En vandaag is niet alleen Madelon heel attent: alle bij onze wedstrijd betrokken vrijwilligers van Golfclub Emmeloord leggen ons op alle mogelijke manier en ondanks de beperkte mogelijkheden vanwege Covid-19, heerlijk in de watten op deze prachtige maandag de 26 ste april. Na een wandel- en fietsweekend met mijn skivriendinnen verlaat ik Texel al vroeg om op tijd in Emmeloord te kunnen zijn. ‘Graag laat starten’ was mijn verzoek aan de wedstrijdcommissie.
Gelukkig werd dit verzoek ingewilligd zodat ik pas rond half negen hoef te vertrekken. Iets voor elf uur arriveer ik op de parkeerplaats van Golfclub Emmeloord. Charles en Lia Taylor pakken tegelijk met mij de golfspullen uit. Lia speelt vandaag ook in de laatste flight. Gezellig, zo zeg ik meteen! Helaas brengt Charles het nare bericht dat Pieter Landman in het ziekenhuis is opgenomen. Pieter, ik wens je heel veel beterschap en ik hoop van harte dat je weer helemaal de oude wordt.
Inmiddels zie ik dat de meeste vandaag deelnemende NVGJ-ers al zijn gearriveerd. Op hole een starten de eerste flights al en een aantal van ons slaan wat oefenballen op de drivingrange. In het clubhuis word ik uiterst vriendelijk naar de grote loods gestuurd. Toch voelt het binnenkomen hier als een warm bad. En alles in het clubhuis ziet er keurig uit. Mocht hier een Covid-19 controleur komen, dan heeft deze niets op deze golfclub en clubhuis aan te merken. Zelfs de toiletten, ook die in de baan — wat ik op zich al heel bijzonder vind voor een 9-holes baan — zijn voorzien van vochtige wegwerpschoonmaakdoekjes (mooi scrabblewoord).
In de loods ben ik zo’n beetje de laatste speler en wordt door een heel aardige caddy aster hartelijk ontvangen met een kop koffie en een met roomboter besmeerde snee krentewegge. Alles ligt klaar, de scorekaart, een katoenen tasje voorzien van het Golfclub Emmeloord logo waarin een met zorg samengesteld lunchpakket én er is zelfs een muntje voor de ballenautomaat. Dat muntje vergeet ik, zo merk ik zodra ik op de drivingrange sta. Zonder enig probleem brengt de aardige meneer mij het ontbrekende muntje.
De starter, ook een heel vriendelijke vrijwilliger, geeft ons nog wat uitleg over de baan die twee jaar geleden van extra afslagplaatsen werd voorzien waardoor de baan nu als een PAR-72 baan gespeeld kan worden. Het valt mij op hoe goed de baan is onderhouden. De greens zien er goed uit en het putten gaat lekker. De beloofde vergezichten en ook de grazende schapen op de terp maken de baan
bijzonder. Zo wie zo voelt het door de wisselende afslagplaatsen voor mij niet alsof ik twee keer op dezelfde baan loop. Dat is vast de bedoeling van de herindeling geweest.
Vandaag hebben we het erg getroffen met het prachtige weer. De berg opklimmen bij harde wind en regen voelt vast heel anders dan de prima weersomstandigheden van vandaag. Toch moeten we alle vier even op adem komen als we bij de afslag van hole 5 en ook op 14 komen. Maar als ik deze stijging vergelijk met die op golfbaan De Gulbergen in Nuenen, dan is deze klim heel wat beter te doen. Zeker met de beloning van een goed te spelen volgende hole.
Tussen hole 4 en 5 worden we verwend met een heerlijk soepje dat we meenemen naar de afslag van hole 6, want al een paar holes achter elkaar krijgen we het gevoel dat de opvolgende flight ons in de nek hijgt. Dat is niet echt zo, want zij maken ons duidelijk dat we vooral moeten genieten van de baan én ook zij zien dat wij steeds moeten wachten en dus niet kunnen doorspelen. Tijdens de eerste negen holes is het spel van mijn flightgenoten een stuk beter dan dat van mij. Na negen holes staat er weliswaar twee keer par op mijn scorekaart, maar er staan ook drie strepen en een dubbel bogey op met als resultaat 13 punten. Sonja, mijn marker eindigt met 18 punten. Gelukkig geniet ik van het spel en de gezelligheid van mijn flightgenoten…… En zo troost ik mijzelf met mijn minder goede spel.
Wederom worden we verrast. Nu met een dame die ons voorziet van een glaasje vers fruit. Een mooi moment om mijn mindset te veranderen, denk ik bij mezelf. Om vandaag boven de 30 punten te kunnen eindigen zal ik toch heel wat beter moeten spelen. En dat blijkt aardig te lukken, want ik begin al meteen met par op hole 10 en 11. Op hole 14 en 17 kom ik zelfs met een birdie van de green. Uiteindelijk kom ik dan met bruto 89 slagen oftewel 36 stablefordpunten binnen.
Op het grasveld staan nog een aantal NVGJ-ers na te praten. Op gepaste afstand van elkaar We worden opnieuw voorzien van iets lekkers. Halverwege de tweede negen lagen al prikkers met gezonde snacks voor ons klaar, nu bakken vrijwilligers warme snacks en brengen het bestelde drankje. Terwijl Sonja haar score intoetst bij Golf.nl, worstel ik met internetverbinding op mijn onlangs aangeschafte telefoon. Geeft niet zegt René Brouwer die nog snel de uitslagen in ‘het systeem’ toetst zodat zijn vrijwilligerswerk er voor vandaag ook op zit. Bij Hanny en Lia wil het
invullen schijnbaar ook nog niet zo vlotten want Lia zit nog niet in het GOLF.nl systeem. Maar ook dat komt vast nog goed.
Ik beloof Sonja om eenmaal thuis gekomen mijn scorekaart in te voeren zodat zij deze kan goedkeuren. En ja, zo gezegd zo gedaan. Dacht ik. Eenmaal thuis, ruim twee uur na vertrek van Golfclub Emmeloord, lukt het wel en vul ik mijn score in bij GOLF.nl. Dat blijkt niet helemaal goed te gaan. Bij het invullen zie ik niet het totaal aantal slagen of het aantal punten. Onwetend van de fout ingevulde score stuur ik de kaart in en krijg prompt een berichtje van Sonja dat zij deze niet kan goedkeuren. Een zoektocht naar een herstelmogelijkheid volgt, maar we kunnen niet vinden hoe een fout ingevulde kaart te veranderen. Uiteindelijk, na wat proberen zijn we er uit. Nadat Sonja de kaart officieel afkeurt, kan ik de scores wél veranderen. Vervolgens ‘check dubbelcheck‘….en versturen. Al snel krijg ik bericht van Sonja: nu is het wel oké! Kaart is goedgekeurd en ik heb wéér iets geleerd.
Flightgenoten, wedstrijdcommissie én natuurlijk vrijwilligers en bestuur van Golfclub Emmeloord: BEDANKT!
