Nederlandse Vereniging van Golfspelende Journalisten
18.06.2020
Onze gewaardeerde collega en NVGJ-voorzitter Eric Korver haalde de regionale bladen met een paginagroot verhaal over zijn nieuwe leven in Lloret de Mar, waar hij samen met zijn dochter Nikita een snackbar gaat exploiteren. Maar hij blijft daarnaast zijn Nationaal Golfmagazine maken. Vanuit Spanje.
TEKST ARTIKEL UIT DAGBLAD KENNEMERLAND
Uitgeester Eric Korver neemt snackbar in Lloret de Mar over
De al jaren gekoesterde wens om ooit eens iets in Spanje te beginnen, wordt dit jaar werkelijkheid voor Eric Korver. Op 1 juli opent de Uitgeester als eigenaar van Patathuis De Koe & Bakker Bert de deuren van zijn eigen zaak midden in het uitgaansgebied van badplaats Lloret de Mar.
Het brengt de 56-jarige Korver een nieuwe uitdaging. Na ruim dertig jaar in de sportjournalistiek werkzaam te zijn, is de aandacht de komende maanden op belegde broodjes, kroketten en frikandellen gericht. Ervaring in de horeca ontbreekt, maar dat neemt niet weg dat de Uitgeester met veel plezier uitkijkt naar zijn nieuwe job. „Het is niet iets dat ik zomaar beslist heb. Ik heb een huurcontract van tien jaar getekend, want het is wel een lange-termijnding en ik vind het leuk dat ik dit avontuur samen met mijn dochter Nikita aan kan gaan.”
„Het is ook allemaal haar ’schuld’ dat we nu in Spanje zitten”, lacht Korver. Hij legt uit: „Nikita was hier in 2018 op vakantie en besloot langer te blijven toen ze ook nog zes weken in De Koe kon werken. We hebben haar toen na dat langere wegblijven als verrassing opgehaald in plaats van een ticket te betalen. Toen ben ik in gesprek geraakt met de eigenaren en die lieten weten mogelijk de zaak te willen verkopen. Ik gaf aan wel geïnteresseerd te zijn en daar is het mee begonnen.”
Afronden
In augustus 2019 werd hun wens concreter en ben ik langsgekomen om te praten en inzage te krijgen in cijfers. Na dat gesprek was het al duidelijk en afgelopen maart werd de koop gesloten. „In april zouden we alles afronden, maar dat hebben we maar via de mail gedaan. Eigenlijk zouden we op 1 juni opengaan, maar dat wordt nu dus 1 juli en dan gaan we zien of en zo ja hoeveel toeristen er naar Spanje komen. Er zijn wel de nodige regels, maar Spanje wil het toeristenseizoen niet helemaal gedag zeggen. We zouden wel eerder open kunnen, omdat we een take away zijn, maar dat doen we bewust niet.”
Afgelopen weekeinde reed Korver naar Spanje om zich voor te bereiden op zijn nieuwe rol als snackbarhouder. „Mijn werk als uitgever van enkele sportbladen blijf ik overigens ook wel doen. Twee van die bladen (skate.nl en Hockey International) zouden sowieso al ’zomerstop’ hebben, maar het Nationaal Golfmagazine regel ik nu gewoon vanuit Spanje.”
Overigens was het door alle maatregelen die Spanje nog heeft in verband met het coronavirus niet zomaar een gegeven dat hij door kon rijden naar Lloret de Mar. „Meteen na de grens stond de Guardia Civil klaar om ons te controleren. Ik had gelukkig alle benodigde papieren geregeld, waardoor we door konden reizen. De komende weken maken we de voorbereiding voor opening af. Want we zijn slechts twee maanden open. Het is wel vreemd om hier nu rond te lopen. Iedereen heeft een mondkapje voor en je merkt wat panische reacties. Je kan aan alles merken dat het land het de afgelopen maanden aardig voor de kiezen heeft gehad.”
De 19-jarige Nikita zal samen met enkele andere Nederlandse jongeren, die tijdens hun verblijf samen in een appartement zitten, vele uren achter de frituur doorbrengen. Ook haar vader zal zijn diensten draaien. „Friet bakken kan je leren, zelfs als journalist”, lacht Korver. „Als de frikandellen boven komen drijven, dan moeten ze er uit.” Het is overigens een bewuste keuze om met Nederlands personeel te werken. „Zeventig procent van de klanten komt uit Nederland. Daarnaast zijn er veel Belgen die wat komen eten. Dat maakt het voor iedereen makkelijk.”
Geweldig
Als jongere ging Eric Korver op vakantie naar Lloret de Mar. „Er zijn natuurlijk wel wat dingen veranderd sinds ik hier was, maar het is eigenlijk heel simpel. Je vindt Lloret geweldig of je vindt het helemaal niets. Ik was vanaf het eerste moment gewonnen en ook Nikita vindt het geweldig. Afgelopen zomer heeft ze hier nog in een feestcafé gewerkt.”
Patathuis De Koe bestaat al ruim twintig jaar en is altijd in Nederlandse handen geweest. Vijf jaar geleden werd Bakker Bert aan de snackbar toegevoegd. „Het is één zaak, waarbij de aandacht bij Bakker Bert op de verkoop van broodjes ligt en bij De Koe vooral op snacks.”
Aanpakken
Tussen 11 uur ’s morgens en 3 uur ’s nachts is de zaak geopend. „Dat wordt inderdaad flink aanpakken en we zullen ook in twee groepen gaan werken. Het is ook mogelijk dat er tussen 3 en 5 uur nog broodjes en snacks geleverd worden aan clubs in de omgeving die dan nog open zijn. Ik vind het een geweldige uitdaging. Winst draaien zal dit eerste jaar door de corona niet mogelijk zijn, maar het kan iets heel moois opleveren en het is iets wat ik gewoon al heel lang wilde.”
Monne Reitsma
Nog één wedstrijd, en dan is het klaar. Maandag 26 oktober speelt de NVGJ op de Hooge Graven in Arriën de 5e Christiane Trophy, de laatste major van het seizoen. Daarna gaat de streep onder de drie Order of Merits en weten we wie er op 2 november op de Goyer in Eemnes de Masters spelen.
Nederland tiende op de EMGJ in Sussex. Oftewel: keurig laatste Een tiende plaats op een Europees kampioenschap klinkt best indrukwekkend. Tot je ontdekt dat er precies tien landen meededen. Nederland werd dus niet nét geen negende, maar gewoon laatste. En het mooiste: ChatGPT had dat vooraf al voorspeld. Met tien teamspelers en twee gastspelers reisde de Nederlandse delegatie vol goede moed af naar East Sussex National. Al was er vooraf wel een kleine waarschuwing geweest. Anton had ChatGPT gevraagd om op basis van de handicaps de kansen van de deelnemende landen te berekenen. De uitkomst? Nederland zou als laatste eindigen. Nu had ChatGPT vorig jaar bij de Nations Cup ook al een verrassend goede kijk op de zaak, toen hij de teams samenstelde en zijn berekeningen aardig bleken te kloppen. Maar deze keer hadden we toch vurig gehoopt dat de kunstmatige intelligentie er eens flink naast zou zitten. Helaas. ChatGPT kreeg opnieuw gelijk. En eerlijk is eerlijk: onze scores waren ronduit teleurstellend. We hadden er als team echt meer van verwacht. Natuurlijk werd er hier en daar best aardig gegolfd, maar over de hele linie bleven de prestaties ver achter bij onze verwachtingen. Daar werd dan ook stevig van gebaald. Want hoe gezellig zo'n internationaal toernooi ook is, uiteindelijk wil je natuurlijk wel een beetje fatsoenlijk golfen. Gelukkig is er voor volgend jaar in ieder geval nog héél veel ruimte voor verbetering. Aan onze uitstraling lag het in ieder geval niet. Waar de scores nogal te wensen overlieten, zag het Nederlandse team er op de baan wél strak uit. Dankzij onze sponsor Alwin van The Sparring Partners waren we voorzien van prachtige oranje shirts. Sportief gezien mochten we dan onderaan eindigen, qua uitstraling deden we absoluut mee om de hoofdprijs. Aan Alwin heeft het in ieder geval niet gelegen! Ook aan de omstandigheden kon het niet liggen. East Sussex National bood ons twee prachtige golfbanen, die er fantastisch bij lagen. Het typisch Engelse weer kregen we vooral tijdens de eerste oefendag voorgeschoteld. Daarna waren de weergoden ons opvallend goed gezind. Op de eerste wedstrijddag scheen de zon volop en ook de tweede wedstrijddag bleef het droog. Betere golfcondities hadden we ons nauwelijks kunnen wensen. Toch zat het ons niet op alle fronten mee. Onze pechvogel Christiaan ging tijdens de tweede oefendag onderuit en verrekte daarbij zijn bovenbeenspier zo ernstig dat verder meedoen er helaas niet meer in zat. Een flinke domper voor hem én voor het team. Gelukkig liet Christiaan zich niet uit het veld slaan. Twee dagen lang fotografeerde hij iedereen op en rond de baan, waardoor we nu over een prachtige verzameling herinneringen beschikken. Tijdens de afsluiting werd hij daarvoor door Jonny nog eens extra bedankt. En dus konden we het weer, de baan en eigenlijk alles behalve ons eigen spel als excuus schrappen. Een bijzonder woord van dank is ook op zijn plaats voor Karin, die op het laatste moment inviel. Karin, ontzettend bedankt voor je flexibiliteit en je bereidheid om het team uit de brand te helpen! Waar wij moeite hadden om de punten bij elkaar te sprokkelen, deden de Fransen precies het tegenovergestelde. Met een ijzersterk team, uitstekend golf en indrukwekkende scores werden zij de terechte Europese kampioen. De Denen eindigden als tweede. Maar hoewel de Nederlandse scorekaarten niet bepaald uitnodigden tot een feestje, was de sfeer binnen ons team gelukkig goed. We hebben met elkaar gelachen, prachtige verhalen van Pim gehoord, mooie dagen beleefd en genoten van het internationale gezelschap. Al zal menigeen na afloop van zijn ronde toch even stevig hebben gebaald. Want dat is misschien wel het mooie van de EMGJ: hoe fanatiek er op de baan ook wordt gestreden, daarbuiten draait het minstens zo veel om de gezelligheid, de internationale vriendschappen en het weerzien met oude bekenden. Jonny Bramley, wat een organisatie! Een bijzonder groot compliment verdient gastheer Jonny Bramley. Het is nauwelijks voor te stellen hoeveel werk er komt kijken bij het organiseren van een internationaal golftoernooi van deze omvang; dat weten wij na vorig jaar maar al te goed. Zeker als je bedenkt dat Jonny het grootste gedeelte van de organisatie in zijn eentje heeft moeten doen. Van de prachtige banen tot de ontvangst, de wedstrijden en de feestelijke afsluiting: alles was tot in de puntjes geregeld. Ook mijn mede-captain Cara verdient een bijzonder groot dankwoord. Door omstandigheden kon ik een groot deel van mijn taken tijdelijk niet uitvoeren. Cara heeft dat geweldig opgevangen en ontzettend veel werk verzet om alles in goede banen te leiden. Cara, ontzettend bedankt voor al je harde werk, je inzet en je betrokkenheid. Zonder jou was het allemaal een stuk lastiger geweest! Ondanks de dramatische sportieve prestaties kijken we terug op een geslaagde EMGJ. Met twaalf Nederlanders, prachtige golfbanen, onverwacht goed weer, een geweldige organisatie en vooral veel gezelligheid. Natuurlijk hadden we liever hoger op de ranglijst gestaan. Maar ach, de gezelligheid telt gelukkig niet mee voor de einduitslag. Anders hadden we ongetwijfeld een stuk hoger gestaan. En Anton? Die mag ChatGPT volgend jaar best weer raadplegen. Maar misschien moeten we hem vragen om een iets positievere voorspelling. Zelf kijk ik nu al uit naar de Nations Cup van volgend jaar in Marbella. Hopelijk kunnen we daar sportief revanche nemen en er opnieuw een prachtig internationaal evenement van maken. Italiaanse uitnodiging voor maart 2027 Voor degenen die komend jaar graag een mooi internationaal toernooi willen spelen als voorbereiding, hebben de Italianen een aantrekkelijke uitnodiging. In de eerste week van maart kun je spelen op de baan waar wij drie jaar geleden de Nations Cup speelden. Je speelt individueel; een partner kan eventueel ook meedoen. Het is dus geen teamwedstrijd, maar een persoonlijk toernooi. En dat alles voor een geweldige aanbieding. Wie interesse heeft, kan zich de komende maand bij mij opgeven.
Er zijn tradities die je moet koesteren. De kerstboom met Kerst, oliebollen met Oud en Nieuw, en Nederlanders die na de eerste wedstrijddag van een EMGJ stijf onderaan staan. Ook nu hebben we die traditie weer met indrukwekkende precisie in ere gehouden. Alleen wilden Hélène, Alwin en Jeroen daar niet aan. Dit drietal bracht nog een score binnen bij alles-organisator Johnny die nog met een beetje goede wil door de beugel kon: 31, 30 en 28. De anderen bleven bungelen rondom de 20… Ook met drie kwart handicap verrekening bepaald geen score die je met trots aan het thuisfront meldt.
‘ Lang zal hij leven, lang zal hij leven’ , schalde het op de tweede dag door de ontbijtzaal, toen Frank zijn entree maakte. Hij was jarig, maar wilde er niets van weten. Dook achter een pilaar, uit het zicht van andere teams. Maar het Duitse team aan onze buurtafel nam het enthousiast over met; ‘ Happy birthday to you’. Lachend kwam Frank toch achter de pilaar vandaan en ging naast zijn echtgenote Christiane zitten. ‘ 71 jaar, niets om te vieren toch?’, meende hij. ‘Elk jaar erbij is om te vieren’, wierpen wij tegen.
Op het laatste moment ingevallen, en dan meteen de eerste dagprijs pakken. Alwin de Rijke scoorde op de regenachtige East Course van East Sussex National 35 stablefordpunten en was daarmee de beste van team Nederland. Lees hoe het team op het nippertje compleet raakte, wat captain John Bramley allemaal regelde en waarom het EMGJ ooit in de Efteling begon.