Kassie kijken

Half februari kwam eindelijk de lang verwachte Netflixserie Full Swing op tv. Maanden keek ik er naar uit, maar slechts enkele uren na het verschijnen van aflevering 1 kon het wachten op het nieuwe seizoen alweer beginnen. In nauwelijks acht uur tijd joeg ik alle afleveringen erdoor. Alsof je in één keer een familiezak drop wegsnoept. Lekker, maar een beetje misselijk word je er wel van. Ik heb het wel eens geprobeerd uit te leggen aan mijn inmiddels volwassen kinderen. Ze waren toen nog jaren jonger, maar ik denk dat ik vandaag de dag op hetzelfde onbegrip zou stuiten. Dat je van een nieuwe serie elke week één aflevering te zien kreeg en dat je, met een beetje pech, tussen de eerste en de tweede helft van het seizoen ook nog rustig een maandenlange zomerstop moest slikken. Een serie die in één keer 'gedropt' werd om die dan direct te 'bingen'? Het zou de vraag wie J.R. had neergeschoten lang niet zo'n heet hangijzer hebben gemaakt.

Hoe anders is dat tegenwoordig. Niet alleen betaalzenders voelen de noodzaak om nieuwe producten maar zo snel mogelijk volledig openbaar te gooien, ook de publieken doen er aan mee. 'Nu al verder kijken?', wordt me na menig programma gevraagd, en altijd beantwoord ik die vraag voor mezelf negatief. Natuurlijk, soms zit je ergens zó in dat je best nog een aflevering wilt zien, maar over het algemeen geldt toch de wet van de zak drop. Nog een handje is verleidelijk, maar naarmate je meer in de buurt van de bodem komt, geniet je er toch minder van.

En toch, toch, wist ik al voor het uitkomen van Full Swing dat ik voor het eerst zou gaan bingen. Nu hielp het dat ik net die week geveld was door een griepje, maar ook zonder de verplichte rust wilde ik snel weten of de verwachtingen waar werden gemaakt. Verwachtingen die door Netflix en de berichten in de golfmedia behoorlijk hoog waren. Niet alleen omdat de vergelijking met het alom geprezen Drive to Survive – een vergelijkbare serie over de Formule1 – vaak geopperd werd, ook nodigden de paar voorstukjes nadrukkelijk uit tot kijken. Alleen al de opmerking van Ian Poulter dat de makers wel een heel bijzonder seizoen hadden gekozen om hun serie te maken, was een goede trigger. Want ja, het eerste seizoen waarin de camera's van Netflix de PGA Tour non-stop volgden, wat ook het jaar dat LIV de golfwereld op zijn grondvesten deed schudden. In hoeverre zou de strijd tussen de circuits in de serie zitten? Wat zouden de spelers er over zeggen? Ik merkte dat ik het zo snel mogelijk wilde weten. Net zoals ik erg benieuwd was in hoeverre de hoofdpersonen zich echt open op zouden stellen. Zouden het vooral volledig geregisseerde portretten zijn – zo stelde Rory McIlroy vooraf vooral beperkende eisen – of zouden ze de deur allemaal opengooien zoals bijvoorbeeld Brooks Koepka, die een onbekende kwetsbare kant van zichzelf liet zien?

Zonder het antwoord te verklappen – lees gerust verder als je de serie nog moet kijken – is het antwoord daarop: wisselend. De vriendschap tussen Jordan Spieth en Justin Thomas (aflevering 1) spatte van het scherm, de aflevering van Joel Dahmen (aflevering 4) moet hem duizenden nieuwe fans op hebben geleverd, Ian Poulter (aflevering 2) en Dustin Johnson (aflevering 5) laten zien waar het de mannen van LIV vooral om te doen is, terwijl ik de aflevering met Rory McIlroy (aflevering 8) nogal tegen vond vallen. Al kan dat laatste ook te maken hebben met het feit dat je dat laatste handje chips van die in één keer leeggegeten zak eigenlijk ook niet lekker meer vindt.

Maar ja, hij moet op he?