Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
05.06.2022
Bij het checken van de laatste versie van de flightindeling, kort voor vertrek naar Alkmaar, viel het al op: Willy ontbrak op de lijst. Had me net zo verheugd om met haar te spelen, samen met haar special guest Willem van den Elskamp. Telefonisch moesten we er laatst nog zo smakelijk om lachen. ‘Ik ben maar een kneus op de golfbaan hoor Hans.’ Waarop ik zei: ‘Ik ook, dan kneuzen we lekker samen.
Op het parkeerterrein kwam ik Rob tegen en kreeg direct het verhaal te horen. Onderzoeken en nu de spannende tijd overbruggen tot de uitslag. Behoorlijk schrikken natuurlijk. ‘Maar ze is er bij het diner wel bij hoor’, klonk het iets geruststellender. En of Willy er bij was! Met een ontwapenende glimlach liep ze alle tafels af, begroette iedereen persoonlijk en legde geduldig uit waarom ze niet meespeelde.
Bij de loterij, bestaande uit het trekken van de scorekaarten, was Willy weer helemaal in haar element. Drie prachtige boeken over Karel Appel (Een leven in foto’s van Nico Koster) verwisselden van eigenaar en de hoofdprijs, een zeefdruk van Guillaume Corneille van Bervloo, of gewoon Corneille, was voor.. Ger Laan. Nu wil het toeval dat Ger vorig jaar ook al het kunstwerk won, wat toch voor enige onrust zorgde en de vraag deed rijzen of er geen sprake was van matchfixing, fraude, corruptie of anderzijds. Nadat deze vraag absoluut ontkennend kon worden beantwoord werd het idee geopperd dat Ger zelf een galerij met twee topstukken kan beginnen..
Bij de prijsuitreiking voor de wedstrijd, zoals gebruikelijk met inleidende beschietingen op geheel eigen wijze begeleid door Ruud Onstein, ontbraken merkwaardig genoeg de twee winnaars. In de B-categorie won de immer vrolijke Eric Venghaus met maar liefst 49 stableford punten. Ik kwam Eric toevallig tegen bij zijn auto vóór de ceremonie protocollaire op het moment dat hij er stiekem tussenuit wilde knijpen na zijn onvoorstelbaar goede ronde. Op de vraag of hij het befaamde Yellow Submarine wilde ontlopen antwoordde Eric dat zijn aanwezigheid dringend gewenst was bij een akkefietje in Rotterdam. Nou, vooruit.
Foeke had met het thuisfront afgesproken dat hij op tijd terug zou zijn om de avond door te brengen met zijn jonge dochter omdat zijn vrouw andere afspraken had. Ook legitiem zullen we maar zeggen, maar het zorgde er wel voor dat zijn collega Martijn de prestigieuze President’s Putter (’s ochtends nog gepoetst door Foeke na zijn zege in 2021) in ontvangst moest nemen. De ultra korte toespraak van Foeke kwam tot stand via een Whatsappje op de telefoon van Martijn. Het kan allemaal, anno 2022.
Kort voor de prijsuitreiking werd iedereen goed verzorgd tijdens het diner, dat bestond uit een heerlijk voorgerechtje, met daarna een moot heilbot of een entrecote. Met een smakelijk nagerecht tot slot. Het was weer heerlijk wat de keukenbrigade in Alkmaar op tafel wist te krijgen en de attente bediening maakte het diner compleet en zelfs tot een feest.
Om nog even terug te komen op spreekstalmeester Ruud: hij meldde onder meer dat het met Poppe — vorig jaar nog aanwezig om persoonlijk te vertellen over zijn fysieke malheur — eigenlijk wel redelijk gaat; hij heeft net een nieuwe aangepaste fiets aangeschaft om te rijden in het prachtige duingebied rond Zandvoort. Ook bleef het geliefde Zuid-Afrika van Ruud uiteraard niet onbesproken. Sommige prijswinnaars kregen enkele Afrikaanse gezegden om de oren, waaronder de volgende: Jij kan een kersie (kaarsje) in ’n hondedrol steek en daarneffens ‘lang zal die leven’ sing, maar die kak verander nie in een koek nie’ En deze: Wanneer die spel verbij is gaan die koning en die pion in dieselfde boks.
Tja, wat viel er verder nog op? Van de vier single handicappers speelden er drie meer dan 30 stbf, alleen Willem Schouten bleef met 27 wat achter. Een andere Willem, Van den Elskamp, voelde zich als gast van Willy weer als een vis in het water. Maar een volledige terugkeer bij de NVGJ zit er absoluut niet in. Zegt hij nu. En wéér verdween er een trolley met tas onder water, nu die van Madelon.
Kortom, het was weer een prachtige Jaski Open. Er werd niet gesproken over een 2023-editie. Laten we met z’n allen hopen dat die er eventueel wel zal komen...
UITSLAGEN
Op de zonovergoten Jaski Open sloeg Foeke Collet weer eens onverbiddelijk toe in de A-categorie. In de B behaalde Eric Venghaus het onwaarschijnlijke aantal van 45 stablefordpunten, zelfs de 39 van Sonja van de Rhoer waren onvoldoende. Opvallend was dat beide winnaars om uiteenlopende redenen niet aanwezig waren bij de prijsuitreiking.
1
COLL 1
F. Collet (Foeke)
M
9.1
10
35
2
LEEU 1
J. van Leeuwen (Jeroen)
M
13.6
17
33
3
BROU 2
M. Brouwers (Marijke)
V
13.7
17
32
4
PAEH 1
M. Paehlig (Martijn)
M
8.1
9
31
5
KUIJ 2
A Kuijntjes (Anton)
M
9.5
10
31
6
STUR 1
P. Sturhoofd (Pamela)
V
14.0
16
30
7
DONK 1
P. Donkersloot (Pim)
M
16.4
18
30
8
KLEI 1
L. Klein Schiphorst (Leon)
M
16.0
18
29
9
TERO 1
H. Terol (Hans)
M
17.6
19
28
10
SCHO 1
W. Schouten (Willem)
M
9.6
10
27
11
WEST 1
L. Westhof (Louis)
M
10.8
12
27
12
ONST 1
R. Onstein (Ruud)
M
13.6
15
27
13
WIES 1
H. Wiesenhaan (Helene)
V
10.8
15
26
14
UIJL 2
F.M.L. Uijlenbroek (Frank)
M
16.1
18
26
15
TAYL 1
C. Taylor (Charles)
M
17.4
19
24
16
DAAL 1
G. van Daalen (Gerald)
M
12.8
13
19
999
RUIT 1
L. van de Ruit (Leo)
M
13.9
15
NR
Uitslag netto stableford dames en heren van hcp 18.0 tot en met hcp 54.0
Volgorde
Lidcode
Naam
HCP
Pl.HCP
Score
Extra informatie
1
VENG 1
E Venghaus (Eric)
M
18.6
21
45
2
RHOE 1
S. van de Rhoer (Sonja)
V
20.7
24
39
3
VERH 2
H Verhoeven (Hannie)
V
21.9
26
35
4
RHEE 1
A. van Rhee (Annemart)
V
18.7
22
33
5
LAAN 1
G. Laan (Ger)
M
22.2
24
33
6
3952
M Keuning (Marga)
V
24.3
29
33
7
3336
Lia Taylor (Lia)
V
26.3
31
32
8
BUIT 1
R. Buitenhuis (Ron)
M
18.7
24
31
9
BARE 1
M. Barenbrug (Madelon)
V
29.3
34
31
10
PEER 1
R. Peereboom Voller (Ron)
M
20.4
23
30
11
GALE 1
J. van Galen (Jan)
M
25.3
27
30
12
COMM 1
O Commandeur (Olga)
V
26.7
31
30
14
BEEK 1
C. van Beek (Carien)
V
20.2
24
28
15
KEIJ 1
P Keijzer (Peter)
M
21.4
24
27
16
BOEH 1
P Boehle (Paul)
M
25.7
29
27
13
KLEE 1
M van Kleef (Michiel)
M
24.0
27
29
17
DEKK 1
J. Dekker (John)
M
25.6
29
25
18
HIEM 1
L. Hiemstra (Lex)
M
21.7
24
24
19
3954
W van den Elskamp (Willem)
M
26.7
30
22
20
GROE 1
A. Groen (Anneke)
V
36.4
42
22
21
BOTM 1
H. Botman (Hans)
M
28.8
32
21
22
3865
Uijlenbroek (Christiane)
V
36.1
42
16
Van Galen vs Van Leeuwen Ai, 7 down 6 to go Aan de vooravond van mijn matchplay speelde er van alles door mijn gonzende golfhoofd. Jeroen van Leeuwen - aan wie ik was gekoppeld - mocht zich al tweemaal eerder finalist noemen en hij won er een. Zijn handicap: 11. De mijne: 25. Het gekozen strijdtoneel: Houtrak, Jeroens thuisbasis. Ik speelde er ooit een keer, maar ik had geen enkele actieve herinnering aan welke hole dan ook. Eerlijk zijn tegen jezelf, dacht ik. Geen valse hoop koesteren. Tegen een betere golfer raak je door zijn verre drives en zuivere approches toch al snel ontmoedigd. Aan de andere kant was er toch enige reden tot optimisme. Mijn ballen vlogen de laatste tijd naar behoren. Op de Hoge Dijk had ik twee dagen daarvoor zomaar 32 stablefordpunten bijeen gesprokkeld. Actueel sta ik nu zelfs op plaats 6 in de Order of Merit. Ook al is dat in de B. Het weer zou fijn zijn en de baan lag er florissant bij, aldus de website. Ik kreeg ook nog eens dertien slagen mee. Even kwam de wekelijkse lijfspreuk van Telstarfans in mij op: ,,Voor hetzelfde geld winnen we.'' De wedstrijddag zelf begon goed. Jeroen toonde zich een warm gastheer. De greenfee had-ie al betaald en er stond direct koffie voor mijn neus. Wij kenden elkaar nog niet zo goed, maar in ons geanimeerd gesprek bleken wij veel raakvlakken met elkaar te hebben en zelfs wederzijdse kennissen. Jeroen zou mij – sportief als hij is - bij iedere hole op mogelijke gevaren wijzen. Drie-putt Bij het inslaan voelde ik mij dan ook tamelijk ontspannen. Bij de afslag zelfs op mijn gemak. De eerste hole verloor ik weliswaar, zij het nipt. Reden: een drie-putt op een voor mij erg snelle green. De tweede hole trok ik wel naar mij toe, maar verloor de vier daaropvolgende holes. Maar telkens met slechts één slag verschil. Met name opnieuw door het putten. De hole daarop halfden we. Hole 8 was wel voor mij. Lang leve de handicapverrekening, maar hole 9 ging wederom naar Jeroen. Al stond ik dan 4 down, ik bleef toch mogelijkheden zien. Jeroen speelde dan wel prima, maar mijn afslagen en approches mochten er ook wezen. Beslist niet kansloos. Tenminste, als je mijn fouten wat baanmanagement buiten beschouwing laat. Ik ging telkens voor de vlag. Ook al lag er een diepe bunker voor - of naast de green. Of erger: een waterpartij. Het verlangen om groots en meeslepend te spelen was opnieuw sterker dan het gezond verstand. Ken uzelf. Veilige ruimte Wilde ik dus nog terugkomen, dan moest ik vanaf hole 10 kiezen voor de veilige ruimte, beheerst slaan, rustig ademen en beseffen dat ik nog zes extra slagen mee had. Kortom vrij baan voor andere valkuilen in dat gonzende golfhoofd. Ik ging nadenken, ik ging kracht zetten, ik ging opkijken. Op de drie holes die volgden ging ik volledig de mist in. Jeroen scoorde intussen louter parren. Op hole 12 was het dan ook gedaan. 7 down voor mij, 7 up voor Jeroen, met nog maar 6 holes te gaan. De terechte winnaar stelde voor om toch nog even lekker door te spelen. En zo belandden wij nog op de schitterende hole 14, die, zo schijft men terecht op de Houtrak-site, op Augusta niet zou misststaan. De dag eindigde in het clubhuis met wat biertjes, bitterballen en wederom een prettig gesprek. Het NVGJ-adagium 'Elkaar een fijne dag bezorgen', viel hier helemaal op zijn plek. Met dank aan Jeroen, de baan en het weer.
Ik had al een paar jaar niet meer meegedaan aan onze matchplay competitie. Waarom eigenlijk weet ik niet. Ik speel graag matchplay en was ook altijd een enthousiast deelnemer aan de NGF Competitie. Toen ik in Zuid Afrika de oproep las van organisator Louis Westhof om je aan te melden, besloot ik mij op te geven en dat leverde een loting op die mij plaatste tegenover Hannie Verhoeven, onze huidige penningmeester en dinsdag 21 april was het zover. Hannie wilde wel graag eens op Noordwijk spelen, zij had gehoord dat het een oude en mooie baan was en dat wilde zij wel eens ervaren. Ik denk dat zij, nu de wedstrijd achter de rug is, graag nog eens terug wil komen naar Noordwijk.
'Het was gezellig, man', zegt Roland, terwijl hij nog een keer op zijn scorekaart kijkt, die niet alleen 44 Stablefordpunten laat zien, maar ook 4&3 winst in de eerste ronde van de matchplaycompetitie. Gezellig? GEZELLIG?! Ik neem nog een slok van mijn bier en denk terug aan achttien holes geleden. Toen mijn goedlachse, en ogenschijnlijk zo sympathieke tegenstander me op de eerste green een puttje van veertig centimeter liet maken... herstel, liet missen. 'Het is niets persoonlijks hoor, maar soms gaan dat soort puttjes er niet in', voegde hij er ten overvloede nog even aan toe. Vertel mij wat. De rest van de ronde drukte ik er nog vier van binnen de meter langs de hole – er zat zelfs een 4-putt bij – zodat de teller pas stopte na 40 putts. Au.
De NVGJ won na jaren weer eens de interland tegen de Duitsers, deze keer op de baan van Landgoed Bleijenbeek in Afferden. Weliswaar met een krap verschil, van in totaal 253 punten tegen 249, de trots was er niet minder om. Nederland lijkt sinds de geweldige prestatie bij de Nations Cup in Texel, de stijgende lijn moeiteloos door te trekken. Non-playing captain Madelon nam de afschuwelijk grote beker in ontvangst. Waar andere jaren nog wel eens de slechtste twee (of de beste en de slechtste) score van de tien werden geschrapt, gebeurde dat dit jaar niet, en dat maakte net het verschil, door een score van 8 punten bij de Duitsers, waar Nederland niet lager scoorde dan een 21. De hoogste scores vielen met 31 en 35 trouwens ook aan de kant van de Duitsers, waar Sonja de meeste binnen haalde voor Nederland (30). Alle scores met ¾ handicap verrekening.
Het is 'reisleider' Hans Terol - samen met Christa Konijn van sponsor Fairway Golftravel - weer gelukt om een pareltje uit te zoeken als Surprisereis. Als Sinterklaas in Nederland is gaat de NVGJ naar Spanje. Dat pareltje is het internationaal bekende 5-sterren golfresort El Rompido, in het zuidwesten van Spanje. Een toplocatie.
Soms win je een prijs die je niet zomaar in de kast zet, maar die je echt moet beleven. Afgelopen oktober was zo'n moment op de Scherpenbergh, toen ik de eerste prijs in ontvangst mocht nemen: een compleet verzorgd rondje op de legendarische Haagsche, inclusief een uitgebreide lunch, aangeboden door Jolanda van Mr. Glow. Dinsdag 8 april, was het na lang uitkijken eindelijk zover. Een serene start in de vroege ochtend De wekker ging vroeg, maar dat was geen enkel probleem. Met een grote glimlach reed ik om 08:00 uur de oprit van de Haagsche op. Aankomen op een nog volledig verlaten golfbaan is een ervaring op zich; het voelt bijna als een goed bewaard geheim. Terwijl de eerste zonnestralen door de bomen prikten en de dauw nog glinsterde op de fairways, spotte ik een reetje, waarschijnlijk op zoek naar haar moeder. Die absolute stilte en de serene sfeer van de natuur in de vroege ochtend gaven me direct het gevoel van pure luxe. 18 holes in het paradijs Iets later ontmoette ik Jolanda, en na een hartelijk ontvangst sloegen we om 08:30 uur af. Het was alsof de wereld even stilstond; we hadden de hele baan nagenoeg voor onszelf. Spelen op de Haagsche is altijd een uitdaging, maar met de zon op ons gezicht, de perfecte staat van de greens en het fantastische gezelschap voelde elke hole als een cadeautje. We namen de tijd om te genieten van de prachtige uitzichten en het goede spel, wat deze dag echt een gouden randje gaf. Nagenieten met een glansrol voor Mr. Glow Na 18 holes vol sportiviteit en gezelligheid was het tijd voor het volgende hoogtepunt: een heerlijke lunch op het zonnige terras. Onder het genot van goed eten en mooie gesprekken lieten we de dag nog eens de revue passeren. Als kers op de taart bracht ik Jolanda na afloop nog even naar huis (en de wasstraat), waardoor niet alleen mijn humeur, maar ook mijn auto weer een complete opfrisbeurt kreeg. Mijn auto glanst weer als nooit tevoren, maar die typische Mr. Glow-glimlach? Die staat nog steeds op mijn gezicht en zal daar voorlopig ook niet verdwijnen. Jolanda, ontzettend bedankt voor de uitnodiging, de gastvrijheid en deze onvergetelijke dag op een van de mooiste banen van Nederland!