Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
03.06.2021
Van wie de quote komt ga ik niet onthullen, maar zelden werden angstige momenten na een vroege nadelige tussenstand plastischer (en onsmakelijker, dat ook) omschreven dan door deze collega van de NVGJ. 'Drie down na drie is wel even een bruin streepje!', las ik op mijn scherm nadat ik een kort verslag van de wedstrijd tegen Hannie Verhoeven door had gegeven.
Ik kon het niet ontkennen en ik zag de krantenkoppen al voor me. 'Paehlig bezwijkt onder druk'. 'Kandidaat-voorzitter zakt door het ijs op homecourse'. 'Verhoeven stunt op Waterland' Het had allemaal op zijn plaats geweest, maar het liep (voor mij dan toch) gelukkig anders, al kwam ik nadrukkelijk met de schrik vrij.
De eerste schrik mocht ik al op het terras ontvangen. Tien slagen dacht ik te moeten geven door de driekwartregeling, maar mij werd al snel te verstaan gegeven dat dat niet klopte. 'Het zijn er een stuk meer hoor', lachte Hannie, om daar aan toe te voegen dat ik het maar even op moest zoeken terwijl zij wat uit de auto ging pakken. Een tactische zet? Misschien. Hoe dan ook, terwijl zij naar de auto liep om haar Arcosclip uit de auto te vissen ('Ik ben dol op het bijhouden van data'), zag ik dat me inderdaad vergist had en bleek de toch al moeilijke taak - tien slagen is gewoon veel - nog wat moeilijker.
Zeventien. Het bleken ze-ven-tien slagen. Het getal dat ik had gezien klopte wel, maar alleen als ik tegen een man had gespeeld die van rood wilde spelen. Het had gekund, iedereen moet spelen van de tee waar hij of zij zich het beste voelt, maar in dit geval was daarvan geen sprake. Hannie speelt goed, slaat de meeste ballen kaarsrecht, maar heeft niet de lengte om vanaf geel de strijd aan te gaan, ook al had ze daar nóg drie slagen extra mee gekregen. En dus kreeg ze er zeventien mee, alleen op de par-3 zestiende kreeg ze géén slag mee.
Aan mij dus zaak de wedstrijd in elk geval tot dat moment in leven te zien houden.
Al snel bleek echter dat dat nog een hele klus ging worden. Ik mocht dan wel recent mijn handicap verlaagd hebben met mijn beste rondje ooit, ook de tegenstander van vandaag deed goede zaken voor haar handicap. Niet op Waterland – 'We hadden hier met zijn drieën 21 punten na negen holes', haalde ze de moeizame ronde die we recent op de toen zeiknatte maar inmiddels kurkdroge baan in Amsterdam-Noord speelden in herinnering terug – maar wel in een van de (vele) rondjes nadien. Hannie is een veelspeelster. Met vriendinnen, maar ook gerust negen holes solo als dat zo uitkomt met een niet-golfende partner en 'angst' om weer naar de golfvriendinnen te bellen om wéér een golfafspraak te maken.
Veel spelen helpt en dat het met de vorm bij de vorig jaar lid geworden Brabantse wel goed zat, bleek dan ook al snel. Een bogey na een prachtige sandy op hole 1, een uitstekende par na een tactisch sterk gespeelde par-4 tweede, en een keurige bogey op de par-4 derde, en voor ik het wist stond ik – na twee dubbels en één bogey – na drie holes drie down.
Dit kon wel eens een lange (of juist korte) dag worden...
Golf op ons niveau is een dagvers product. De ene dag denk je door te hebben hoe het moet, de volgende dag kijk je angstig om je heen of de marshal je niet om je baanpermissie komt vragen. Zelf zeg ik altijd dat je par ergens rond handicap drie écht constant wordt, daarboven is het afwachten welke swing mee naar de baan is gekomen. Dat is geen valse bescheidenheid, maar een simpele constatering na twintig jaar golf. Soms zit het mee. Soms zit het tegen. En mijn start van de ronde hoorde duidelijk tot die laatste categorie, waarmee ik geenszins Hannies spel tekort wil doen. Dat was goed en solide. Dat van mijn niet.
Vanaf de vierde hole keerden de kansen echter. Na een par voor een halve op de par-3 vierde, maakte ik ook op vijf en zes een par om wat dichterbij te komen, om met een dubbel op zeven de stand weer gelijk te trekken. Een score waarmee we de turn bereikten na een par van Hannie op de par-3 achtste en een par van ondergetekende op de par-5 negende.
Ineens zag ik weer perspectief, al bleef het vooruitzicht op de laatste negen holes acht slagen te moeten geven een pittig vooruitzicht. Het mocht dan wel A/S staan, mijn tegenstander speelde solide golf, raakte vanaf de tee het merendeel van de fairways, en nog altijd vraag ik me af waar ik de meeste slagen op de back-nine nou eigenlijk won. Kleine dingetjes. Een kort ijzer dat net teveel onder de bal doorgaat hier. Een wedge die net te dun geraakt wordt daar. En hier en daar wat onnodig gemiste putts.
Hoe dan ook. Na in een gelijke stand de turn te hebben bereikt, ging het snel. Ik won eerst tien, we halveden elf, en was daarna de beste op twaalf, dertien en veertien, waardoor het op de tee van de par-5 vijftiende ineens do or die was voor onze fotografe. Het werd die. Na drie goede klappen lag ik op de green en twee putts later stond er een par op mijn kaart waar ik ook – toch vooral opgelucht – '5&3' schreef, ten teken dat de partij erop zat.
Natúúrlijk won ze daarna de enige hole waar ze geen slag kreeg en maakte ze ook een knappe par op de par-3 zeventiende. Dat ik met een birdie de laatste hole won deed, net als de door mij verloren holes zestien en zeventien, niet meer ter zake, maar mocht niet onvermeld blijven. Precies wat ook gold voor het goede spel van mijn tegenstander die niet alleen dapper genoeg was om na de zware ronde op Waterland van vorige week opnieuw naar Amsterdam af te reizen, maar die vooral ook uitstekend speelde. De ruime uitslag deed geen recht aan de close-call die de wedstrijd eigenlijk was.
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.