: ,,Martijn Phaelig en Marijke Brouwers, Louis Westhof en wellicht Anton Kuintjes. Maar ik zie ook Henri van der Steen sterk terugkomen na zijn fysieke Leed. Hij heeft zeven sterren achter zijn naam staan. Dat zegt toch wel wat.''
Meld je nu aan voor het EMGJ Masters-evenement in Engeland! Het is een bijzondere kans om deel uit te maken van ons team van tien spelers. Daarnaast zijn er nog plekken beschikbaar voor tien extra deelnemers die lid zijn van de NVGJ. Voel je welkom en sluit je aan bij deze onvergetelijke ervaring!
Die eerste uitgawe van die Suid-Afrikaanse Ope vir joernaliste is deur Ruud Taal gewen. Die stryd op die pragtige baan van Devonvale Gholfklub was ongelooflik opwindend en is eers op die setperk van die laaste putjie beslis. Alhoewel registrasie vir hierdie Ope in November geopen het, wat tot 'n ongekende entoesiastiese reaksie gelei het, het die finale beginlys uiteindelik slegs vier name ingesluit. Dit was 'n effense terugslag, het Ruud Onstein, voorsitter van die organiseringskomitee, erken. "Maar elke begin is moeilik," het hy gesê en om verskoning gevra. Onstein het ingestaan vir NVGJ-president Paehlig, wat blykbaar moes kanselleer weens die Investic Suid-Afrikaanse Ope Kampioenskap, wat gelyktydig by die nabygeleë Stellenbosch-GC gespeel is. Die Nederlandse spelers het daar onreëlmatig presteer. Van Driel: par na 36 putjies (het net die snit gemaak); Luiten +4 (het die snit gemis). Hierdie prestasie het verrassend genoeg die prestasies by Devonvale GC geëwenaar. Louis Westhof het byvoorbeeld nogal teleurstellend presteer en slegs 20 punte aangeteken. Van die tee af het hy die ander drie deurgaans oortref, maar die gesegde "driving is for show" was weer eens in die mode. Sy flou verskoning was dat hy nog nie geakklimatiseer het nie: hy het pas in Suid-Afrika aangekom. Nee, nie die ander drie nie... Hulle was weke lank in die suidelikste deel van die Afrika-kontinent. Die setperke en die stadiger gras op die voorste setperke het geen geheime vir hulle ingehou nie. Wenner Taal het uiteindelik 36 punte aangeteken, presies een meer as Sonja van de Rhoer, wat tweede geëindig het. Sy was nogal verbaas, nadat sy al haar voorwedstryde met selfvertroue gewen het. Maar terwyl tweede plek dikwels as die beste van die verloorders beskou word, kan sy beslis trots wees op silwer, soos die onlangse "Milano-Cortina-reeks" ons geleer het. Gevolglik is Ruud Onstein se brons (34 punte) ook luidkeels toegejuig. Anders as die gewone praktyk in die geval van Jorrit Bergsma se onlangse bronsmedalje, noem ons nie die ouderdom hier nie. Daar was ook 'n pro-am, waaraan die vennote van die vier deelnemers en twee gaste deelgeneem het. Getrou aan die NVGJ-tradisie is hierdie spelers, waarvan die meeste tellings hierdie verslaggewer se geheue ontgaan, ook pryse toegeken. Hy het egter onthou dat Kea Onstein as die wenner gekroon is, met 'n indrukwekkende 39 punte, en dat haar ouderdom die moeite werd is om te noem, aangesien sy vandag 85 word (28/2).
De kop is er af: de eerste winst van het seizoen is een feit! Het 'echte' golfseizoen laat nog even op zich wachten, maar de vorm is er al. Na een succesvol indoor-event bij Ruff, was het op 23 februari tijd om onze kunsten te vertonen bij Chi Chi The Golf Venue. En reken maar dat we aan de bak moesten. Met een stevige zijwind de back nine van Bethpage Black bedwingen? Allesbehalve eenvoudig. Helemaal omdat Leonard besloot mij vanaf de back-tees te laten starten. Ter illustratie: een par 4 onder de 405 meter was nergens te bekennen. Zelfs voor mij een behoorlijke uitdaging! Chi Chi is zo'n plek waar trainen een compleet andere dimensie krijgt; lekker buiten op de afslagplaats, maar met de techniek van een topsimulator. Ideaal voor de winter als zeg ik het zelf, al blijft een echt rondje in de zon natuurlijk onverslaanbaar. De strijd in de flight met Martijn en Anton was prachtig. Martijn voelde de bui al hangen ("Nu heb ik zeker geen kans meer..."), en hij kreeg gelijk, al maakte Anton het me ontzettend lastig. Met birdies en spectaculaire hole-outs hield hij de druk er vol op. Na een gelijke stand op hole 9 moest een 'nearest to the pin' battle de beslissing brengen. Die trok ik gelukkig naar me toe! Het mooiste van de dag? De sfeer. Iedereen start en eindigt tegelijkertijd op 'hole 19' (ofwel iedereen blijft heerlijk op hole 19 ?, wat zorgt voor bakken vol gezelligheid. Na een goede burger en veel gelach gingen we voldaan naar huis. Leonard, bedankt voor de toporganisatie. Wat mij betreft: volgend jaar een vaste Indoor Winter Swing! Op naar 16 maart, wanneer het NVGJ-seizoen officieel losbarst.