Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
05.06.2022
Bij het checken van de laatste versie van de flightindeling, kort voor vertrek naar Alkmaar, viel het al op: Willy ontbrak op de lijst. Had me net zo verheugd om met haar te spelen, samen met haar special guest Willem van den Elskamp. Telefonisch moesten we er laatst nog zo smakelijk om lachen. ‘Ik ben maar een kneus op de golfbaan hoor Hans.’ Waarop ik zei: ‘Ik ook, dan kneuzen we lekker samen.
Op het parkeerterrein kwam ik Rob tegen en kreeg direct het verhaal te horen. Onderzoeken en nu de spannende tijd overbruggen tot de uitslag. Behoorlijk schrikken natuurlijk. ‘Maar ze is er bij het diner wel bij hoor’, klonk het iets geruststellender. En of Willy er bij was! Met een ontwapenende glimlach liep ze alle tafels af, begroette iedereen persoonlijk en legde geduldig uit waarom ze niet meespeelde.
Bij de loterij, bestaande uit het trekken van de scorekaarten, was Willy weer helemaal in haar element. Drie prachtige boeken over Karel Appel (Een leven in foto’s van Nico Koster) verwisselden van eigenaar en de hoofdprijs, een zeefdruk van Guillaume Corneille van Bervloo, of gewoon Corneille, was voor.. Ger Laan. Nu wil het toeval dat Ger vorig jaar ook al het kunstwerk won, wat toch voor enige onrust zorgde en de vraag deed rijzen of er geen sprake was van matchfixing, fraude, corruptie of anderzijds. Nadat deze vraag absoluut ontkennend kon worden beantwoord werd het idee geopperd dat Ger zelf een galerij met twee topstukken kan beginnen..
Bij de prijsuitreiking voor de wedstrijd, zoals gebruikelijk met inleidende beschietingen op geheel eigen wijze begeleid door Ruud Onstein, ontbraken merkwaardig genoeg de twee winnaars. In de B-categorie won de immer vrolijke Eric Venghaus met maar liefst 49 stableford punten. Ik kwam Eric toevallig tegen bij zijn auto vóór de ceremonie protocollaire op het moment dat hij er stiekem tussenuit wilde knijpen na zijn onvoorstelbaar goede ronde. Op de vraag of hij het befaamde Yellow Submarine wilde ontlopen antwoordde Eric dat zijn aanwezigheid dringend gewenst was bij een akkefietje in Rotterdam. Nou, vooruit.
Foeke had met het thuisfront afgesproken dat hij op tijd terug zou zijn om de avond door te brengen met zijn jonge dochter omdat zijn vrouw andere afspraken had. Ook legitiem zullen we maar zeggen, maar het zorgde er wel voor dat zijn collega Martijn de prestigieuze President’s Putter (’s ochtends nog gepoetst door Foeke na zijn zege in 2021) in ontvangst moest nemen. De ultra korte toespraak van Foeke kwam tot stand via een Whatsappje op de telefoon van Martijn. Het kan allemaal, anno 2022.
Kort voor de prijsuitreiking werd iedereen goed verzorgd tijdens het diner, dat bestond uit een heerlijk voorgerechtje, met daarna een moot heilbot of een entrecote. Met een smakelijk nagerecht tot slot. Het was weer heerlijk wat de keukenbrigade in Alkmaar op tafel wist te krijgen en de attente bediening maakte het diner compleet en zelfs tot een feest.
Om nog even terug te komen op spreekstalmeester Ruud: hij meldde onder meer dat het met Poppe — vorig jaar nog aanwezig om persoonlijk te vertellen over zijn fysieke malheur — eigenlijk wel redelijk gaat; hij heeft net een nieuwe aangepaste fiets aangeschaft om te rijden in het prachtige duingebied rond Zandvoort. Ook bleef het geliefde Zuid-Afrika van Ruud uiteraard niet onbesproken. Sommige prijswinnaars kregen enkele Afrikaanse gezegden om de oren, waaronder de volgende: Jij kan een kersie (kaarsje) in ’n hondedrol steek en daarneffens ‘lang zal die leven’ sing, maar die kak verander nie in een koek nie’ En deze: Wanneer die spel verbij is gaan die koning en die pion in dieselfde boks.
Tja, wat viel er verder nog op? Van de vier single handicappers speelden er drie meer dan 30 stbf, alleen Willem Schouten bleef met 27 wat achter. Een andere Willem, Van den Elskamp, voelde zich als gast van Willy weer als een vis in het water. Maar een volledige terugkeer bij de NVGJ zit er absoluut niet in. Zegt hij nu. En wéér verdween er een trolley met tas onder water, nu die van Madelon.
Kortom, het was weer een prachtige Jaski Open. Er werd niet gesproken over een 2023-editie. Laten we met z’n allen hopen dat die er eventueel wel zal komen...
UITSLAGEN
Op de zonovergoten Jaski Open sloeg Foeke Collet weer eens onverbiddelijk toe in de A-categorie. In de B behaalde Eric Venghaus het onwaarschijnlijke aantal van 45 stablefordpunten, zelfs de 39 van Sonja van de Rhoer waren onvoldoende. Opvallend was dat beide winnaars om uiteenlopende redenen niet aanwezig waren bij de prijsuitreiking.
1
COLL 1
F. Collet (Foeke)
M
9.1
10
35
2
LEEU 1
J. van Leeuwen (Jeroen)
M
13.6
17
33
3
BROU 2
M. Brouwers (Marijke)
V
13.7
17
32
4
PAEH 1
M. Paehlig (Martijn)
M
8.1
9
31
5
KUIJ 2
A Kuijntjes (Anton)
M
9.5
10
31
6
STUR 1
P. Sturhoofd (Pamela)
V
14.0
16
30
7
DONK 1
P. Donkersloot (Pim)
M
16.4
18
30
8
KLEI 1
L. Klein Schiphorst (Leon)
M
16.0
18
29
9
TERO 1
H. Terol (Hans)
M
17.6
19
28
10
SCHO 1
W. Schouten (Willem)
M
9.6
10
27
11
WEST 1
L. Westhof (Louis)
M
10.8
12
27
12
ONST 1
R. Onstein (Ruud)
M
13.6
15
27
13
WIES 1
H. Wiesenhaan (Helene)
V
10.8
15
26
14
UIJL 2
F.M.L. Uijlenbroek (Frank)
M
16.1
18
26
15
TAYL 1
C. Taylor (Charles)
M
17.4
19
24
16
DAAL 1
G. van Daalen (Gerald)
M
12.8
13
19
999
RUIT 1
L. van de Ruit (Leo)
M
13.9
15
NR
Uitslag netto stableford dames en heren van hcp 18.0 tot en met hcp 54.0
Volgorde
Lidcode
Naam
HCP
Pl.HCP
Score
Extra informatie
1
VENG 1
E Venghaus (Eric)
M
18.6
21
45
2
RHOE 1
S. van de Rhoer (Sonja)
V
20.7
24
39
3
VERH 2
H Verhoeven (Hannie)
V
21.9
26
35
4
RHEE 1
A. van Rhee (Annemart)
V
18.7
22
33
5
LAAN 1
G. Laan (Ger)
M
22.2
24
33
6
3952
M Keuning (Marga)
V
24.3
29
33
7
3336
Lia Taylor (Lia)
V
26.3
31
32
8
BUIT 1
R. Buitenhuis (Ron)
M
18.7
24
31
9
BARE 1
M. Barenbrug (Madelon)
V
29.3
34
31
10
PEER 1
R. Peereboom Voller (Ron)
M
20.4
23
30
11
GALE 1
J. van Galen (Jan)
M
25.3
27
30
12
COMM 1
O Commandeur (Olga)
V
26.7
31
30
14
BEEK 1
C. van Beek (Carien)
V
20.2
24
28
15
KEIJ 1
P Keijzer (Peter)
M
21.4
24
27
16
BOEH 1
P Boehle (Paul)
M
25.7
29
27
13
KLEE 1
M van Kleef (Michiel)
M
24.0
27
29
17
DEKK 1
J. Dekker (John)
M
25.6
29
25
18
HIEM 1
L. Hiemstra (Lex)
M
21.7
24
24
19
3954
W van den Elskamp (Willem)
M
26.7
30
22
20
GROE 1
A. Groen (Anneke)
V
36.4
42
22
21
BOTM 1
H. Botman (Hans)
M
28.8
32
21
22
3865
Uijlenbroek (Christiane)
V
36.1
42
16
Het woord ‘ontspullen’ is voor mij nu al het woord van het jaar. Een woord overigens dat meneer van Dale nog maar sinds kort erkent. De hoeder van onze moedertaal is wat behoudend zullen we maar zeggen. Erger is dat mijn automatische spellingscontroleur het woord niet herkent en mij steeds wenst te corrigeren met het woord ‘onthullen’. Tijd om het emotieloze tech-wonder, onze nieuwste pennenvriend ChatGPT te hulp te roepen. ‘Het’ geeft in een mum van tijd een uitvoerig antwoord. Het dichtst bij ‘ontspullen’ komt het begrip ‘bewust wegdoen van overbodige zaken om zo meer rust, ruimte en overzicht in je hoofd te creëren.’ Of zoals een erkend minimalismespecialist (die bestaan echt) mij tracht te inspireren: ‘je leven simpeler maken en je focus verleggen naar wat écht belangrijk is’. Het lijkt verdomme wel golf. Maar de harde kernaspecten van het woord bevatten nog meer. Ontspullen is ook een actieve manier om de geest te verlichten met mentale rust als doel. Niet klakkeloos opruimen dus, maar dat doen op basis van de vraag ‘of die spullen je nog vreugde brengen’. Mooi hè? Een aanstaande verhuizing - wij gaan kleiner wonen en gelijkvloers, want dat móet als je ouder wordt - dwingt me tot die ultieme gelukstest. Terwijl ik hardnekkig probeer ‘The Old Man Out’ te houden, staar ik naar een breed scala aan verwaarloosde objecten en stel mezelf de vraag: ‘ben ik hier überhaupt ooit blij van geweest?’ Maar ook de keuze die ik mijzelf opleg bemoeilijkt het vreugde-proces: wordt het een hiernietsmaals of een tweede kans? De Milieustraat of de Kringloop? Of toch nog maar even bewaren? Onder het motto ‘bijna alles moet weg’ duiken ook enkele ontspulkandidaten uit NVGJ-hoek op. Ooit als prijs (of als vriend) verworven. Zoals twee romans van René Brouwer en diens pseudo Renee van Amstel, ‘De vrouw van de ambassadeur’ en ‘Het spel van Floor’ (nb: het laatste boek is beter dan de film), waar de erotiek van de omslagen afdruipt. In schrille tegenstelling tot de gebronsde kop van Rob, ‘in chamois-tint’, op de cover van 'De Grote Hoogland’. Ze zijn slecht vergelijkbaar met het succesvolle ‘Complete Margriet Kookboek’ (vijfhonderdste druk schat ik in) van Sonja van de Rhoer of het 'NVGJ’- verzamelwerk van Hans Terol met een sierlijke poze van Willem van DEN Elskamp tegen een regenboog, van mijzelf, op de voorplaat. Van de meer tastbare ontspulattributen heeft ‘Bartje’, ooit de Drenthe-trofee, een eerdere schifting niet overleefd. De handige Action- snijplank (met keuzes voor de te bewerken producten) zal ook in onze nieuwe behuizing wel een rol blijven vervullen. Blijven over de eerste prijs van de ‘NGF-Journalistendag 2010’, een inmiddels totaal verweerde verzilverde schaal, en maar liefst twee ‘Poppe-cups’. Als ode en herinnering aan Poppe de Boer en diens nimmer aflatende strijd om het NVGJ-logo - en vooral zijn gemopper daarover - zullen de eigenhandig door hem gedecoreerde bokalen binnenkort worden geplaatst in de NVGJ-relikwieënkast op onze home course. De tienduizend (en meer) digitale foto’s van ‘de-NVGJ-door-de-jaren-heen’, toen alles (nog) beter was, onttrek ik aan het ontspulproces. Die gigabytes nemen immers weinig ruimte in en scheppen bij het weerzien ervan nog steeds vreugde in het leven.
Ik zit op de rand van het bed in onze hotelkamer in Denia en denk: dat scheelde niet veel; kantje boord. Het is de schaduwzijde van goede voornemens. Behalve wekelijks twee keer golftraining is dat afvallen, fitter worden, flexibiliteit en meer rotatie in het bovenlichaam als ook meer spierkracht in de benen. Naar de sportschool, dus. Mijn valkuil: meer doen dan slim of dan nodig is. Vooral té snel, té veel willen. Meteen vier keer per week aan de gewichten hangen is niet zo handig als je pakweg tien-vijftien jaar geleden voor het laatst een sportschool van binnen hebt gezien. Na twee weken in de gym kan ik nog geen kopje meer optillen. Op de golfbaan geweest; kan geen bal slaan zonder stekende pijn. En over vier-vijf weken is de Surprisereis naar Denia/ La Sella. Ga ik dat wel halen? Reddingsboei bij fysieke malheur is al 30 jaar mijn bevriende fysiotherapeut, George Owens. Hij heeft mij begeleid gedurende drie knieoperaties en over drie decennia bij verschillende squash-, ski- en later golfblessures. Laat ik het kleinere werk hier verder onbenoemd. Overbelast George kent mijn gemankeerde lichaam als geen ander, maar dit was toch weer nieuw voor hem. ,,Overbelasting. Het is de onderliggende spiergroep van de triceps van je rechterarm, maar ook de aanhechting van de spieren vanaf de elleboog en de schouder. Hoe krijg je dat nu weer voor elkaar?'' Nou ja, 'goede voornemens', leg ik uit. ,,Hoe oud ben je'', vraagt George hoofdschuddend. Hé vriend, jij vond het ook een goed idee dat ik deze winter naar de sportschool zou gaan, probeer ik steun te vinden. ,,Ja, maar niet meteen vier keer per week en ook niet meteen een volledige workout.'' Ik knik berustend. De voorafgaande dagen aan de golftrip van de NVGJ blijven spannend, maar George lapt mij toch weer op. In de tussentijd heb ik wel een conditie- en benenprogramma gedaan, dat wel. Motoriek De actuele stand van zaken rond mijn goede voornemen: In plaats van afvallen ben ik aangekomen, zoals meestal in november-december. Ik heb ook nog steeds de motoriek van een hoogbejaaarde en zie maar weinig vooruitgang. Het is een hele opgave, drie-vier keer per week naar de sportschool. Natuurlijk met de luxe van gratis parkeren voor de deur. Dat wel, maar het zit nog niet in mijn systeem. De golfbaan heb ik na de seizoensafsluiting amper meer gezien. Appje van mijn pro, Ed Vander: ,,Hé Ronald, ik zie dat je trainingen hebt ingeboekt. Maar dat kan helemaal niet, want ik ben op vakantie. Laten we in het nieuwe jaar maar een programmaatje maken.'' Pfffff... de eerste wedstrijd van 2026 is al half maart. Wat kun je repareren in slechts twaalf weken? Het schiet allemaal niet op met die goede voornemens. Het dreigt - wel héél vertrouwd - weer opnieuw 'overwinteren' te worden. Ook fijn, toch? Aanvullende goede voornemens: Laat het glas altijd halfvol zijn; mínimaal halfvol en geniet van het leven!
Die Mr Glow Matchplay komptisie 2026 zal sal ook hierdie keer afgeskop word met 'n toernooi op die Devonvale Buite Klub in Stellenbosch, Suid-Africa. Dis 'n uitdagende baan waar jy met moeilyke bofhoue konfronteer word. Die skoonveld kan op sekere plekke nogal smal wees en as die wind boonop opsteek, kan dinge baie interessant raak. Die wedstryd zal op 27 Februarie gespeel word over 18 gaatjies onder lekker sonskijn en snelle setperke. Die NVGJ-speelseisoen sal geopen word met die afslaan van die klub se twee veterane, Ruud Onstein en Ruud Taal. Jij kan jou aanmeld en die inskrijving is oop vir alle NVGJ-lede. Sonja van de Rhoer en Louis Westhof is al op die lijs met name van deelnemers. Versprei die woord!
Onze voorzitter en hoofdredacteur van Golfers Magazine, Martijn Paehlig, pakt royaal uit in 'zijn' tijdschrift, met maar liefst zes zeer lezenswaardige pagina's over de Nations Cup, onlangs gespeeld op onze thuisbaan De Texelse. Het team van de NVGJ overtrof daar zichzelf en werd derde. Het is een sfeerbeeld en wedstrijdverslag in één, met mooie foto's van (ook al) 'onze' Roland Reinders en Peter van Weel. Alle spelers en natuurlijk de toernooidirecteur Cara krijgen aandacht. In hetzelfde nummer overigens een indrukwekkend verhaal van Pamela, over United Golf, dat Oekraïense oorlogsveteranen helpt om via golf hun leven weer op de rit te krijgen. Schril contrast: waar Anton Kuijntjes tijdens de nations cup grappend zegt: 'Ik geef mijn linkerbeen voor zijn balcontact', over een Oostenrijkse tegenstander (met hdc 14 een typische U-boot), citeert Pamela in Oekraïne: 'Jij hebt nog twee benen, dus jij mag wel wat extra werk verzetten.' Uiteraard staat er ook weer een column van Rob Hoogland in het blad. Nu thuis op de mat of in de winkel verkrijgbaar.
We gaan met de NVGJ terug naar De Goyer. Terug naar die baan die bij iedereen in het geheugen gegrift staat: waar ooit een slagboom naast lag en wij dat dagdeel het enige gezelschap waren. Niemand heeft ooit schuld bekend, al vond het bestuur destijds dat we de helft van de kosten moesten dragen. Zo gaat dat bij ons.